Μπορεί οι Judas Priest να έθρεψαν δάφνες επιμεταλλώνοντας το Βρετανικό τους - μέχρι τότε - ροκ, σίγουρα οι Motorhead έδωσαν νέα ώθηση στο βρώμικο ροκεντρολλιάρικο Metal, σαφέστατα οι Iron Maiden έθεσαν τις βάσεις για σχεδόν όλη την εξάπλωση του σκληρού ήχου σε Ευρώπη και Αμερική, όμως υπήρξαν και κάποιες άλλες μπάντες στη Γηραιά Αλβιόνα περισσότερο ή λιγότερο πλέον γνωστές που πριμοδότησαν το Heavy Metal με βασικές αξίες όπως αυτές λειτούργησαν και (ελπίζουμε) άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου. Κι αν π.χ. οι Diamond Head προσέδωσαν λυρισμό, οι Angelwitch δράσανε σαν μάντει του Κακού και οι Venom ασπαστήκαν την ακρότητα σε όλο της το μεγαλείο, ένα τρίο από το Newcastle συμπαρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά της με το ντεμπούτο άλμπουμ της πίσω στο 1981, δίνοντας νέο όρισμό στις λέξεις “ταχύτητα” και “μανία”. Raven, (πολύ) καλώς μας ήρθατε.

Σε ένα γνώριμο για την εποχή μοντέλο, το συγκρότημα των αδερφών Gallagher (όχι, δεν έχουμε Oasis εδώ) προειδοποίησε την τότε φρέσκια αγορά του Metal για της προθέσεις του με την κυκλοφορία του “Don’t Need Your Money” μικρού single εν έτει 1980. Αυτο-ονομαζόμενοι ως πρέσβεις του Athletic Rock(!) οι Raven δώσανε άξια δείγματα γραφής με μόλις δύο κομμάτια και ένα χρόνο αργότερα - σε ένα κυκεώνα κυκλοφοριών από το λεγόμενο πρώτο κύμα του NWOBHM - η μπάντα ισοπέδωσε τα πάντα στο πέρασμα της με το πρώτο της πλήρες LP με όνομα “Rock Until You Drop”…και εγένετω (μεταξύ σοβαρού και αστείου) ο όρος Speed Metal, χωρίς να ξεχνάμε βέβαια την πρότερη συνεισφορά του μεγαλειώδους “Overkill” της παρέας του Lemmy τρία χρόνια πριν.

Λοιπόν, το “Rock Until You Drop” είναι κτηνώδες για την εποχή του. Γρήγορο, οργισμένο, με έντονη rock’n’roll διάθεση αλλά τόσο μπασταρδεμένο με το Metal feeling της εποχής που δύσκολα θα αντισταθεί κάποιος στο άκουσμά του. Τα ηχεία σας μάλλον θα καούν μετά από 45 λεπτά ανελέητης επίθεσης με μπροστάρη τον αγέρωχο μανιασμένο John Gallagher του οποίου τα φωνητικά θυμίζουν λυσσασμένη γάτα. Αλλά και η ακανθώδης απλή αλλά to-the-point κιθαριστική συμπεριφορά του αδερφού του Mark δεν πάει πίσω. Τέλος, ο τρελλός με δίπλωμα drummer Rob “Wacko” Hunter - συνήθιζε να παίζει με κράνος του ράγκμπυ στις live εμφανίσεις της μπάντας – οδηγεί με ‘κουλή’ μαεστρία το αδερφικό δίδυμο, κοπανώντας ανελέητα και μη δίνοντας την ευκαιρία στον ακροατή να ξεκουράσει λίγο τ’ αυτιά του στο μεσοδιάστημα.

Ο ήχος δεν είναι Metal – με τους ‘ξυραφένιους’ όρους που το ορίσανε την ίδια εποχή ή και αργότερα από άλλες μπάντες – αλλά από την άλλη είναι τόσο ξερός, ωμός και “του δρόμου” – που μπροστά του πολλές άλλες κυκλοφορίες της εποχής ακούγονται pop. Και τα τραγούδια δεν πάνε πίσω βέβαια, με σημαίες τα “Hard Ride”, “Hell Patrol”, “Lamps To The Slaughter” και “Tyrant Of The Airways” να κυρήσουν πόλεμο και τα φωνητικά να θυμίζουν ιαχές φρενοβλαβούς που το ‘σκασε την ίδια μέρα από το Ίδρυμα. Και η μουσική γενικότερα στο άλμπουμ ανάγεται σε πρώτης τάξεως διεγερτικό σε περίπτωση που θέλετε να ‘καθαρίσετε’ κόσμο για άγνωστους λόγους και απλά χρειάζεστε ένα κίνητρο.

Τι; Γιατί είναι το “Rock Until You Drop” σήμα κατατεθέν για όσους μετέπειτα ασχολήθηκαν με το Speed/Thrash Metal? Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσουμε μεγαθήρια του χώρου σαν τους Metallica, Slayer, Kreator και Exodus για το πόσο αυτός ο συγκεκριμένος δίσκος αποδείχτηκε ‘τροφή για σκέψη’ στο πρωτογενές μουσικό τους υπόβαθρο. Και για να μην ξεχνιόμαστε: το εξώφυλλο είναι ειλικρινά όλα τα λεφτά και μιλάει από μόνο του για το τι ‘παίζει’ μέσα...

Πλευρά Α:

Hard Ride                  

Hell Patrol                  

Don’t Need Your Money                  

Over The Top             

39-40              

For The Future

Πλευρά Β:

Rock Until You Drop                        

Nobodys Hero                       

Hellraiser / Action

Lambs To The Slaughter                    

Tyrant Of The Airways

John Gallagher – Φωνητικά, Μπάσο

Mark Gallagher - Κιθάρες

Rob Hunter - Τύμπανα