Οι Cradle Of Filth είναι μια μπάντα που έχει τους οπαδούς της χωρισμένους σε δυο ομάδες: η πρώτη δεν διαπραγματεύεται τους πρώτους δίσκους κρατώντας σθεναρή στάση απέναντι σε όσους αμφισβητούν το πάλαι ποτέ Black Metal προσωπείο, ενώ η δεύτερη αρέσκεται στις κατοπινές μέρες της Βρετανικής μπάντας όπου το goth στοιχείο έχει την μερίδα του λέοντος. Όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και πολλοί αποτυγχάνουν να την αγγίξουν «θολωμένοι» από την Metal έξαρση. Εδώ, λοιπόν, έρχεται το Solid Rock με τούτη την «κριτική» (πόσο σιχαίνομαι αυτόν τον όρο) να δώσει ένα ανεπίσημο τέλος σ’ αυτή τη διαμάχη.

Όσοι από σας είχαν το ενδιαφέρον να αποκτήσουν το «The Gospel of Filth: A Decadence & Darkness» του Gavin Baddeley ξέρουν ότι αυτή η μπάντα ουδέποτε ήταν μια αυθεντική Black Metal μπάντα. Το goth στοιχείο ήταν διάχυτο στην αισθητική της και αργότερα προσχώρησε και στη μουσική της.

Αφού λοιπόν έβγαλα από μέσα μου την άποψη για την βαρετή διαμάχη σχετικά με τον καλλιτεχνικό προσανατολισμό των Cradle, ήρθε η ώρα για το νέο τους δίσκο. Το «Darkly, Darkly, Venus, Aversa» είναι με λίγα λόγια η ηχητική συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ. Πολλές κιθάρες με καθαρότερο ήχο που υπογραμμίζουν τις Maiden επιρροές ιδιαίτερα στα μελωδικά σημεία όπου οι «δισολιές» δίνουν και παίρνουν. Όσον αφορά το στιχουργικό περιεχόμενο, ο δίσκος πραγματεύεται την πρώτη γυναίκα του Αδαμ, Εύα που εδώ ακούει στο όνομα Lilith. Αυτό που με κέρδισε ακούγοντας το δίσκο (περισσότερες φορές από όσες είναι αναγκαίο για να γραφτεί τούτο το κείμενο) είναι το γεγονός ότι ο μη προκατειλημμένος ακροατής θα βρει πολλά στοιχεία από την Cradle ιστορία. Υπάρχουν λοιπόν τα γρήγορα Black Metal περάσματα (ή αλλιώς blast beats) αλλά και τα catchy σημεία (ελληνιστή ευκολομνημόνευτα) τα οποία ενισχύουν τη μελωδικότητα του δίσκου. Η προσάρτηση στην μπάντα της Ashley Ellyllon έδωσε περισσότερο «χώρο» στα πλήκτρα αλλά και απομάκρυνε λίγο τα πομπώδη οπερετικά φωνητικά  που προσωπικά είχα αρχίσει να βαριέμαι.

Ο Dani «τραγουδάει» όπως πάντα με την βοήθεια αμέτρητων εφέ που δυστυχώς χάνουν κάτι από την γυαλάδα τους όταν οι Cradle Of Filth πατούνε σανίδι. Εντύπωση μου έκαναν, πάντως, τα καθαρά φωνητικά στο «Forgive Me Father (I Have Sinned)» που ταιριάζουν «γάντι» στο καθόλα goth τραγούδι με τις καταπληκτικές κιθάρες. Μακάρι να κάνουν χρήση αυτών των φωνητικών περισσότερο στο μέλλον. Επίσης, η Ashley έχει μια καταπληκτικά ερωτική φωνή που θα κερδίσει τους πάντες και όχι μόνο τα αρσενικά.

Εν κατακλείδι, οι Cradle Of Filth προχωρούν, εξελίσσονται και σε σημεία πειραματίζονται, ξεφεύγοντας από τα κλισέ που πολλές μπάντες μας προσφέρουν στους κατά τα άλλα true δίσκους. Δεν χρειάζεται να διαλέξετε ομάδα, ούτε το κομμάτι της δισκογραφίας που ταιριάζει με την Metal φιλοσοφίας σας. Απλά ακούστε τον δίσκο και βυθιστείτε στο goth ιδίωμα που συναντά την αγριότητα του Metal. Ας ελπίσουμε ότι οι Cradle Of Filth θα συμπεριλάβουν την δύσμοιρη χώρα μας στο πρόγραμμα των συναυλιών τους το νέο έτος.