Όταν ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη συναυλία, τα συναισθήματά μου είχαν πιάσει κόκκινο. Μια  από τις αγαπημένες μου μπάντες  ever θα ερχόταν στη χώρα μας!! Βέβαια δεν κρύβω ότι κατευθείαν σκέφτηκα τι θα γίνει με την προσέλευση του κόσμου διότι ως γνωστόν οι Έλληνες γεμίζουν τους χώρους μόνο σε δυο-τρία συγκροτήματα. Εν πάση περιπτώσει με τις παραπάνω σκέψεις έφτασα στο Καραϊσκάκη και αφού ταλαιπωρήθηκα γύρω στα τρία τέταρτα (τι πρωτότυπο…) για να μπω στην αρένα, συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει το support σχήμα, τους LIVAN. Έμαθα από τους γύρω μου πάντως, ότι γενικά δεν κόλλαγαν καθόλου στη φάση των Aerosmith λόγω της post-rock κατάστασης που εκπροσωπούν.

Στις 21:40 όντας γύρω στους 15,000 κόσμο και αφού ξετυλίχτηκε ένα τεράστιο πανό το οποίο κάλυψε όλη τη σκηνή και είχε το λογότυπο των Aerosmith, το όνειρο πήρε σάρκα και οστά…Την ώρα που το πανό έπεφτε ξεκίνησε το "Love In An Elevator" και μαζί του ένα ατελείωτο rock n’ roll πάρτι. Ο Tyler έδειξε από την πρώτη στιγμή γιατί θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων front man στην ιστορία της μουσικής μας όντας αεικίνητος και με ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ απόδοση. Η συνέχεια χωρίς διακοπή έγινε με το "Back in The Saddle" και άφησε απόλυτα ικανοποιημένους τους παρευρισκομένους –όπως εμένα- οι οποίοι είχαμε πάει στο live με την προσμονή να ακούσουμε και κάποια από τα seventies κομμάτια τους. Κατόπιν αυτού, ο βομβαρδισμός ήταν συνεχής με επιτυχιάρες όπως τα "Falling In Love", "Eat The Rich", "Pink" και "Livin’ On The Edge".

Ο κόσμος άλλοτε πιο εκδηλωτικός άλλοτε πιο χαλαρός έδειχνε να απολαμβάνει αυτό που έβλεπε και δικαίως. Κάπου εκεί και αφού ο Tyler μας συστήνει τον πληκτρά που ακολουθεί την μπάντα στην περιοδεία της, ξεκίνησε μια a capella εκτέλεση του "What it takes" με την μπάντα να «μπαίνει» στο ρεφραίν και ήταν πραγματικά δύσκολο να μη συγκινηθείς από την άνεση του Tyler στις ψηλές νότες. Η μεγάλη επιτυχία του 1987 από το άλμπουμ Permanent Vacation που έκανε όλο το γήπεδο να λικνίζεται ήταν το Rag doll και κατευθείαν, αφού πρώτα ο Tyler αστειεύτηκε με κάποιες θηλυκές παρουσίες στην μπροστινή σειρά, μπήκαν τα "Crazy" και "Crying", με το wall στο πίσω μέρος της σκηνής να παίζει και να μας θυμίζει παράλληλα σκηνές από τα αντίστοιχα video clips που είχαν κάνει την τρομακτική επιτυχία πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Κατόπιν επιστρέψαμε στα «παλιά» όπου η μπάντα έπαιξε το Lord of the thighs όπως ακριβώς συνηθίζει στα live της με τα μακρόσυρτα σόλο του Perry να σημαδεύουν κατευθείαν στην καρδιά σου…Βέβαια κάπου εδώ οι μη μυημένοι στους Aerosmith είχαν βαρεθεί ολίγον τι…Μια στιγμή που περίμενα με ανυπομονησία και δεν ήξερα εάν θα γίνει ήταν αυτή που ακολούθησε…ο Joe Perry στο μικρόφωνο και μια δολοφονική εκτέλεση του "Stop Messin’ Around των Fleetwood Mac όπως το είχαν παίξει οι Aerosmith στο Honkin On Bobo δίσκο τους το 2004.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι όλες αυτές οι μπάντες είχαν, έχουν και θα έχουν σαν σημαία τους τα rhythm n’ blues…Μετά από ένα μικρό drum solo του Kramer, όπου συμμετείχε και ο Tyler (!), ήρθε και η πιο μεγάλη τελευταία επιτυχία τους το "I Don’t Wanna Miss A Thing", όπου όπως καταλαβαίνετε επικράτησε πανδαιμόνιο…Κατόπιν σημειώθηκε ένα πολύ ωραίο στιγμιότυπο όταν ο Tyler μας προέτρεψε να τραγουδήσουμε το happy birthday για τον drummer Joey Krammer ο οποίος είχε γενέθλια (γεννήθηκε στις 21/06/1950) και ο Tom Hamilton συνέχισε με μια από τι πιο γνώριμες μπασογραμμές στην ιστορία της rock…"Sweet Emotion" και ο Tyler εμφανίζεται με μια Ελληνική σημαία  την οποία ανεμίζει, τυλίγεται μέσα σε αυτήν, παίρνει αγκαλιά τον Toxic Twin του (Joe Perry) και τον τυλίγει σε αυτήν και στο τέλος την ακουμπάει μπροστά από τη μπότα. Για πρώτο κλείσιμο, μας είχαν επιφυλάξει τα "Baby Please Don’t Go" και "Draw The Line", όπου ο κόσμος (εκτός από λίγους…) δε συμμετείχε και ιδιαίτερα διότι η προσμονή του ήταν για άλλα…Το encore όπως ήταν λογικό ξεκίνησε με το "Dream On", το κομμάτι έπος που ήταν και η αρχή της επιτυχίας τους και μπορώ να πω ότι ανατρίχιασα με αυτό που έβλεπα και άκουγα…Είναι απίστευτο να βλέπεις τέτοια εκτέλεση 37 χρόνια μετά την κυκλοφορία του…το πάθος ξεχείλιζε από το στόμα του Tyler σε κάθε στίχο…οι αντιδράσεις του κοινού, στα όρια του χουλιγκανισμού με τα απαραίτητα καπνογόνα!!

Χωρίς διακοπή  έρχεται το "Walk This Way" και η πάρτι διάθεση επιστρέφει για τα καλά και συνεχίστηκε με ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια, το "Toys In The Attic", σε μια ξέφρενη εκτέλεση την οποία πραγματικά είχα ονειρευτεί…δηλαδή να τελειώσουν το live με αυτό  ή με το "Train Kept A Rollin’ "…

Δυο ώρες και  κάμποσες μπύρες μετά ο απολογισμός  είναι ένας…όταν η ψυχούλα σου το λέει, τότε όλα γίνονται. Τι εννοώ;;; Βρείτε μου κάποιον που να πήγε σε αυτή τη συναυλία και να περίμενε να δει τέτοια απόδοση από τη μπάντα, και ιδιαίτερα από τον Steven Tyler, και εγώ θα γίνω Πάπας. Μη γελιόμαστε, αυτές οι μπάντες (τουλάχιστον) οι περισσότερες που έχουν απομείνει από τότε, είχαν και θα έχουν άντερα για τέτοια live. Τι να λέμε τώρα…εδώ οι περισσότεροι καινούργιοι παίζουν γύρω στη μιάμιση ώρα…και αν…

Aerosmith Setlist:

Love In An Elevator

Back In The Saddle 

Falling In Love (Is Hard On The Knees) 

Eat The Rich 

Pink 

Livin' On The Edge

What It Takes 

Rag Doll

Crazy

Cryin' 

Lord Of The Thighs

Stop Messin' Around (Fleetwood Mac cover) 

I Don't Want To Miss A Thing

Sweet Emotion 

Baby Please Don't Go (Big Joe Williams cover) 

Draw The Line 

Encore

Dream On 

Walk This Way

Toys In The Attic 

Διοργάνωση: Eleven Concerts

_{Copyright © 2010-2011 solidrock.gr.}