Επιτέλους ο αεικίνητος Jeff Waters επέστρεψε με νέο δίσκο έχοντας δίπλα του την περίφημη Alice η οποία μας έκανε να ριγήσουμε σε εκείνη την ιστορική συναυλία στο Ρόδον (όχι δεν θα πω ημερομηνία). Πράγματι, όσοι τυχεροί βρέθηκαν στην παρθενική επίσκεψη της Καναδικής riff-ομηχανής ένιωσαν το «μένος» του Jeff και της παρέας του (αλήθεια που χάθηκε ο Coburn Pharr;) που μόλις είχε κυκλοφορήσει τα ιστορικά δυο πρώτα άλμπουμ. Από τότε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και επίσης αρκετοί τραγουδιστές προσπάθησαν να κρατήσουν τη θέση τους πίσω από το μικρόφωνο των Annihilator και μάλιστα κάποιοι με όχι ιδιαίτερη επιτυχία (βλέπε «Set The World On Fire»). Ευτυχώς ο κύριος Waters βρήκε στο πρόσωπο του Padden την φωνή που μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της μπάντας και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι είναι ο τρίτος δίσκος με τον ίδιο τραγουδιστή.

Στο εξώφυλλο του ομότιτλου άλμπουμ φιγουράρει η μορφή της Alice αρκετά «ταλαιπωρημένη» λόγω της πολύχρονης παραμονής στο φέρετρο που την κρατούσε χρόνια μακριά από εμάς. Ο εν λόγω δίσκος είναι ο πρώτος στο εξώφυλλο του οποίος δεν υπάρχει το περίφημο logo της μπάντας αλλά νομίζω η ιδέα να είναι χαραγμένο στο μέτωπο της Alice δίνει μια πιο scary διάσταση. Πολλοί θα τρέξουν να πουν ότι η μπάντα κάνει προσπάθεια να «γυρίσει» στα παλιά κυριολεκτικά ξεθάβοντας την Alice και προσθέτοντας ηχηρές αναφορές στα riff των δυο πρώτων δίσκων. Πόσο λίγο ξέρουν αυτή την μπάντα, θα απαντήσω εγώ λίγο πριν το εισαγωγικό riff θα ανοίξει τον δίσκο με το “The Trend” που πράγματι φέρνει μαζί του αρκετές αναφορές στα παλιά με ίσως ιδιαίτερη έμφαση στο“Fun Palace”. Το τραγούδι επιταχύνει στους γνωστούς φρενήρεις ρυθμούς του Waters και διαψεύδει με μεγαλοπρέπεια όλους τους κακεντρεχείς που ισχυρίζονται ότι έχει χάσει τη δυνατότητα να παίζει όπως παλιά. Το “Coward” παραμένει στις προηγούμενες υψηλές ταχύτητες υπογραμμίζοντας το thrash υπόβαθρο της μπάντας βαθιά επηρεασμένη από την Καναδική μεταλ σκηνή. Ο Padden εντυπωσιάζει με την πρόοδό του παρουσιάζοντας επιθετικά φωνητικά που «αισθητικά» βρίσκονται πιο κοντά στον ήχο της μπάντας σε σχέση με το παρελθόν. Πάρτε για παράδειγμα το “The Other Side” στο οποίο ο Padden παρουσιάζει μια εκφραστική ερμηνεία με αρκετές επιρροές από τον Hetfield δίνοντας στο τραγούδι μια άλλη δυναμική. Για το κλείσιμο του δίσκου ο Waters έχει επιλέξει μια διασκευή στο “Romeo Delight” των Van Halen αποδεικνύοντας τις κιθαριστικές του επιρροές έχοντας και παρόμοιο ήχο στην flying V του. Το μόνο παράπονό μου εδώ είναι ότι το εν λόγω τραγούδι δεν είναι διασκευή αλλά μια επανεκτέλεση. Θα προτιμούσα κάποιες αλλαγές οι οποίες θα έφερναν το τραγούδι στα μέτρα των Annihilator.

Ο Waters και ο Padden (όλοι οι άλλοι είναι session μουσικοί) κατάφεραν να αναστήσουν την Alice και να της δώσουν «σάρκα και οστά» σε ένα δίσκο που περιέχει ότι όλοι μας αγαπήσαμε σε αυτή την καναδική μπάντα. Μην ακούτε τους τριγύρω, που δεν γνωρίζουν την μπάντα, γιατί ο δίσκος τα σπάει.