Δεν φαντάζομαι να υπάρχει κάποιος μεταλλάς που  να μην γνωρίζει το όνομα Zachary Stevens. Ήταν εκείνη η φωνή που στήριξε τους Savatage σε μια περίοδο όπου ο Jon Oliva ήταν κάπως αποκομμένος. Εκείνη η συνεργασία «γέννησε» καταπληκτικούς δίσκους ξεκινώντας από το “Edge Of Thorns” και φτάνοντας έως το “Dead Winter Dead”. Κάπου στο “Wake Of The Magellan”, η επιστροφή του Mountain King σήμανε και το τέλος των ημερών του Zachary στους Savatage.

Ομολογώ πως αυτή η αποχώρηση με στεναχώρησε, μιας και οι Savatage έχοντας τις δυο φωνές είχαν αποκτήσει μια νέα δυναμική που εκείνα τα χρόνια έλειπε χαρακτηριστικά. Ο Zach δεν έμεινε ανενεργός και έδωσε αμέσως πνοή σε μια νέα μπάντα κάτω από το όνομα Circle II Circle. Στον πρώτο δίσκο τους ήταν φανερές οι αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν του τραγουδιστή, γεγονός που δεν «χάλασε» κανέναν σημειώνοντας καλούς αριθμούς στις πωλήσεις. Από τότε συνέβησαν αρκετά και μάλιστα, η μπάντα άλλαξε όλο το lineup, μιας και όλοι τους πήγαν στην μπάντα του Oliva. Παρόλα αυτά το γκρουπ συνέχισε και ήδη μετρά 5 δίσκους μαζί με τον εν λόγω “Consequence Of Power”.

Τι έχει να μας προσφέρει ο Zach και η μπάντα του στο νέο δίσκο; Δυστυχώς όχι κάτι το φοβερό. Πραγματικά, ακούγοντας το άλμπουμ σού δίνεται η εντύπωση ότι οι Circle II Circle αυτοπεριορίζονται και δεν προχωρούν πέρα από τα καταπληκτικά φωνητικά του Zach. Μουσικά, τα τραγούδια περιφέρονται γύρω από το Power Metal της αμερικανικής σκηνής με μπάντες σαν τους Brainstorm. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά επιτρέψτε μου να έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον frontman της μπάντας που επίσης τα καταφέρνει εξαιρετικά επί σκηνής. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη καταπληκτική συναυλία των Savatage στο Ρόδον ή μεταγενέστερα στο στενωπό του Underworld;

Ο δίσκος δεν είναι κακός αλλά κυμαίνεται λίγο ψηλότερα από το επίπεδο της  μετριότητας. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι αυτά με τις έντονες αναφορές στους Savatage. Όπως το “Redemption” με το χαρακτηριστικό “Sirens” riff ή τα “Take Back Yesterday” και “Blood Of An Angel” όπου τα φωνητικά του Zach μαγεύουν στην κυριολεξία κάτω από τις μελωδίες του πιάνου και της ηλεκτρικής κιθάρας αλά Chis Caffery.

Δυστυχώς  δηλώνω απογοητευμένη από μια φωνή που είχα ερωτευτεί στο “Edge Of Thorns” (ήμουν και μικρότερη τότε…) γιατί απλά ο δίσκος δεν είναι του επιπέδου του Zach. Όμως κι έτσι υπάρχουν δυνατές στιγμές για τις οποίες κάποια τραγούδια δεν θα χαθούν στην αφάνεια. Αναμονή λοιπόν για τη συνέχεια των Circle II Circle…