To Hard Rock και το Heavy Metal οφείλουν στο “Metal Health” πολλά παραπάνω απ’ όσα ο μέσος οπαδός φαντάζεται. Ίσως άτομα άνω των 40 – πόσοι από αυτούς, αλήθεια, είναι ακόμα ‘όμηροι’ της αγαπημένης μας μουσικής; - να μπορούν να φέρουν αδρά στη μνήμη τους την ατμόσφαιρα που επικράτησε όταν στα Αμερικάνικα charts το εν λόγω άλμπουμ εξοστράκισε το μυθικό “Synchronicity” των Police διακυρύσσοντας ότι το 80s Heavy Metal/Hard Rock ερχόταν να μείνει στην κορυφή για πολλά χρόνια πλέον. Τα νέα δε μπορούσαν να διαδοθούν αμέσως σε προ-Internet εποχές, αλλά το MTV και επιτελικά έντυπα και ραδιοφωνικοί σταθμοί τηε εποχής εμπέδωσαν τη μαγεία του Σκληρού Ήχου. Οι δυνατές κιθάρες, τα ωρυόμενα φωνητικά και τα καταιγιστικά ντραμς δονούσαν πλέον το σύμπαν και επισήμως από την κορυφή. Το “Metal Health” θεωρείται το πρώτο Metal (με την ευρεία έννοια του όρου) άλμπουμ που σκαρφάλωσε στο Νο.1 παγκοσμίως. Και, ναι, αν είστε φανς της 7ης τέχνης δε μπορεί παρά να θυμάστε το ομώνυμο τραγούδι να κοσμεί την έναρξη της πρόσφατης ταινίας “Ο Παλαιστής” με τον Μίκυ Ρούρκ.

Εν έτει 1982 οι Quiet Riot (το όνομα των οποίων οφείλεται εν ολίγοις στον ηγέτη των Άγγλων boogie rockers Status Quo) ουσιαστικά δεν υπήρχαν. Η θρυλική μορφή του Randy Rhoads, που δημιούργησε τη μπάντα το 1973, δεν υπήρχε πια μετά το φοβερό αεροπορικό δυστύχημα που τον πήρε από κοντά μας, ενώ και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος μετά την πρόσληψη του Randy από το γερόλυκο Ozzy Osbourne θεωρούσαν ότι τα δύο άλμπους που οι Quiet Riot κυκλοφορήσαν τη δεκαετία του ‘70 (με Ιαπωνική διανομή μόνο) θα παρέμεναν και τα μοναδικά στη δισκογραφία του συνόλου αυτού. Ο φωνακλάς τραγουδιστής Kevin DuBrow όμως δεν το έβαλε κάτω. Βρίσκοντας νέα μέλη (εκ των οποίων όπως θα δείτε ΟΛΟΙ έγραψαν ιστορία στο χώρο) έπεισε τον ευφιέστατο μάνατζερ Spencer Proffer να υπογράψει το νέο σχήμα στην νεοιδρυθείσα εταιρία του Pasha (με διανομή από την Epic/CBS). Και εγένετο “Metal Health”…

Bang your head: ξέρουμε το Γερμανικό φεστιβάλ με αυτό το όνομα, το δημοφιλές και ζωογόνο headbanging είναι παράγωγος όρος ενώ μέχρι και οι Metallica στο παρθενικό τους θρυλικό “Kill ‘Em All” ντεμπούτο γράφανε στο οπισθόφυλλο “bang that head that doesn’t bang”. Ξεκινώντας με ένα βασανιστικά εθιστικό κομμάτι, το ομώνυμο, οι Quite Riot δηλώνουν ευθαρσώς ότι είναι metal, κι ας φλερτάρουν πιο πολύ με το ευθυτενές Αμερικάνικο Hard Rock (μην ξεχνάμε ότι εν έτει 1983 ούτε το Thrash δεν υπήρχε καλά καλά σαν ιδίωμα, ενώ θυμόμαστε και κάτι Αμερικάνικα ντεμπούτα σαν το “Battle Hymns” ή το “Virgin Steel” πόσο Rock ‘n’ Roll υποδομή διέθεταν). Σε mid-tempo διαθέσεις και με φαζαριόζικο πολύβουο refrain, το “Metal Health” παρουσιάζει τους DuBrow, Carlos Cavazo (πήγε στους Ratt), Rudy Sarzo (με θητεία σε Ozzy, M.A.R.S., Y. Mlamsteen, Dio, Whitesnake και πλέον Blue Oyster Cult) και Frankie Banali (το CV του περιέχει W.A.S.P., Blackthorne και Steppenwolf μεταξύ άλλων) σε κατάσταση μπετόν αρμέ και η παραγωγή δεν αφήνει περιθώρια για αντιδράσεις, με έφεση στο ‘όλα τέρμα’ στυλ ηχογράφησης. Απλά πράγματα, σε ένα απλό τραγούδι (κάτσε γραψ’ το, βέβαια...) που έμεινε σταθμός και χαρακτήρισε την απαρχή της Hard ‘n’ Heavy κυριαρχίας στην Αμερική.

Το tracklist του άλμπουμ (κυκλοφόρησε σε remastered έκδοση το 2009, με δύο επιπλέον κομμάτια). Bέβαια ‘σκεπάζεται’ από την πασίγνωστη βερσιόν του “Cum On Feel The Noise”, με τα original credits να πηγαίνουν στους Άγγλους Glam Rock θρύλους Slade πίσω στο 1973. Περιττό είναι να αναφερθεί ότι η εν λόγω εκτέλεση ευθύνεται για την πιστοποίηση του καλούμενου ως “LA hair Metal” υποείδους ως μουσική σκηνή. Κατακτώντας την κορυφή σε όλα σχεδόν τα charts παγκοσμίως, το “Cum On Feel The Noise” επανέφερε την ‘δε μασάμε’ οργή των νέων ροκάδων, ενώ στιγμάτισε και τον τρόπο και όγκο με τον οποίο τα χορωδιακά ρεφραίν θα κοσμούσαν τέτοιου είδους τραγούδια από δω και πέρα (“We’re Not Gonna Take It”, “I Wanna Rock”, “Right To Rock” κλπ), κάτι που είχε να συμβεί από τις καλές πρώτες μέρες των Kiss. Εν ολίγοις, αν και όποτε γραφτεί το βιβλίο με τα σημαντικότερα (προσοχή, όχι τα καλύτερα ντε και καλά) το “Cum On Feel The Noise” από την εκτέλεση των Quiet Riot λογικά θα είναι μέσα.

Εντυπωσιακά κομμάτια που κοσμούν το “Metal Health” υπάρχουν αρκετά ακόμα, με πρώτο το “Breathless”, ένα καλπάζον μινόρε ταξιδιάρικο έπος με σπαραξικάρδιο σόλο και ακουστική κιθάρα που ‘κεντάει’. Το “Slick Black Cadillac” είναι τυπική ωραία ροκεντρολιά με μεταλλική απόχρωση (προϋπήρχε και στο “ΙΙ” του 1979) ενώ και το “Don’t Wanna Let You Go” μπλουζοροκάρει όμορφα στο στυλ των Riot πάντα. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στο κομμάτι “Thunderbird”, ένα πανέμορφο άσμα αφιερωμένο στον αδικοχαμένο Randy Rhoads.

Με όρους  αυστηρά μουσικούς, το “Metal Health” δεν είναι το άλμπουμ που θα συνταράξει τα ηχητικά πιστεύω σας. Ειδικά στη νεότερη γενιά μάλλον θα ακουστεί και αστείο. Να’στε σίγουροι όμως ότι έβαλε τεράστια κοτρώνα στο πώς άρχισε πλέον ο μουσικός κόσμος να βλέπει το Hard Rock και το Heavy Metal σε Αμερική και Ευρώπη. Με πάνω από 7 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως και μια σειρά video clips που δόνησαν τις οθόνες τις εποχής εκείνης (άλλη συνεισφορά αυτή), οι Quiet Riot δώσανε ένα κατ’ ελάχιστον στίγμα. Με μια συνέχεια καθόλου ανάλογη (συνθετικά τουλάχιστον), συνεχείς αλλαγές στο lineup και επίσημη διάλυση με το θάνατο του DuBrow το 2008, οι Αμερικάνοι αυτοί ήρωες πιστοποίησαν το ότι η έμπνευση και το timing δεν πτοούνται ούτε από τα πτυχία δεξιοτεχνίας και τους τεχνικούς εξοπλισμούς του κόσμου όλου. Το “Metal Health” – όποια κι αν είναι τα ακούσματά σας γενικά – είναι το άλμπουμ που καλό είναι να κοσμεί τη δισκοθήκη σας. Είναι κάπως σαν τα αξιώματα της Γεωμετρίας: δεν μπορείς να τα αποδείξεις, αλλά ξέρεις ότι ισχύουν και βάσει αυτών ξεδιπλώνεται όλη η επιστήμη.

Side A:

1. Metal Health

2. Cum On Feel The Noize

3. Don’t Wanna Let You Go

4. Slick Black Cadillac

5. Love's A Bitch

Side B:

1. Breathless

2. Run For Cover

3. Battle Axe

4. Let’s Get Crazy

5. Thunderbird