Δεύτερο άλμπουμ της Σουηδικής AOR μπάντας η οποία έκανε τεράστια αίσθηση σε όλον τον melodic rock κόσμο το 2008 με την κυκλοφορία του ντεμπούτου της. Να μην ξεχάσουμε να σημειώσουμε δε και την κυκλοφορία του υπέροχου κομματιού “1000 Miles” το 2009, με το οποίο είχαν θέσει υποψηφιότητα για την εκπροσώπηση της χώρας τους στη Eurovision, κάτι που δυστυχώς δεν κατάφεραν. 

Δεύτερο άλμπουμ λοιπόν και η μπάντα είχε ανεβάσει τόσο τον πήχη που πραγματικά όλοι που ασχολούμαστε με το χώρο, είχαμε την περιέργεια του τι θα κυκλοφορήσουν και πως θα κινηθούν. Με τις δυο τρείς πρώτες ακροάσεις, αυτό που συνειδητοποίησα άμεσα, είναι πως η μπάντα δεν προσπάθησε απλώς να επαναλάβει τη φόρμουλα του πρώτου άλμπουμ (όπως π.χ. έκαναν οι Airbourne), αλλά προσπάθησαν να αναπτυχθούν και σαν μουσικοί αλλά και σαν συνθέτες. Δεν κρύβω ότι όταν πριν από τέσσερις - πέντε μήνες είχε βγει το single του “Beg Beg Beg” (το οποίο και ανοίγει το “Freedom Rock”), είχα απογοητευτεί ολίγον τι, διότι το ρεφραίν του είναι αρκετά χαζοχαρούμενο για το επίπεδό τους. Παρόλα αυτά περίμενα να κυκλοφορήσει όλο το άλμπουμ για να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα. Το “Black Night” που συνεχίζει βρίσκει τον frontman των H.E.A.T. να κάνει ντουέτο με τον ηγέτη των Avantasia, Tobias Sammet σε ένα δυνατό και άμεσο ρεφραίν με επίσης αξιοσημείωτο κιθαριστικό σόλο. Για τη συνέχεια οι ταχύτητες ανεβαίνουν με το “Danger Road”, ένα τυπικό μελωδικό “αυτοκινητιστικό” κομμάτι. Το “Shelter” είναι η πρώτη slow στιγμή του δίσκου και αν και είναι πολύ καλή δε φτάνει στο ύψος του “Cry” από το πρώτο άλμπουμ, είναι εμπλουτισμένο όμως με αρκετά πλήκτρα στο στυλ των Europe και επίσης πολύ καλό σόλο στο ύφος του Kee Marcelo. Στο επόμενο “We’re Gonna Rock You To The Top” δεν μπορώ να μην πω ότι η εισαγωγή του είναι ίδια με το θέμα τίτλου του παλιού σήριαλ “Χτυποκάρδια στο Beverly Hills”, όπου οι ταχύτητες συνεχίζουν να μην πέφτουν όπως και στο “Stay”. Η κορυφαία στιγμή στο άλμπουμ κατ’ εμέ είναι το “Nobody Loves You Like I Do” με πολύ κεφάτο ρυθμό, καταπληκτικό ρεφραίν προορισμένο κατευθείαν για clubs. Στο “Everybody Wants Someone” διακρίνει κάποιος ξεκάθαρα τις Foreigner και Journey επιρροές στις mid-tempo στιγμές τους και προσθέτει ένα ακόμα θετικό λιθαράκι σε αυτήν την κυκλοφορία. Η συνέχεια του δίσκου, συμπεριλαμβανομένων και των πολύ καλών bonus tracks “Living In A Memory” και “Tonight”, συνεχίζει να κρατά το καλό και ψηλό επίπεδο των συνθέσεων.

Δυστυχώς  το άλμπουμ θα μπει από όλους μας  στη διαδικασία της σύγκρισης  με το πρώτο τους. Αυτό, αν και είναι φυσιολογικό, θεωρώ ότι είναι άδικο διότι εκείνο μας ήρθε σαν κεραμίδα στο κεφάλι και αυτομάτως μας κάνει πολύ αυστηρούς. ΟK λοιπόν, εάν το συγκρίνω θα πω ότι δεν είναι καλύτερο από το πρώτο, ίσως και όχι ισάξιο…ΑΛΛΑ μεγάλη τους μαγκιά που αντί να αντιγράψουν τους εαυτούς τους προχωρούν και προσπαθούν να φτιάξουν κάτι δικό τους. Και είμαι σίγουρος ότι με τέτοιες προσπάθειες το μέλλον είναι δικό τους!!

Feel The H.E.A.T….