Λοιπόν  θα είμαι ωμή και ειλικρινής στην εισαγωγή της «κριτικής» της εν λόγω κυκλοφορίας λέγοντας ότι έχω  χάσει προ πολλού την εμπιστοσύνη  μου και συνεπώς την πίστη στην ελληνική metal σκηνή. Και αυτό γιατί ελάχιστες μπάντες καταφέρνουν σποραδικά να ξεφεύγουν από το κλεινόν άστυ (και εδώ φυσικά εννοώ την χώρα μας) με πραγματικά ψίχουλα υποστήριξης από το καθ’ όλα «δύσκολο» ελληνικό κοινό. Τέτοιες στιγμές μπάντες σαν τους Daylight Misery πρέπει να επενδύουν σε κυκλοφορίες με δικά τους έξοδα ελπίζοντας σε κάποια αναγνώριση που θα τους οδηγήσει στο πολυπόθητο δισκογραφικό συμβόλαιο.

Πράγματι  το ντεμπούτο της Αθηναϊκής μπάντας  έφτασε στο Solid Rock κάτω από τον τίτλο «self released» θυμίζοντάς μου τις δυσκολίες που σχεδόν πάντα συναντούν τα ελληνικά σχήματα. Αλλά αρκετά με την γκρίνια. Είναι ώρα να μιλήσουμε για μουσική…

Ο δίσκος ανοίγει με το αργόσυρτο «Meadows Of Desire» στο οποίο guest φωνητικά κάνει ο Ευθύμης Καραδήμας (από τους Nightfall για όσους δεν γνωρίζουν) παρουσιάζοντας χωρίς πολλά πολλά τη μουσική ταυτότητα της μπάντας. Σκεφτείτε κάτι από Katatonia, Daylight Dies και φυσικά My Dying Bride με «πινελιές» από Paradise Lost και Nightfall της πρώτης περιόδου. Η εμπειρία των μελών της μπάντας είναι εμφανέστατη μιας και το ηχητικό αποτέλεσμα δεικνύει ένα σχήμα συμπαγές με πολύ καλά ξεκαθαρισμένη μουσική ταυτότητα. Πράγματι οι Daylight Misery ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν ακολουθώντας Doom/Melodic Death Metal φόρμες με αρκετά σκοτεινή ατμόσφαιρα αλλά και με πολύ καλές κιθάρες που στο έμπειρο αυτί θα ψιθυρίσουν Rotting Christ. Και όχι τυχαία βέβαια μιας και την παραγωγή του άλμπουμ την έχει αναλάβει ο Γιώργος Μπόκος ο οποίος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά «ισορροπώντας» τους ήχους του βιολιού, της κιθάρας αλλά και των γυναικείων φωνητικών με τρανό παράδειγμα το ομότιτλο τραγούδι. Οι δεσμοί με τους Rotting Christ παίρνουν σχεδόν «απτή» μορφή στο «Infinity», στο οποίο ο Σάκης «δανείζει» τη φωνή του σε ένα τραγούδι που ξυπνάει θύμησες του «Dead Poem» χωρίς όμως να θεωρείται μια απλή αντιγραφή. Εδώ μάλιστα βρίσκεται και το στοιχείο που κατά τη γνώμη μου θα ξεχωρίσει τους Daylight Misery από την, ομολογουμένως, μιζέρια της ελληνικής metal σκηνής· Η μπάντα διαθέτει ένα σχεδόν προσωπικό χαρακτήρα που παρ’ όλες τις ξεκάθαρες αναφορές καταφέρνει να σταθεί μόνη της και –γιατί όχι- να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από ένα δισκογραφικό συμβόλαιο.

Με λίγα λόγια το άλμπουμ εντυπωσιάζει σαν  πρώτη κυκλοφορία και πραγματικά θα αρέσει σε όλους τους λάτρεις της καταθλιπτικής πλευράς του metal, που αν κρίνω από την επιτυχία των συναυλιών των My Dying Bride, Katatonia αλλά και Paradise Lost έχει μεγάλη απήχηση στους έλληνες μεταλλάδες. Επενδύστε άφοβα και στηρίξτε την μπάντα.