Οι ελληνικές μπάντες ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τελευταία ή είναι απλά η ιδέα μου; Ακόμη μία Ep κυκλοφορία εξ Αθηνών έπεσε στα χέρια μου και ένα «κρακ» γέμισε το δωμάτιο. Δε νομίζω να ήταν ο απόηχος της απεικόνισης του «ραγισμένου» εξωφύλλου των Αθηναίων UNSIN, ούτε το δισκάκι που βρήκε ευθύς αμέσως τον δρόμο του για το cd player μου. Μάλλον τα νεύρα μου ήταν (διαβάστε παρακάτω γιατί) που και ο πιο κουλός στις μέρες μας κάνει μπάντα, ζητώντας διακαώς την επιβράβευση και σπαταλά τον χρόνο μας παντελώς άσκοπα.

Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελείται από τέσσερα κομμάτια που περιστρέφονται γύρω από mainstream nu metal female-fronted groovy ήχους που θυμίζουν αρκετά την συνονόματη της κυρίας Christine Νικολαίδου εξ Ιταλίας (λέγε με Lacuna Coil), επιδιδόμενα σε ένα ακατάπαυστο φλερτ με τις κιθάρες του παρ’ ολίγον Zakk Wylde (Θεός φυλάξοι!), υπό την σκέπη του άχαρου όρου «gothic stoner» ίσως; Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι πως το αποτέλεσμα είναι τόσο αποπροσανατολιστικό που μεταξύ των τεσσάρων συνθέσεων, αναδύονται εντελώς διαφορετικά ηχοχρώματα που, αν τα ακούσουν τέσσερεις διαφορετικοί άνθρωποι, θα έχουν την εντύπωση πως πρόκειται για τέσσερα διαφορετικά γκρουπ. Η δημιουργηθήσα εντύπωση πως όλα αυτά έγιναν κάτω από πίεση χρόνου για να βγάλουμε γρήγορα- γρήγορα το cd και να το δείχνουμε στους φίλους μας καμαρώνοντας, δεν σταματά εδώ, καθώς τα «copy/paste» riffs και τα ανέμπνευστα, flat φωνητικά αναλώνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των δεκαεπτά λεπτών του Ep – κερασάκι, φυσικά, το video clip του “Acid” που κερδίζει αβλεπί και με διαφορά το πρώτο βραβείο κακογουστιάς.

Για άλλους η αγάπη άργησε μια μέρα και για άλλους η μουσική τους σε ψηφιακό δίσκο ήρθε πολύ πιο νωρίς, την ώρα που εκατομμύρια συγκροτημάτων με πολύ καλύτερο υλικό και πραγματικές δυνατότητες είναι εκεί έξω και αναζητούν το στοργικό σας «χάδι». Όσον αφορά τον συγκεκριμένο ήχο, για κάντε ένα πέρασμα προς την άλλη μεριά του Ατλαντικού: A.D.D., οι επιλογές είναι άφθονες και «μετράνε».

 
Τι; Φοβάστε μη βραχείτε;