Οι Stage Dolls ήταν και είναι – αφού αποφάσισαν να ξαναδισκογραφήσουν – το καλά κρυμμένο μυστικό του Νορβηγικού μελωδικού Rock. Ακριβώς ένα τέταρτο του αιώνα μετά το “Soldier’s Gun” ντεμπούτο τους, και με πρώτο στούντιο άμπλουμ μετά απο έξι χρόνια, οι γερόλυκοι φωνάζουν παρών, αν και το “Always” μόνο ως φωνακλάδικο δε θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε. Αλλά, σε τελική ανάλυση, δεν ήταν και ποτέ κακά παιδιά αυτή η μπάντα.

Αν οι γνώσεις σας πάνω στη μουσική  υπο-σκηνή της χώρας αυτής ξεκινάνε και σταματάνε στους TNT ας αποκαταστήσουμε λίγο την ιστορική τάξη. Οι Stage Dolls ξεκίνησαν παρέα με την αρμάδα του Ronni Le Tekro, αν και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους LP δυο-τρία χρόνια αργότερα. Και οι ομοιότητες σταματάνε εδώ. Με ηγετική φυσιογνωμία τον Torstein Flakne (κιθάρα, φωνή) από την αρχή του συγκροτήματος, οι Stage Dolls είναι όσο μελωδικοί και μακάριοι όσο δε μπορείτε να φανταστείτε. Αν είστε φίλοι του στυλ αυτού, σίγουρα κάπου θα έχετε ακούσει κάποιο ή κάποια από τα κομμάτια του μοναδικού τους ομότιτλου δίσκου (1988) όπως π.χ. “Still In Love” ή “Lorraine ” ή “Love Cries”, και αν εντυπωσιαστήκατε σίγουρα δεν έχετε να χάσετε κάτι περνώντας χρόνο με το “Always”. Με πολλές μελωδίες, ελάχιστα ξεσπάσματα και πάντα μπροστά την Bryan Adams-meets-Tom Petty φωνή του κυρίου Flanke, το νέο CD των Νορβηγών μπορεί να αποδειχθεί ιδανική παρέα για οδήγηση, διακοπές, χαλάρωση και παρόμοιες δραστηριότητες. Mid-tempo τα περισσότερα κομμάτια, με αρκετές ηχητικές ομοιότητες μεταξύ τους εδώ που τα λέμε, και μάλλον ελάχιστα στοιχεία ενδιαφέροντος για rockers πιο αλητόβιους ή γκαζιάριδες. Για φίλους πιο μεταλλικών αποχρώσεων ούτε καν λόγος.

Το ότι  οι Stage Dolls περνάνε και στην τρέχουσα δεκαετία ως ενεργή μπάντα είναι θετικό. Το “Always” δε θα περάσει απαρατήρητο από οπαδούς του νηφάλιου Rock, αλλά δεν ξέρω και πόσοι έχουν απομείνει υπερασπιστές στις μέρες μας. Αν, πάντως, αν είστε λάτρης των AOR/WestCoast ήχων της Αμερικής και αναπροσαρμόσετε στα Σκανδιναβικά δεδομένα (ποιος αλήθεια θυμάται τους υπέρτατους Heaven του “Take Me Back” εκεί στα τέλη του ’80;) το CD αυτό είναι μια καλή επένδυση.