Με καθυστέρηση 20, τουλάχιστον, ετών κατάφεραν να συγκεντρωθούν τα τέσσερα, μεγαλύτερα ονόματα του thrash metal, αν  πλέον μόνο οι Slayer μπορούν να καυχηθούν ότι εκπροσωπούν το είδος. Πολλοί φίλοι έφυγαν στις γειτονικές Τουρκία και Βουλγαρία όπου το φεστιβάλ ήταν τριήμερο, με περισσότερα σχήματα και πιο οικονομικό, κάτι που θα έπρεπε να προβληματίζει τη διοργανώτρια εταιρία. Βέβαια με γεμάτο Terra Vibe ποιος θα κάτσει να προβληματιστεί…

Μια συννεφιασμένη μέρα είναι σίγουρα ιδανική για να παρακολουθήσει κανείς ένα φεστιβάλ, πόσο μάλλον όταν αυτό ξεκινάει τις πρώτες μεσημεριανές ώρες, κατά τις οποίες ο καυτός καλοκαιρινός ήλιος κάθε άλλο παρά ενδείκνυται για την παρακολούθησή του. Ευχή όλων, που δεν έπιασε, ήταν η συννεφιά να μην καταλήξει σε βροχή. Σε αντίθεση με πέρσι δεν υπήρχαν άσχημες συνέπειες για το event ενώ και οι θεατές δεν πτοήθηκαν...

Κατά την είσοδο στο χώρο στις 16:30 ήταν οι Stone Sour που ακούγαμε απ’ έξω στη μεγάλη σκηνή, ενώ είχαμε ήδη χάσει τους  Bullet For My Valentine, που ήταν αρκετά καλοί όπως αργότερα πληροφορηθήκαμε, αλλά και τους 'δικούς' μας Suicidal Angels, οι οποίοι άνοιξαν το Sonisphere. Ο ήχος τους ήταν δυνατός αλλά ‘απογευματινός’, δηλ. όχι και ο καθαρότερος, είχαν κέφι, αρκετούς να τους παρακολουθούν από κάτω και φυσικά τον Corey Taylor, χωρίς μάσκα, να θυμίζει αρκετά τον John Bush (Armored Saint, πρώην Anthrax)! Το πρόβλημα με τo εν λόγω side project του frontman των Slipknot ήταν, όπως αναμενόταν, στα κομμάτια τους που δεν έχουν κάτι τρομερό να προσφέρουν. Πάντως, ήταν μια σωστή, ‘φεστιβαλική’ παρουσία και καλό ορεκτικό για τη συνέχεια με τις παλιές καραβάνες.i

Οι Anthrax, με τον Joey Belladonna στη θέση του τραγουδιστή, ξεκίνησαν με το ‘Caught In A Mosh’ και για μια ώρα, όσοι τους βλέπαμε για πρώτη φορά, εντυπωσιαστήκαμε από το πόσο καλά συνεχίζουν να παίζουν. Οι Scott Ian και Frank Bello τα έσπαγαν επί σκηνής με τρελή διάθεση και θαυμάσια δεύτερα φωνητικά, πιο ήσυχος ο ‘νέος’ Rob Caggiano ενώ ο Charlie Benante είναι ο μαέστρος του συγκροτήματος! Οι Νεοϋορκέζοι συνέχισαν με ύμνους από ολόκληρη την ‘Belladonna’ καριέρα τους, με τον Joey σε αρκετά καλή κατάσταση και μοναδική έκπληξη από την περίοδο ‘Bush’, το κλασικό ‘Only’ από το αγαπημένο μου ‘Sound Of White Noise’. Συγκινητική ήταν η στιγμή στη μέση του ‘Indians’ όπου έπαιξαν λίγο από το ‘Heaven & Hell’ προς τιμή του μακαρίτη Ronnie James Dio. Έκλεισαν δυναμικότατα με το ‘I Am The Law’ μη θέλοντας να αφήσουν τον κόσμο να ησυχάσει από το crowd surf αλλά και τη βροχή! Είπαμε ότι έφευγαν παπούτσια από τους mosher κατά τη διάρκεια του set τους;;;

Anthrax Setlist:

Caught In A Mosh

Got The Time

Madhouse

Be All, End All

Antisocial

Indians

Medusa

Only

Metal Thrashing Mad

I Am The Law

Μετά από ένα τέτοιο μακελειό μπορείτε να φανταστείτε ότι οι επόμενοι που βγήκαν ήταν οι Slayer;; Η τετράδα από την άλλη, τη δυτική, ακτή των Η.Π.Α. βγήκε με το ‘World Painted Blood’ κι αμέσως ξεχείλισε από τα ηχεία κιθαριστική δύναμη! Ok, σίγουρα αυτό και το ‘Jihad’ που ακολούθησε δεν ήταν αυτά που ήθελε ο κόσμος για να εκραγεί. Όταν, όμως, ακούστηκαν τα ‘War Ensemble’, ‘Seasons In The Abyss’ όλοι ξεσηκώθηκαν αλλά και πάλι το set είχε πολλά τραγούδια μετά τα 90s που σ’ ένα τέτοιο event αδυνατούσαν να κλέψουν τις εντυπώσεις. Φάνηκε, δηλαδή, η αδυναμία του νεότερου υλικού τους να σταθεί απέναντι στα μεγαλεία της χρυσής περιόδου τους αλλά κι ο εγωισμός τους να παίζουν ότι γουστάρουν σ’ ένα τέτοιο, νοσταλγικό γεγονός!

Η φωνή του Araya, σε σχέση με κάποια πρόσφατα, live video που υπάρχουν στο youtube, ακουγόταν ok αλλά σε πάρα πολλές στιγμές παράταγε το μικρόφωνο για να τραγουδήσει το κοινό(;). Δυστυχώς ούτε κατά διάνοια μπορεί να συγκριθεί αυτή η εμφάνιση με τις αντίστοιχες για το ‘Undisputed Attitude’ το 1996 και για το ‘Diabolus In Musica’ το 1998. Έκλεισαν  με το ‘Raining Blood’ κι ενώ η δύναμη της μουσικής τους δεν αμφισβητείται, η μπάντα δείχνει κουρασμένη (όπως και στο τελευταίο άλμπουμ τους).

Slayer Setlist:

World Painted Blood

Jihad

War Ensemble

Hate Worldwide

Seasons In The Abyss

Angel Of Death

Beauty Through Order

God Hates Us All

Mandatory Suicide

Chemical Warfare

South Of Heaven

Raining Blood

Στις 8 ακριβώς οι Megadeth εμφανίστηκαν στη σκηνή, με πρώτο τον drummer Shawn Drover, ενώ ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί μπροστά στο Saturn stage άρχιζε να δείχνει τον ενθουσιασμό του. Ακολούθησε ο Chris Broderick, στην πρώτη του εμφάνιση επί Ελληνικού εδάφους με τους Μegadeth, μετά ο David Ellefson και τελευταίος ο Dave Mustaine.

Η έναρξη ήταν φοβερή με "Holy Wars" και καπάκια "Hangar 18", ενώ ακολούθησε το "Headcrusher" από το τελευταίο τους άλμπουμ "Endgame", το οποίο ήταν και τo μοναδικό στο setlist από το συγκεκριμένο άλμπουμ. Η απόδοση της μπάντας ήταν άψογη, με τον Chris Broderick να είναι ο νέος συνοδός του Mustaine στην κιθάρα και να αποδίδει άψογα και άνετα τα μέρη του, ενώ ο ιδιόρρυθμος frontman βρισκόταν σε αρκετά καλή διάθεση και ήταν ομιλητικός. Η απόδοση των φωνητικών ήταν ικανοποιητική, και όσοι δεν αντέχουν την ιδιαίτερη φωνή του Mustaine στα άλμπουμ, θα πρέπει απλά να καταλάβουν ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει στις live εμφανίσεις τους. Μοναδική παρατήρηση  η ένταση στα φωνητικά που στην αρχή ήταν χαμηλή, πρόβλημα που διορθώθηκε στην πορεία. Εντυπωσιακό ήταν το νέο μοντέλο της Dean Zero, που ο Mustaine ξεκίνησε από φέτος να χρησιμοποιεί εναλλάξ με την κλασική flying V του, ενώ η επιστροφή του David Ellefson έδωσε στο συγκρότημα λίγη από την αυθεντικότητά του και αυτό το κάτι που έλειπε από τη μπάντα τα τελευταία χρόνια. Το setlist ήταν πολύ καλό, με μόνο παράπονο ότι διήρκεσε μόνο μια ώρα (όπως ήταν αναμενόμενο βέβαια), αν και κάποιοι παραπονέθηκαν για την έλλειψη των "Tornado Of Souls" και "Lucretia". Εύχομαι πολύ σύντομα να έχουμε τη δυνατότητα να τους δούμε live στη χώρα μας με ένα πλήρες σετ και όχι μετά από άλλα 5 χρόνια.

Megadeth Setlist:

Holy Wars... The Punishment Due

Hangar 18

Headcrusher,

Ιn My Darkest Hour

Skin O' My Teeth

A Tout Le Monde

Hook In Mouth

Trust

Sweating Bullets

Symphony Of Destruction

 Encore:

Peace Sells

Holy Wars (reprise)

Η μοναδική μπάντα που καθυστέρησε λίγο να βγει ήταν οι headliners που με σκηνές από το ‘The Good, The Bad & The Ugly’ και το σύνηθες ‘The Ecstasy Of Gold’ να ακούγεται από τα ηχεία μας οδήγησαν στο ‘Creeping Death’! Oι ψιχάλες έδωσαν τη θέση τους σε μια αρκετά έντονη βροχόπτωση, αλλά ο κόσμος δεν έδειχνε να ενοχλείται ιδιαίτερα. Με τις πρώτες νότες έγινε αισθητή η άψογη σκηνική τους παρουσία, ο εκπληκτικός ήχος ενώ μεγάλη βοήθεια πρόσφερε η επιβλητική γιγαντοοθόνη, τόσο στην γενική φαντασμαγορική ατμόσφαιρα όσο και σε όσους κάθονταν πιο μακριά.

Πέρα από τα εντυπωσιακά εφέ τους, όπως στο ‘Blackened’ (ναι, ναι!!!) για παράδειγμα, ή την απίστευτη εκτέλεση του ‘Ride The Lightning’ που μας ανατρίχιασε και μας κράτησε κάτω από την ανελέητη βροχή, το set διήρκησε 2 ώρες (αναμενόμενο) και κάλυψε ολόκληρη την καριέρα τους, αν και θα μπορούσε να λείπει τουλάχιστον ένα εκ των τριών που ακούστηκαν από το Death Magnetic. Φυσικά, ο Lars Ulrich έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, αφού αλλού ‘έτρεχε’ (βλ. ‘Sad But True’) κι αλλού δεν μπορούσε να προλάβει (όπως στις εκρήξεις του ‘One’), με την υπόλοιπη μπάντα να προσπαθεί να σουλουπώσει τα πράγματα. O James Hetfield, ο οποίος είναι αναμφισβήτητα ένας χαρισματικός frontman, απέδωσε σχεδόν ικανοποιητικά, αν και προσπαθούσε να πάρει πόντους με τη συχνή χρησιμοποίηση delay effects αλλά και τα γνωστά ‘redneck’ επιφωνήματα, με τα οποία εμπλουτίζει την ερμηνεία του. Είχε πάντως πολύ καλή διάθεση και επικοινωνία με τον κόσμο, ενώ συνεχώς ανέφερε πόσο χαίρεται που έχει μαζί του την “μεγάλη οικογένεια των Metallica”, η οποία τους στηρίζει μοναδικά όλα αυτά τα χρόνια.

Σε γενικές γραμμές, αν και είναι αδιαμφισβήτητη η ικανότητα των Metallica να κάνουν μεγαλειώδη και εντυπωσιακά show, μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς που σέβεται τον εαυτό της, αλλά και τους οπαδούς της που την κατέστησαν σε αυτή τη θέση, όφειλε αν μη τι άλλο να μπορεί να αποδώσει τα κομμάτια της καλύτερα. Χωρίς παρεξηγήσεις, δεν μπορεί το συγκρότημα να παίξει στα επίπεδα του παρελθόντος, αλλά είναι προφανές ότι θα συγκινεί τα πλήθη λόγω της τρομερής ποιότητας του παλιού υλικού τους και του show τους.

Συνοπτικά, το Sonisphere ήταν ένα event που όποιος θεωρεί τον εαυτό του metalhead πάνω απ’ όλα δεν έπρεπε να χάσει. Κρατάμε ως θετικά τις εμφανίσεις των Anthrax και Megadeth, κάποιες συγκινητικές στιγμές των Metallica και το, στα κλασικά τους κομμάτια, λυσσαλέο performing των Slayer. Στα αρνητικά θα βάζαμε την βροχόπτωση, την αδυναμία του Lars να κρατήσει το tempo, τη φωνή του Araya, και την αδυναμία της νέας γενιάς (Stone Sour) να μας πείσει. Α, μην ξεχνάμε και την αποχώρηση από το χώρο που διήρκησε σχεδόν όσο μια εμφάνιση μπάντας!!!

Metallica Setlist:

Intro-The Ecstasy Of Gold

Creeping Death

For Whom The Bell Tolls

Ride The Lighting

Harvester Of Sorrow

Fade To Black

That Was Just Your Life

The End Of The Line

Sad But True

Welcome Home (Sanitarium)

Broken Beat & Scarred

One

Master Of Puppets

Blackened

Nothing Else Matters

Enter Sandman

Encore: Breadfan

Motorbreath

Second encore: Seek & Destroy

Live Report: Διονύσης Κόλλιας / Τζίνα Τουρλίδα


Διοργάνωση: DiDi Music


_{Copyright © 2010-2011 solidrock.gr.}