Το revival thrash metal κίνημα-τσουνάμι χτύπησε για ακόμη μια φορά τα ανυπεράσπιστα (αλλά και διψασμένα) ώτα μας κι έπειτα από τις πολύ καλές κυκλοφορίες των Slayer, Heathen και Overkill που προηγήθηκαν, ήταν η σειρά των Βρετανών Onslaught να περάσουν στην αντεπίθεση και να δείξουν «τι φρούτα βγάζει το UK», 25 χρόνια μετά το καρποφόρο και αειθαλές “The Force” – και ναι, τώρα ξέρω πως στους παλαιότερους ξύπνησα αρκετές μνήμες. “Sounds Of Violence” ονομάζεται η ολοκαίνουρια δουλειά τους, 4 χρόνια μετά το αξιοσημείωτο comeback τους,“Killing Peace”, και ήδη σκέφτεστε πως ο τίτλος μιλάει από μόνος του, αν και οι παλιές καλές εποχές ανήκουν πλέον ανεπιστρεπτί στο παρελθόν, κοιτάζοντας με περιφρόνηση το μοντέρνο thrash ηχοχρωματιζούμενο παρόν.

Η συνταγή γνωστή και πολλάκις δοκιμασμένη: ατέρμονα riff-οπερπατήματα βασισμένα στην «riff-ομηχανή» Nige Rockett με την συνοδεία του Andy Rosser-Davies, τύμπανα κατευθείαν στο «ψαχνό» καθ’ όλα τα 48 λεπτά του ψηφιακού δίσκου (αν και σε σημεία ενοχλούν) και μια φωνή που ταλανίζεται μεταξύ του crushing χαρακτήρα των Exodus και τον τσαμπουκά των Overkill, καταφέρνοντας τόσο εύκολα να θυμίσει Slayer στιγμές με συνοπτικές δοκιμασίες. Το ‘χουμε; Και βέβαια το ‘χουμε, και το “Into The Abyss” που ξεκινά το άλμπουμ με το πολεμοχαρές ύφος του μας προετοιμάζει για τα «χειρότερα». Το “Born For War” είναι το καταλληλότερο δείγμα «γραφής» περί του πώς ακούγονται οι Onslaught του 2011 (πολύ Kreator riff εδώ ρε παιδάκι μου, όπως θα ‘λεγε κι ο Χάρρυ), ενώ το ομότιτλο καταφέρνει και κουβαλά λίγο από την ένδοξη 80s cult-ίλα τους. Εννοείται πως ξεχωρίζουμε το βαρύγδουπο (έως και doom θα το χαρακτήριζε κανείς) “Code Black” και το κομμάτι «drummer-χταπόδι» “Rest In Peaces”, αν και στα «δυστυχώς κλέβω την παράσταση από τα αποδυτήρια» του άλμπουμ συγκαταλέγεται το «πολύ» “Bomber” του θείου Lemmy, υπό τις ευλογίες (και την συμμετοχή φυσικά) του Phil Campbell.

Συνθετικά, μου δόθηκε η εντύπωση πως άτολμα οι Onslaught ακολούθησαν την ίδια συνταγή που ακολουθούν και οι Kreator τόσα χρόνια για παράδειγμα, δίνοντας το «απαιτούμενο προϊόν» στο αιμοδιψές κοινό τους προς «κατανάλωση» και οφείλω να ομολογήσω πως αυτό «με χάλασε» λιγάκι. Εν έτη 2011, πλέον περιμένω την υπέρβαση, το κάτι παραπάνω, ειδικά από ιστορικές μπάντες του χώρου που οφείλουν να δικαιολογήσουν τα αίτια της επιστροφής τους δισκογραφικά και όταν αυτό δεν συμβαίνει, οφείλουμε απλά να χαμογελάσουμε που ακόμη υπάρχουν. Με τόσα καλούδια όμως στο Thrashakistan,  η απλή ύπαρξη δεν είναι αρκετή…