Billy Idol και Stranglers στο Γήπεδο της Λεωφόρου; Για κοιτάξτε λίγο το ημερολόγιο. Για ψαχτείτε μπας και εμφανίστηκε καμία DeLorean πουθενά στην Αθήνα… Αυτές ήταν οι σκέψεις μου όταν πρωτοέμαθα για αυτή τη συναυλία. Λίγες μέρες πριν την συναυλία ο χώρος αλλάζει, η συναυλία μεταφέρεται στο Tae Kwon Do και επιστρέφουμε στο 2010. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε…

Οι Stranglers, γνωστοί στο ελληνικό κοινό από τις επιτυχίες τους “Golden Brown” και “No More Heroes”, ανεβαίνουν στην σκηνή μετά από μία sold out συναυλία στο Fuzz στις αρχές του έτους. Ο κόσμος όμως δεν είχε έρθει για τους κυρίους με τα μαύρα και οπότε παρά το greatest hits setlist που παρουσιάσανε, η ανταπόκριση του κοινού δεν ήταν ιδιαιτέρως θερμή. Βέβαια δε βοήθησε ούτε ο ήχος, ούτε η προσέλευση του κόσμου που κορυφώθηκε ενώ οι Stranglers ήταν στα μέσα του 75λεπτου set τους. Η μπάντα μπορεί να μην έπαιζε στην έδρα της αλλά παρουσίασε το υλικό της αξιέπαινα και παρά τις τεχνικές δυσκολίες επετέλεσε επάξια το ρόλο του support, αν μπορείς να θεωρήσεις support ένα σχήμα που παίζει παραπάνω από μία ώρα.

Κατά τις 22:30 στη  σκηνή εμφανίζεται, κατόπιν βέβαια της απαραίτητης εισαγωγής, ο  Billy Idol και αποθεώνεται από τα 3.000 κόσμου που είχαν πια πάρει τις θέσεις τους, έτοιμοι για ένα flashback στην δεκαετία του ’80.

Με σύμμαχο, αντί για αντίπαλο αυτή τη φορά, τον ήχο  το αγαπημένο “κακό παιδί” της punk, για τα mainstream έντυπα, κατορθώνει να κερδίσει το κοινό εξαρχής. Το setlist αποτέλεσε ένα μείγμα κλασικών κομματιών όπως τα “Dancing With Myself”, “Flesh For Fantasy” και “Sweet Sixteen”, νεότερων κομματιών όπως το “Scream”, διασκευών (“Twenty Flight Rock” του Eddie Cochran)  αλλά o Idol μας παρουσίασε και 3 καινούργιες συνθέσεις τα “Love Is Strange”, “Don't Shoot the Messenger” και "Kings And Queens Of The Underground".

Βέβαια πολλά εύσημα αξίζουν και στους μουσικούς που μοιράστηκαν τη σκηνή μαζί με τον Idol. Πέρα από τον Steve Stevens, για τον οποίο είχε γίνει αρκετός ντόρος, αφού στις αφίσες τις περιοδείας υπάρχει ειδική αναφορά στο ονομά του, τη μπάντα συμπληρώναν κι άλλα ονόματα γνωστά στους οπαδούς του hard ηχου όπως ο Jeremy Colson στα ντραμς (Steve Vai), ο Billy Morrison (πρώην-The Cult) ως 2ος κιθαρίστας και βέβαια ο Derek Sherinian στα πλήκτρα. Από αυτούς απολαύσαμε μία αξιόλογηση επίδοση και το αλα-φλαμέγκο κιθαριστικό solo του Steve Stevens εντυπωσίασε πάρα πολλούς.

Μετά από ένα γεμάτο πρώτο μέρος, το οποίο έκλεισε με το “Rebel Yell” και το κοινό να φωνάζει εκωφαντικά “more, more, more” ο Billy εγκατέλειψε για λίγο τη σκηνή για να επιστρέψει θριαμβευτικά με τα “White Wedding” και “Mony Mony” κάνοντας ολόκληρο το Tae Kwon Do να χορεύει σα να ήταν το 1982.

Ένα γεμάτο πρόγραμμα και από τα δύο σχήματα, συνολικής διάρκειας πάνω από 3 ώρες, κάποια μικροπροβλήματα στον ήχο που ευτυχώς λύθηκαν και μία έντονη ευτυχία μας χάρισε αυτό το περίεργο «ταξίδι» στα 80s. Και τελικά δεν είναι αδικαιολόγητη η προτίμηση πολλών για αυτή τη δεκαετία που γέννησε αρκετούς καλλιτέχνες των οποίων τα τραγούδια πάντα θα τραγουδάμε.