Το “The Wicked Symphony” είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας "The Scarecrow Saga" ή αλλιώς "The Wicked Trilogy", όπως την έχει ονομάσει ο Tobias Sammet, η οποία ξεκίνησε με το προηγούμενο άλμπουμ “The Scarecrow” και της οποίας τα τραγούδια έχουν μια μουσική και θεματολογική σύνδεση. Το "The Scarecrow" είναι αρκετά παρεξηγημένο από τους περισσότερους οπαδούς των Avantasia και ίσως και το “Wicked Symphony”, αλλά και το τρίτο μέρος της τριλογίας αυτής "Angel Of Babylon", δυστυχώς να έχουν την ίδια μοίρα. Προσωπικά, δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι οι Avantasia πέθαναν μετά τα “Metal Opera”. Στο “The Wicked Symphony” τον Tobias Sammet συνοδεύουν οι Sascha Paeth (κιθάρες και φωνητικά), Eric Singer (ντραμς) και Miro (keyboards), αλλά και μια πλειάδα guest μουσικών όπως οι Bruce Kulick, Oliver Hartmann, Alex Holzwarth, Felix Bohnke, Klaus Meine, Bob Catley, Tim ‘Ripper’ Owens, Michael Kiske και άλλοι που αναφέρονται στη συνέχεια.

Πριν μιλήσω αναλυτικά για το “The Wicked Symphony” θα ήθελα να κάνω μια εισαγωγή για το concept και να αναφέρω τους πρωταγωνιστές ‘χαρακτήρες’: 

Tobias Sammet - The Scarecrow, Roy Khan – Psychiatrist, Jorn Lande -Mephistopheles, Amanda Somerville - Unrequited love, Bob Catley - Good spirit inside, Michael Kiske - Human-upper, Alice Cooper – Tycoon, Oliver Hartmann – Fornication, Russell Allen – Inspiration, Tim ‘Ripper’ Owens – Fury, Andre Matos - "Acedia"/Irresponsibility, Klaus Meine - Glorius (future vision), Ralf Zdiarstek - Sheltering and healing aspect of fury., Jon Oliva - Loony ghost, Cloudy Yang - Another Scarecrow.

Το "The Scarecrow" είναι η τραγική ιστορία ενός έρημου πλάσματος, συναισθηματικά απομονωμένου από το περιβάλλον του, που πάσχει από μια ψυχολογική διαταραχή η οποία τον κάνει να διαστρεβλώνει την αντίληψη της πραγματικότητας ("Twisted Mind"). Με συναισθήματα μπερδεμένα ξεκινά για ένα ταξίδι εξερεύνησης αναζητώντας την αγάπη και για να βρει την εσωτερική του γαλήνη, αλλά στο δρόμο του συναντάει τον πειρασμό του “Mephistopheles”. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Kiske προσπαθεί να κρατήσει το “Σκιάχτρο” στο σωστό δρόμο ("Shelter from the Rain"). Μέχρι το τέλος του πρώτου κεφαλαίου, το “Σκιάχτρο”  βλέποντας ότι, επειδή η αγάπη που γνώρισε του έφερε μόνο πόνο, αποφασίζει να την απορρίψει ("I Don't Believe in Your Love"), και μένει μόνος, και απελπισμένος  ("Lost in space ")

Σε αυτό το δεύτερο κεφαλαίο της ιστορίας, στο “The Wicked Symphony”, το Σκιάχτρο μετά την αποτυχημένη αναζήτησή του για την αγάπη και τη δόξα, καταλαβαίνει ότι μπορεί να βρει αυτά που έψαχνε στη μουσική που μπορεί να τον οδηγήσει στη δόξα. Ο “Kiske”, ο οποίος συνεχώς προσπαθεί να τον κρατήσει στο σωστό δρόμο, τον εγκαταλείπει (“Wastelands”). Κατακλεισμένο από οργή (“Scales of Justice”), το Σκιάχτρο συνειδητοποιεί ότι η εξουσία και η δόξα είναι πάρα πολύ γι' αυτόν να χειρίζεται και προσπαθεί να ξεφύγει από όλα τα προβλήματά του (“Runaway Train”). Ο “Mephistopheles” επιχειρεί να πείσει το Σκιάχτρο να ακολουθήσει το δρόμο του (“Crestfallen”, “Forever is a Long Time”), αλλά εκείνο υπερνικά την επιρροή του, αν και εν τέλει χάνει τα πάντα μη μπορώντας να αντέξει (The Edge). 

Το “The Wicked Symphony” ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, ένα μεγάλο συμφωνικό κομμάτι με μια μεγαλόπρεπη επική εισαγωγή που αποτελεί μια μεγάλη φωνητική μάχη μεταξύ των Tobias, Lande και Allen -ο οποίος Allen κλέβει την παράσταση υποδυόμενος το ρόλο της ‘έμπνευσης’. Πιστεύω πως πολλοί είναι αυτοί που περίμεναν πως και πως να ακούσουν μια μέρα τον Allen να τραγουδάει στους Avantasia. Αμέσως μετά ακολουθεί το "Wastelands" στο οποίο πρωταγωνιστεί ο γνωστός άγνωστος της γερμανικής power metal σκηνής που ως γνωστόν έχει απαρνηθεί το metal και δεν δέχεται να ξανατραγουδήσει σε metal album, ο Michael Kiske. Το τραγούδι αυτό θα μπορούσε εύκολα να είναι ένα κλασικό κομμάτι Helloween της εποχής του Kiske. Αρχίζει με μια ωραία χαρούμενη αλλά αργή εισαγωγική μελωδία και συνεχίζει με μια ασταμάτητη δίκαση ως το τέλος του. Το "Scales of Justice" το οποίο έχει αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά να τραγουδήσει ο ‘Ripper’ είναι ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια του δίσκου. Η ερμηνεία του ‘Ripper’ εδώ είναι μια από της καλύτερες ερμηνείες ολόκληρης της μουσικής του καριέρας. Τα φωνητικά του είναι στο ίδιο ύφος που είχε στον πρώτο του δίσκο με τους Iced Earth μόνο που εδώ η φωνή του ταιριάζει με το υπόλοιπο μουσικό κλίμα. Το "Dying for an Angel", αν και προβλέπω ότι σύντομα θα γίνει hit, προσωπικά μου φαίνεται μακράν το πιο αδιάφορο κομμάτι που έχει γράψει ο Tobias και για τους Avantasia και γενικά σε όλη του την δισκογραφία. Η φωνή του Klaus Meine δεν ταιριάζει με το τραγούδι και η απόδοση του είναι αρκετά μέτρια. Δεν έχω τίποτα ενάντια στον Klaus, φυσικά και όχι, απλά μου φάνηκε πολύ λάθος επιλογή τραγουδιστή. Το επόμενο τραγούδι "Blizzard On a Broken Mirror" είναι ίσως το ποο ταιριαστό ντουέτο του Tobias. Οι εναλλαγές της δικής του φωνής με τη φωνή του Andre Matos δένουν παρά πολύ αρμονικά και εκφράζουν τέλεια τα συναισθήματα που θέλει να περάσει αυτό το τραγούδι. Άλλα κομμάτια που με εντυπωσίασαν πολύ είναι τα “Crestfallen”, “Forever Is A Long Time” και “Black Wings”, τραγούδια φανερά επηρεασμένα από το μεγάλο ανταγωνιστή των Avantasia, τους Ayreon, τα οποία δίνουν έναν πιο ενδιαφέρον και χαλαρωτικό τόνο στο δίσκο. Αμέσως μετά, ακολουθεί το “ States Of Matter” το οποίο θυμίζει πολύ εποχές των θρυλικών “Metal Opera”, ενώ ο δίσκος κλείνει με το “The Edge”. Ένα κομμάτι αντίστοιχο του “Lost In Space” του “The Scarecrow”, μια ανασκόπηση τις ιστορίας μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή, το οποίο μας αφήνει με ένα πιο λυπητερό συναίσθημα, αλλά ταυτόχρονα προετοιμάζει το έδαφος για να επόμενο άλμπουμ της τριλογίας, “Angel Of Babylon”.

Σε γενικές γραμμές, το “The Wicked Symphony” είναι ένα πολύ ωραίο concept album. Είναι μεν εντελώς διαφορετικό από τα πολυαγαπημένα μας “Metal Opera”, αλλά παρόλα αυτά έχει ένα ιδιαίτερα ωραίο ύφος, ένα απίστευτο storyline και ένα πολύ καλό track listing.