Πολλά έχουν υποθεί για τους Amon Amarth σχετικά με το πόσο αλλάζουν τη μουσική τους σε καθε δίσκο. Προσωπικά θεωρώ τους μεταλλάδες περίεργους χαρακτήρες, μιας κι ενώ διατυμπανίζουν το πόσο δημοκρατικοί και ανοιχτόμυαλοι είναι, ταυτόχρονα είναι κι έτοιμοι να ρίξουν στην πυρά όποια μπάντα παρεκκλίνει από την πεπατημένη. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Σουηδοί κρίνονται, αν και στο παρελθόν έχουν κατακριθεί για την αδιάλλακτη στάση τους κάθε φορά που έμπαιναν στο στούντιο. Σε τελική ανάλυση, αν σε κάποιον δεν αρέσει ένα συγκεκριμένο άλμπουμ, τότε πολύ απλά ας μην το αγοράσει (αν και οι περισσότεροι κατακριτές «κατεβάζουν» τα άλμπουμ) κι ας αφήσει τα «ανάθεμα» για άλλους.  Αφού, λοιπόν, καθάρισα την συνείδησή μου με τα «true» άτομα που θα δαπανήσουν κάποιο χρόνο να διαβάσουν τα παρακάτω, ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε μόνο για μουσική.

Το “Twilight Of The Thunder God” έφερε τους Amon Amarth στο «οπτικό» πεδίο πολλών μεταλλάδων που μέχρι πρότινος γνώριζαν την μπάντα μόνο από τα λεγόμενα όλων εκείνων που τους είχαν δει live. Μέσα σε αυτή την ομάδα βρίσκομαι εν μέρη κι εγώ, μιας και τους είχα πρωτοπροσέξει στο “With Oden On Our Side” που μου άρεσε περισσότερο. Παίρνοντας το promo του “Surtur Rising” στα χέρια μου, παρατήρησα το εξώφυλλο που ήταν απλά κλασσικό για τους Amon Amarth με τις εμφανείς αναφορές στην Νορβηγική μυθολογία (αν και Σουηδοί), οπότε η επόμενη σκέψη ήταν ότι η μουσική δεν θα διέφερε και πολύ. Η τελευταία σκέψη έμεινε μαζί μου, όσο το “War Of The Gods” έπαιζε ως πρώτο τραγούδι του δίσκου. Αν και το riff κραυγάζει «Amon Amarth», τα φωνητικά ακούγονται πιο «επιθετικά» με εντονότερες Death Metal αναφόρες. Προς το τέλος του εν λόγω τραγουδιού, οι κιθάρες άρχισαν να παίρνουν κυρίαρχο ρόλο φτάνοντας σε ένα πολύ καλό σόλο. Έτσι, λοιπόν, κατάλαβα νωρίς νωρίς ότι η μπάντα έκανε βήματα προόδου, χωρίς όμως να αφήσει στιγμή το Viking προφίλ που τους έκανε τόσο γνωστούς.

Η εξέλιξη του δίσκου έμελλε να είναι ακόμα καλύτερη. Μετά τον οδοστρωτήρα που ακούει στο όνομα ”Destroyer Of The Universe” (έπος), έρχεται το κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ό “The Last Stand Of Frej”. Πρόκειται για ένα άκρως επικό τραγούδι σε χαμηλή ταχύτητα και όμορφες κιθαριστικές μελωδίες.  Όπως ξέρουν όσοι έχουν βρεθεί σε live της μπάντας, το headbanging έχει την τιμητική του, οπότε το “Wrath Of The Norsemen” θα τους δώσει το έναυσμα με τον mid tempo ρυθμό, την ώρα που οι lead κιθάρες εντυπωσιάζουν για άλλη μια φορά. Το καλύτερο όμως βρίσκεται στο «κλείσιμο» του δίσκου με το “Doom Over Dead Man”: ορχηστρικές μελωδίες, αργό τέμπο και riff που «μιλάνε» κατευθείαν στην καρδιά του πολεμιστή που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Το αργό τέμπο οδηγεί σε ένα καταπληκτικό τελείωμα με τις κιθάρες σε πρωταγωνιστικό ρόλο για άλλη μια φορά, με leads που νομίζω ότι δεν έχουμε ξανακούσει σε παλιότερα άλμπουμ.

Τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι έχουμε να κάνουμε με ίσως τον καλύτερο δίσκο της μπάντας μέχρι σήμερα, η οποία φαίνεται να «την ψάχνει» πάνω σε πλαίσια που ήδη έχει θέσει.  Επίσης, σαν bonus τραγούδι στην digital έκδοση του δίσκου, υπάρχει η διασκευή στο “Aerials” των SYSTEM OF A DOWN που, όπως φαίνεται, δεν αρέσει στους φανατικούς οπαδούς τους. Με τέτοια τραγούδια όμως, ποιος ασχολείται με τις διασκευές? Και κάτι τελευταιο, η μπάντα στην περιοδεία που τώρα λαμβάνει χώρα παίζει όλο το νέο δίσκο και μετά ένα 90λεπτο σετ.  Στην Ελλάδα, είχαν παίξει 70 λεπτά νομίζω...