Ώρες - ώρες απορώ με την εμμονή ορισμένων  ανθρώπων να απαξιώνουν όχι μόνο ό,τι δεν τους θέλγει αλλά και ό,τι τηρεί  μια συνέπεια και ευλαβική προσήλωση  αντιστεκόμενο σε μόδες, πιέσεις  και ψευδαισθήσεις. Ο Axel  Rudi Pell πάνω - κάτω παίζει στο ίδιο στυλ εδώ και 20 χρόνια, σαφέστατα επηρεασμένος από τον ρομαντικό οίστρο του Ritchie Blackmore αλλά και αγνά προσκολλημένος σε ένα Hard Rock/Heavy Metal υβρίδιο στο οποίο μεγαλούργησαν και άλλες μπάντες όπως π.χ. οι Riot ή οι Pretty Maids. Κι αν ρωτήσεις ένα οπαδό του μεγαλοφυούς αυτού Γερμανού κιθαρίστα αν θα ήθελε το είδωλό του να πειραματιστεί με αλλότριους ήχους, μάλλον το “Όχι” θα ήταν αποστομωτικά ισχυρό. Αλλού χτυπούν οι καμπάνες!

Ο πρώην  κιθαρίστας των 80s Metal Γερμανών ρυθμικών metallers Steeler είναι γνωστός και αγαπητός, παρά ταύτα, σε μεγάλη μερίδα fans ειδικά στην Κεντρική/Βόρεια Ευρώπη αλλά και στη Μεσόγειο. Με εντυπωσιακά εξώφυλλα, μια πλειάδα περίτεχνων μουσικών στη διάθεσή του όλα αυτά τα χρόνια και με ένα love-it-or-hate-it προσωπικό απαράλλαχτο ύφος ο Axel Rudi Pell είναι και φέτος εδώ με τη δημιουργία που ακούει στο όνομα “The Crest”. Συνοδοιπόροι του στο νέο αυτό ταξίδι είναι οι μουσικοί που τον συνοδεύουν τα τελευταία χρόνια: ο Johnny Gioeli με την γοητευτική βαθειά μα και δυνατή και εκφραστικότατη φωνή του, το drumming τέρας ονόματι Mike Terrana με το ανεπανάληπτο παίξιμο, ο παλιός καλός φίλος Volker Krawczak (από τις ημέρες των Steeler) και ο αδάμαστος Ferdy Doernberg σε μπάσο και πλήκτρα αντίστοιχα. Με μπροστάρη τον βελούδινο ήχο της κιθάρας του Axel, το “The Crest” δύσκολα θα σας αλλάξει τα μυαλά σε όποια όχθη κι αν ανήκετε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Κοντά στη μία ώρα μουσικής, το νέο  άλμπουμ έχει όλα αυτά τα στοιχεία που οι οπαδοί του Γερμανού ξανθού θα αγαπήσουν και οι πολέμιοι θα κράξουν. Πορφυρό, επικό, ρομαντικό, με ολίγη από άμεση hardrockin’ αλητεία, το “Crest” παρουσιάζεται ταξιδιάρικο, αγχολυτικό, πομπώδες, ένα σίγουρο καταφύγιο για τον fan που ξέρει τι θέλει ν’ ακούσει. Οι μελωδίες ‘στάζουν’ Pell-ίλα και με φόντο το σεληνόφως το νέο CD αποτελεί ιδανικό σύντροφο. O Axel - για να πάμε και στους τομείς διαφοροποίησης με προηγούμενες δουλειές του, και δη με το προ διετίας “Tales Of The Crown” - έχει γράψει λίγο πιο δυναμικά κομμάτια αυτή τη φορά, στοχεύοντας και στο πομπώδες της υπόθεσης από θέμα πλήκτρων και rhythm section. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει, η παραγωγή είναι πειστικότατη, η μπάντα ρολλάρει και τα πράγματα γίνονται αρκετά απλά εν κατακλείδει:

Σου αρέσει ο Axel Rudi Pell σαν καλλιτέχνης; Το αγοράζεις το “The Crest”. Δε σου αρέσει; Το νέο του άλμπουμ αποκλείεται να σε κεραυνοβολήσει κάνοντάς σε να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο για το τι έχανες τόσα χρόνια. Το βασικό extra υγιές θέμα, όπως και να ‘χει πάντως, είναι να προσκληθούν και νέοι, νεαροί οπαδοί βρίσκοντας επαφή με τον Pell μέσω της μαγευτικής μουσικής του.