Οι Foghat μάλλον είναι από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της Αγγλικής Rock σκηνής. Δίνω πολλές πιθανότητες κάποιος να ακούσει το ευτραφές bluesy Rock στυλ τους και αυτόματα να τους κατατάξει στους γεννησιουργούς του είδους στην Αμερική τη χρυσή δεκαετία του ’70 με δεδομένη μια δυάδα ή τριάδα πλατινένιων επιτυχών. Κι όμως, οι Foghat είναι Βρετανοί και μάλλον το όνομά τους δεν έχει γραφτεί και με τα χρυσότερα των γραμμάτων στο παχύ βιβλίο της Rock ιστορίας (αν και επέδειξαν 5 χρυσούς δίσκους στο peak της καριέρας τους). Άγνωστους δε θα τους έλεγες, αν μιλάμε για κάποιον που ανδρώθηκε τη δεκαετία του ’70 ή έχει ζωηρή ενασχόληση με το μουσικό αυτό πεδίο, αλλά δύσκολα το όνομά τους μπορεί να σταθεί εμπορικά δίπλα σε σύγχρονούς τους όπως π.χ. οι Free ή οι Led Zeppelin (το ίδιο ισχύει και για τους πρόδρομούς τους Savoy Brown). Θα εξαιρούσαμε ίσως το remake του “I Just Wan Το Make Love To You” (γραμμένο από τον Willie Dixon και πρωτοτραγουδισμένο από τον Muddy Waters) με το οποίο οι Foghat σημειώσαν μια μικρή επιτυχία (#83 στα Pop Singles charts του 1972).

Το “Last Train Home” σηματοδοτεί την επιστροφή (όχι ότι εξοστρακιστήκαν και υπερβολικά ποτέ) των Άγγλων στον παραδοσιακό ηλεκτρικό blues ήχο. Ένας συγκερασμός διασκευών αλλά και δικών τους τραγουδιών το 15ο studio άλπουμ των Foghat βρίσκει τη μπάντα με μόλις ένα πλέον original μέλος, τον drummer Roger Earl αποχωρισμένο χρόνια από τους αποθανόντες φίλους του David Peverett (γνωστό με το παρατσούκλι Lonesome Dave) και Rod Price. Η διάθεση είναι καλή και μαγιά ικανή να δημιουργήσει μια ωραία ατμόσφαιρα ηλεκτρικά δονούμενη αλλά και με περίσσεια νοσταλγίας και σύνεσης που – η αλήθεια είναι – οι Βρετανοί επιτυγχάνουν άψογα όταν το αποφασίσουν ή τους ‘πιάσει’ το feeling. Με το άστρο της φωνής του Charlie Huhn στο προσκήνιο (έχουν περιοδεύσει και στην Αμερική εκτεταμένα ήδη) το “Last Train Home” μπορεί να αποτελέσει ένα καλό σύντροφο για τους φίλους του ιδιώματος.

Τα τραγούδια  ρολλάρουν μια χαρά γενικά και  δεν είναι λίγες οι στιγμές που το κεφάλι του ακροατή μπορεί να ψελλίσει “αχ, αυτές ήταν εποχές”, για τους πιο σκληρούς rockers όμως ίσως το στυλ αυτό καταντήσει λίγο μονοδιάστατο και κουραστικό. Ο ήχος παραπέμπει στο κλασσικό μοτίβο των 70s με μια τζούρα φρεσκάδας στα φωνητικά. Οι κιθάρες ακούγονται πανέμορφα και τα slides δίνουν και παίρνουν σκορπώντας ρίγη χαράς στους όσους fans των Foghat ακόμα παρακολουθούν τις εξελίξεις της μπάντας. Αντικειμενικό και κυριότερο μείον του νέου δίσκου είναι η διάρκειά του, με το ορόσημο της μία ώρας να κρίνεται κάπως υπερβολικό για συνεχή ακρόαση.

Φυσικοί συνεχιστές της ιστορίας των Savoy Brown, οι Foghat ερωτοτροπούν με την απλότητα του blues Rock στο “Last Train Home”. Μερικά παλιά γνωστά στους θιασώτες κομμάτια συμπλέουν με καινούριες συνθέσεις και το αποτέλεσμα είναι καθαρό. Και μόνο το γεγονός ότι οι Foghat επιστρέφουν στη δισκογραφία μετά από χρόνια απουσίας είναι χαρμόσυνο νέο για τους οπαδούς τους, συνεπώς  η απόκτηση του “Last Train Home” κρίνεται μάλλον ως αυτονόητη. Λάτρεις ή χρήστες της κιθάρας θα ενθουσιαστούν εδώ, επίσης, μιας και η δουλειά εδώ είναι άκρως εντυπωσιακή. Το να δρέψουν δάφνες μετά από 40 χρόνια δε θα λέγαμε ότι είναι και πολύ δεδομένο, αυτό όμως δεν αναιρεί τη μουσική αξία του δίσκου.