Μπορεί να έχει καταντήσει κλισέ αλλά υπάρχουν μπάντες εξηντάρηδων  που βάζουν κάτω μπάντες με το εν τρίτο της ηλικίας τους. Και μία από αυτές έπαιξαν χθές στο Gagarin.

Ας ξεκινήσουμε  από το προφανές. Οι Uriah Heep μεγάλωσαν. Πέρυσι συμπλήρωσαν 40 χρόνια καριέρας και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν ακάθεκτοι. Τον Απρίλιο μάλιστα κυκλοφορούν το 23ο studio άλμπουμ τους. Πέρα από το πλήθος κυκλοφοριών οι συναυλίες τους στην Ελλάδα φτάνουν επίσης διψήφιο αριθμό.

Γιατί λοιπόν να τους δει κάποιος; Και γιατί μάλιστα  να τους βλέπει κάθε φορά που έρχονται Ελλάδα; Γιατί οι Heep αποτελούν ζωντανό παράδειγμα της ιστορίας του rock και τα παραδείγματα πρέπει να τα βλέπουμε ζωντανά για να καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της ροκ και το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους κρατάει ακόμα ακμαίους.

Το σετ των Heep ξεκίνησε κατά τις 21:20 με ένα όχι γεμάτο Gagarin και μάλιστα με φανερά   αυξημένο τον μέσο όρο ηλικιάς του κοινού. Δεν ήτανε παπουδο-συναυλία αλλά ας πούμε ότι οι πουρο-ρόκερς είχαν την τιμιτική τους.

Πρώτη παρατήρηση ότι  ο Mick Box έχει μεταμορφωθεί στον Γκάνταλ τον Λευκό.  Τα “Wake The Sleeper” και “Overload” δεν ξυπνούν το κοινό. Δεν είναι άσχημα κομμάτια, παρά τον μέτριο ήχο στην αρχή της συναυλίας, απλά δεν τα ξέρει ο κόσμος.

Βουτάμε στα παλιά  με “Return To Fantasy”, ίσως το 1ο power metal κομμάτι στην ιστορία. Διαφωνείτε; Γιατί τότε το διασκευάσανε οι Gamma Ray ; Το κλίμα αλλάζει, οι θεατές και μπάντα ζεσταίνεται. Ακολουθεί το επίσης νέο, και συμπαθτικό “Book Of Lies” όμως οπαδοί θέλουν παλιά κομμάτια κι αυτό το αναγνωρίζουν οι Heep που περνάνε από το “Book of Lies” καπάκι στο “Bird Of Prey”. Το Gagarin ξεσηκώνεται και ξεκινάει η ‘υπερταχεία’ της βραδιάς. Το “Bird of Prey” δίνει τη θέση του στο “Stealin’” και η πώρωση γεμίζει το χώρο όπως ο ατμός  στην ατμομηχανή.

Μικρή παύση για να αλλάξει ο Mick την κιθάρα του και να περάσουμε σ’ ένα τελικά αγαπημένο κομμάτι των Ελλήνων, το “Free Me”. Το κοινό ξελαρρυγγιάζεται κι ο Bernie Shaw αρχίζει τα παιχνίδια ενός frontman που ξέρει ότι έχει το κοινό με το μέρος του αλλά δεν το περιπαίζει. Πολύ έξυπνος frontman.

Μετά το “Free Me” ώρα του Mick να μας μιλήσει. Με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο προσωπό του μας μιλάει λίγο για τα 70s και ρωτάει αν έχουμε καθόλου headbangers στο κοινό. Μπαίνουν στο “Free ‘N’ Easy”. Πρώιμο speed metal από τους Heep; Καθόλου άσχημα για ένα μάτσο παππούδες θα έλεγαν κάποιοι. Όσοι είμαστε εκεί όμως πάθαμε πλάκα με τη ζωντάνια της μπάντας αυτής.

Και πάνω που πάμε να πάρουμε ανάσα να και το “Gypsy”. Προφανώς τα παιδιά έχουν πολλά κέφια. Εξού και τα πειράγματα μεταξύ των μελών να δίνουν και να παίρνουν επί σκηνής. Πρίν προλάβουμε καλά καλά να συνέλθουμε μας ‘χτυπάνε’ με το “Look At Yourself”. Ο Bernie έχει δώσει ρέστα όλο το βράδυ και συνεχίζει και τώρα ενώ το jam στο τέλος του κομματίου δίνει στον Mick, τον Trevor , τον Phil και τον Russell να παίξουνε λίγο μεταξύ τους.

Θα ηρεμήσουμε με το επόμενο κομμάτι; Μάλλον όχι γιατί  είναι το “July Morning” και ο Phil (αλήθεια πόσο μοιάζει αυτός ο άνθρωπος στον Christopher Lloyd;) μας παρακινεί μέχρι να έρθει ο Bernie και να μας αποδείξει ότι γίνεται να είσαι πενηντάρης τραγουδιστής σε μπάντα των 70s και να μπορείς να τραγουδίσεις όπως όταν ήσουν τριαντάρης.

Και φτάνουμε στο  πρώτο κλείσιμο με το “Easy Living” για να κορυφωθεί η πώρωση.

Η μπάντα επανεμφανίζεται  συνοδευόμενη από της επιφημίες του κοινού. Καιρό είχα να ακούσω τόσο δυνατά το “We want more!” σε συναυλία.  To encore αρχίζει με το “Sunrise” και ο Bernie έχει ακόμα φωνή καμπάνα.  Άνετα ο καλύτερος φωνητικά τραγουδιστής εν ενεργεία σε 70s μπάντα.

Και κλείνουμε τη βραδιά με το παραδοσιακό “Lady In Black” όπου δίνουμε ότι μας έχει μείνει από την φωνή μας με την παράκληση του Mick. Μάλιστα το χαρακτηρίζει τόσο τραγούδι μας (των οπαδών) όσο και δικό τους (της μπάντας). Ανεώνουν το ραντεβού, πιθανότατα, για μέσα στον χρόνο και γινόμαστε όλο το Gagarin μία παρέα που τραγουδάει το κλασσικό ρεφρέν. Οι τελευταίες νότες του live η φωνή πάλι του Bernie στο κλείσιμο του τελευταίου αυτού κομματιού.

Αναχωρόντας από  το Gagarin ένιωθα χορτασμένος. Οι Uriah Heep μπορεί να μην αποτελούν την νεότερη γαστρονομική εμπειρία που προσφέρει ένας gourmet chef. Αντιθέτως είναι σαν μία καλομαγειρεμένη μπριζόλα από έναν μάγειρα με 41 χρόνια στο κουρμπέτι. Και δε λέω καλό το φρου-φρού αλλά δε συγκρίνεται με μία καλοψημένη μπριζόλα…