40 λεπτά  συντοφιάς με τους Sister Sin δεν είναι ούτε παράδειγμα προς αποφυγή μα ούτε και όνειρο ζωής. Οι Σουηδοί από άλλους αναφέρονται σαν metallers ενώ και hardrockers να τους πεις δε θα πέσεις καθόλου έξω, μιας και το στυλ τους πιο πολύ αποτελεί ένα υβρίδιο μουσικών επιρροών αλλά και φιλτράρισμα της εκάστοτε καθημερινότητας. Περιέχουν κάτι το μπάσταρδο στο στυλ τους που άνετα θα τους πλάσαρε δίπλα σε μπάντες όπως οι Motorhead ή οι Backyard Babies, διανθίζουν τις συνθέσεις τους με μια έντονη μεμβράνη νέο-Σουηδίλας στα χνάρια συμπατριωτών τους όπως οι Crash Diet και οι Fatal Smile ενώ η ένταση και η παραγωγή των άλμπουμ τους μαζί με τα βασικά κιθαριστικά θέματα πιθανότατα συγκεντρώνουν και την προτίμηση ανοιχτόμυαλων οπαδών των W.A.S.P.,  Warlock και (στα πιο εμπορικά τους βήματα) Accept. Ολίγον απ’ πολλά, ε;

Μπα, τα πράγματα είναι πιο απλά. Η συνταγή  μάλλον προκύπτει από τα δεδομένα, τα οποία σας συνιστώ να διαβάσετε  με προσοχή: κατάγονται από τη Σουηδία, φτιάχτηκαν το 2002, έχουν πλέον υπογράψει στην Αμερικάνικη και γνωστή για το πιο ‘post’, ‘core’ και ‘emo’ ρόστερ της Victory Records συντηρώντας στα Ευρωπαικά χωράφια την πιο μελωδικό ‘Euro-Power’ οικογένεια της Metal Heaven, είναι κουαρτέτο με γυναικεία φωνητικά και ένα μόνο κιθαρίστα (μέλος Black Metal συγκροτημάτων συν τοις άλλοις). Τα από πάνω καλύπτουν κάπως τα ακόμα παραπάνω, σωστά;

Και επεκτεινόμεθα: το “True Sound Of The Underground” είναι ένα άλμπουμ βινυλιακής διάρκειας και φλερτάρει έντονα με τη σίγουρη μαγιά της παραδοσιακής και σύγχρονης αγαπημένης μας μουσικής. Τα φωνητικά της Liv είναι σκληρά, αντρίκια και αρκετά metal χωρίς να καταφεύγουν όμως σε extreme ακρότητες. Θα έλεγα – αν εζητείτο – ότι η φωνή της παραπέμπει στη σιγουριά της Doro Pesch (Warlock, Doro) και την πειστικότητα της Kimberly Goss (Sinergy). Η κοπέλα έχει αυτοπεποίθηση, τσαμπουκά και ελοχεύουσα μελωδικότητα, αλλά και επιδεικνύει κάποιες στιγμές μουσική ανωριμότητα με κάποιες ανεξέλεγκτες φωνασκίες. Γενικά τα πάει μια χαρά, πάντως.

Τα κιθαριστικά  θέματα είναι και Hard/Sleaze Rock και Heavy/Scandinavian Metal. Μερικός αποπροσανατολισμός του ακροατή είναι καταγεγραμμένος στις πιθανές παρενέργειες, πρότερη όμως γνώση του τι πάνω-κάτω περιέχουν αυτά τα 40 λεπτά καταιγισμού riffs είναι μια ιδανική αντένδειξη. Και μιλάμε για καταιγισμό riffs όντως, σε σημείο που αν ο Jimmy είναι ο βασικός συνθέτης των Sister Sin μάλλον μιλάμε για κάποιο πολύ true άτομο στο εύρος και την ποιότητα αφομοίωσης των ακουσμάτων και τεχνικών δυνατοτήτων του. Εν κατακλείδι: βάλτε σε ένα μεταλλικό δωμάτιο τον Phil Campbell (Motorhead), των Chris Homes (W.A.S.P.), τον Maritn Sweet (Crash Diet) και τον Alexi Laiho (Children Of Bodom) και διοχετεύστε άφθονο καθαρό αλκοοόλ. Με metal-minded παίξιμο και sleaze-rockin’ οπτική, η κιθάρα για μένα είναι τα μισά λεφτά στους Sister Sin.

Με ένα rhythm section που γενικά ‘χώνει’ σε μεσαία-προς-γρήγορα τέμπο (λίγο πιο ποικιλία δε θα ‘κανε κακό), το “True Sound Of The Underground” είναι πιο καλογυαλισμένο από όσα υπόσχεται ο τίτλος του, αλλά είναι ένα καλό ειλικρινά άλμπουμ, ειδικά για όσους ακούν “και χαρντροκιές και μεταλλιές”. Σε σχέση με τα τρία προηγούμενα CD τους απλά ας πούμε ότι το νέο υλικό είναι πιο πολυδιάστατο, καλοστημένο και πιασάρικο. Αν συνηθίζετε να παίρνετε άλλα κι άλλα CDs, εδώ μιλάμε για ένα επίπεδο πάνω. Σε περίπτωση όμως εκλεκτικού ατόμου – ειδικά αν αυτό δεν έχει ξανασχοληθεί με αυτή τη μπάντα – μάλλον πρέπει να προδιαγραφεί ενδεικτική προακρόαση. Μην ξεχάσω, επίσης: το “24/7” είναι διασκευή των U.D.O. του γερόλυκου συμβόλου μας Udo Dirkschneider.

Αν δω τους Sister Sin και σε καμιά Eurovision του χρόνου δε θα εκπλαγώ...