Πριν ξεκινήσω την συγγραφή ετούτου του κειμένου, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για την καταγραφή της γνώμης ενός φαν της μπάντας από τις πρώτες μέρες δημιουργίας της και όχι της άποψης κάποιου ειδήμων-κριτικού, όπως πολλάκις πλασάρονται εκεί έξω σε διάφορες ιστοσελίδες ή μη, στις μέρες μας. Πάμε παρακάτω: οι Έλληνες death/ atmospheric metallers Septicflesh επέστρεψαν με την όγδοη κατά σειρά δισκογραφική τους απόπειρα, με τίτλο “The Great Mass” και κατάφεραν να προκαλέσουν, να συγκινήσουν, ακόμα και να διχάσουν με το συνοθήλευμα του σκληρού και ωμού ήχου τους με αυτόν της φιλαρμονικής ορχήστρας της Πράγας, σηματοδοτώντας την πομπώδη επιστροφή τους 3 χρόνια μετά το μέτριο “Communion”, και δημιουργώντας συνάμα εύλογα ερωτήματα για το ακουστικό αποτέλεσμα της μπάντας στην επικείμενη περιοδεία της.

Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ εκεί˙ όπως είπα και στην εισαγωγή, παρακολουθώ το μεγαλείο των Flesh (συγγνώμη για την αποκοπή του πρώτου συνθετικού) από το “Temple Of The Lost Race” Ep του 1991 και ήμουν πιστή οπαδός έως και την, από πολλούς κατάπτυστη, εποχή του “Revolution DNA” – μια εποχή δύσκολη για το εγχώριο metal, μιας και όσα ελληνικά σχήματα είχαν απομείνει ενεργά, αντιμετώπιζαν τους δικούς τους «δαίμονες» που είχαν να κάνουν με την αλλαγή/ στροφή/ εμπορικότητα του ήχου τους και την μετέπειτα εξέλιξή τους. Άλλα 12 χρόνια πέρασαν από τότε, λοιπόν, με την ιστορία των Flesh λίγο έως πολύ γνωστή, κι ερχόμαστε στο σήμερα και στο άκρως ατμοσφαιρικό “The Great Mass”. Τι το καινούριο έχει να προσφέρει το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους στην σύγχρονη ατμοσφαιρική ακραία σκηνή;

Τίποτε απολύτως! Οι Septicflesh δεν «ξαναανακαλύπτουν τον τροχό» και τα αυτιά μου καταμέτρησαν μόλις δυο με τρεις ενδιαφέρουσες στιγμές «copy/ paste» από την ένδοξη και «άγουρη» εποχή των “Ophidian Wheel” και “A Fallen Temple” στα τωρινά κοφτά τους και περιορισμένα κιθαριστικά riffs. Φυσικά, δεν περίμενα από το “The Great Mass” την αναγέννηση ή την συνέχιση της τότε εποχής (για να σας προλάβω), αλλά μετά λύπης διαπίστωσα το ότι μετά βίας ξεπρόβαλλε το γνώριμο τρέμουλο της κιθάρας στο 02:49 του “The Vampire From Nazareth” σαν μαλωμένο παιδί που φόρεσε τα καλά του για να πάει να παίξει. Και, αν μη τι άλλο, τέτοια παραδείγματα υπάρχουν διάσπαρτα καθ’ όλα τα 43 λεπτά του άλμπουμ.

«Μα οι συνθετικές μελωδικές γραμμές, τα απείρου κάλλους συμφωνικά μέρη, η επιβλητική του ατμόσφαιρα, η αψεγάδιαστη φωνητική συνοδεία της Ανδρονίκης Σκουλά»; Ε, τι; Συγχωρήστε με αλλά όταν το σωτήριο έτος 1997 τα πατώματα σείονταν κυριολεκτικά από τις αξεπέραστες κιθάρες του “The Future Belongs To The Brave”, κι έναν χρόνο αργότερα οι ίδιοι μας χάρισαν τα “The Eldest Cosmonaut” και “Marble Smiling Face”, όλα τα σημερινά περίτεχνα διάκοσμα (αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω πάρα ταύτα) φαντάζουν παντελώς επαναλαμβανόμενα και ατυχώς άχρωμα για τα standards που οι ίδιοι οι Flesh έθεσαν 14 χρόνια πριν.

Ίσως πάλι να ευθύνεται η τόση αδημονία και η ακατάπαυστη διαφήμιση που έχρισε η μπάντα το τελευταίο διάστημα, δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες για το αποτέλεσμα στα δικά μου, ξαναλέω, αυτιά. Ή η άστοχη επιλογή τους στο να δώσουν βαρύτητα στα κάθε αυτού ορχηστρικά μέρη που, τελικά, κατάπιαν την όποια προσπάθεια σύνθεσης και ανάδειξης των «σήμα κατατεθέν» κιθαριστικών ιντερλουδίων (τίτλο που στους ίδιους είχε απονεμηθεί επάξια στο παρελθόν), διότι διαφορετικά δεν εξηγείται το ότι ο ακροατής ψάχνει να βρει τις κιθάρες με το σταγονόμετρο. Ποιο, λοιπόν, το επίτευγμα του “The Great Mass”; Μα αυτό που ανέφερα ευθύς εξαρχής στην εισαγωγή: «οι Septicflesh κατάφεραν να προκαλέσουν, να συγκινήσουν, ακόμα και να διχάσουν».