Οι Flotsam And Jetsam είναι μια μπάντα που έβαλε γερές thrash βάσεις κάπου στα μέσα της χρυσής δεκαετίας του 80, αλλά για κάποιο λόγο και μετά από τρία πολύ καλά άλμπουμ χάθηκε και αδίκως στιγματίστηκε σαν την πρώην μπάντα του Jason Newsted. Αυτά βέβαια είναι αρχαία ιστορία και στις μέρες μας λίγοι είναι αυτοί που δίνουν σημασία στο παρελθόν μια μπάντας. Βέβαια, το παρελθόν των Flotsam And Jetsam είναι αυτό που έφερε γύρω στα 200 κεφάλια στο Sin City όπου εξακολουθεί να μην είναι χώρος κατάλληλος για metal συναυλίες.

Το Solid Rock έφτασε στο εν λόγω club ένα μισάωρο πριν ανοίξουν οι πόρτες βρίσκοντας λίγους μεταλλάδες στο γνωστό πεζόδρομο όπου είχαν σχηματίσει τα κλασικά πηγαδάκια. Αναμενόμενο θα πει κανείς μιας και συναυλίες εκτός σαββατοκύριακου και με όχι τόσο “δυνατά” ονόματα δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος για περάσει το βράδυ του ο μέσος μεταλλάς. Παρόλα αυτά με άσβεστη δίψα για thrash μπήκα στο χώρο περιμένοντας στωικά την πρώτη μπάντα να καταλάβει το “κάτι σαν stage” του Sin City. Έτσι λοιπόν χωρίς πολλές καθυστερήσεις οι Mortal Threat ήταν οι πρώτοι που προσπάθησαν να μας “ζεστάνουν” πριν τους Flotsam. Και πραγματικά αυτό έκαναν! Με speed/thrash ήχο και με αρκετά crossover περάσματα το ελληνικό σχήμα έδειξε ότι κάτι καλό θα προκύψει από την επικείμενη κυκλοφορία του παρθενικού άλμπουμ τους. Χωρίς φανφάρες και μακριά από το κλασικό ελληνικό ψώνιο των περισσότερων εγχώριων συγκροτημάτων οι Mortal Threat κέρδισαν κάτι παραπάνω από το χειροκρότημα των παρευρισκομένων που σε αρκετά σημεία συμμετείχε με mosh pits και headbanging. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι δυο διασκευές μια από Cro Mags (νομίζω το “Street Justice”) και μια από Vio-lence (το “Serial Killer”) που απέδειξαν ότι όταν μια μπάντα έχει κέφι και γουστάρει αυτό που κάνει τότε το να κερδίσει το κοινό και οπαδούς είναι κάτι αναμενόμενο.

Η επόμενη μπάντα που ανέβηκε στο stage ήταν οι Bloodstained. Από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό ότι το εν λόγω σχήμα έχει περάσει αρκετές ώρες στο studio παρουσιάζοντας ένα πολύ “δεμένο” σχήμα. Το setlist των Bloodstained άνοιξε με μια διασκευή στο “The Saw Is The Law” των Sodom το οποίο όλοι μας αναγνωρίσαμε τη στιγμή του ρεφρέν, μιας και το υπόλοιπο το είχαν κάνει αγνώριστο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό μιας και μια διασκευή αυτό ακριβώς πρέπει να είναι, ένα τραγούδι δοσμένο μέσα από την προοπτική της μπάντας. Η απόδοση της μπάντας κινήθηκε σε ψηλά επίπεδα αλλά ο μοντέρνος ήχος (κάτι σαν Nevermore) δεν “πέρασε” στους thrashάδες που απλά παρακολουθούσαν. Κάποια κινητικότητα από πλευράς κοινού παρατηρήθηκε στη διασκευή του “Phobia” από Kreator η οποία ήταν πολύ καλή αν και “έχασε” κάπως εξαιτίας της απουσίας της δεύτερης κιθάρας.

Η τελευταία  μπάντα που ανέβηκε στο σανίδι ήταν οι Released Anger. Το όνομα της μπάντας είναι ήδη γνωστό στους underground κύκλους και όχι αδίκως. Ο thrash  ήχος της μπάντας ανήκει κυρίως στην Γερμανική σκηνή της δεκαετίας του 80 δεν είναι εύκολο να αφήσει ούτε έναν ασυγκίνητο.  Και λέγοντας ασυγκίνητο εννοώ στην πραγματικότητα ακίνητο ώστε να μην επιδοθεί στο ατελείωτο headbanging που θα διακόπτεται μόνο για να φωνάξεις τους στίχους του ρεφρέν. Και αυτό ακριβώς έγινε καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ τους το οποίο «ζέστανε» για τα καλά όλους στο Sin City. Το thrash κέφι έφτασε στο ζενίθ όταν η ελληνική μπάντα έπαιξε μια διασκευή στους τεράστιους Venom που λίγοι γνωρίζουν ότι έβαλαν τα θεμέλια για τη thrash σκηνή που ακολούθησε.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε λίγη ώρα πριν από τους headliners οι οποίοι επισκέφτηκαν την χώρα μας κάπως καθυστερημένα αλλά τα περισσότερα συμβαίνουν με τέτοια χρονική σειρά στην Ελλάδα. Τέλος πάντων χωρίς πολλές καθυστερήσεις και με περιορισμένη αναπνοή λόγω της ανυπαρξίας εξαερισμού οι Flotsam And Jetsam ανέβηκαν στο σανίδι του Sin City. Βέβαια μόνο δυο άτομα από την αυθεντική σύνθεση αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε πάντα όλα δικά μας. Ο Eric “A.K.” Knutson μιλώντας στο ελληνικό κοινό λέγοντας κάτι που νομίζω όλοι θέλαμε να ακούσουμε: «Πρόκειται να παίξουμε πολλά τραγούδια από τους πρώτους μας δίσκους, έχετε καμία αντίρρηση;» ήταν το ρητορικό ερώτημα που μας έθεσε και ευθύς αμέσως άρχισα το πάρτι.

 
Η αρχική αίσθηση και ίσως υποψία ότι η μπάντα θα ερχόταν για μια «ξεπέτα» διαγράφηκε από το μυαλό με τραγούδια/ thrash ύμνους όπως το «Hammerhead», «Escape From Within» (ανατριχίλα) και το «I live You Die». Το κοινό ανταποκρίθηκε και με το παραπάνω στην αμερικάνικη μπάντα «σπρώχνοντας» τα μέλη της να δώσουν κάτι παραπάνω αν και τα σημάδια κόπωσης ήταν φανερά. Ο Eric μας εξήγησε ότι ο λαιμός του δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση αλλά μας υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα για να αποδώσει τα μέγιστα. Πράγματι, τα "Doomsday For The Deceiver" και "No Place For Disgrace" απέδειξαν ότι η πώρωση είναι μεταδοτική. Το κοινό «δούλεψε» αρκετά εκείνο το βράδυ και μάλιστα επιδόθηκε σε κάτι σαν stage diving σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκαλέσει το γέλιο αρκετές φορές. Δεν λέω καλή η πώρωση αλλά το να σπρώχνεις την μπάντα για να βουτήξεις πάνω σε 2-3 φίλους σου είναι κάπως…

Το συμπέρασμα είναι ότι η μπάντα από την Αριζόνα απέδειξε ότι κρατάει καλά ακόμα και γιατί όχι ότι μπορεί να μας χαρίσει άλλο έναν δίσκο που να μπορεί να σταθεί πλάι στα τρία πρώτα χωρίς να κοκκινίσει από ντροπή…


Διοργάνωση: Music Box PRoductions


_{Copyright © 2010-2011 solidrock.gr.}