“Led Zeppelin” είναι ο πρώτος δίσκος της θρυλικής αυτής Βρετανικής μπάντας. Έχουμε όλοι βέβαια συνηθίσει να το αναφέρουμε σαν “Led Zeppelin I”. Ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 1968 στα Olympic Studios του Λονδίνου και κατά τον Jimmy Page σε μια συνέντευξη που έδωσε κάπου στα μέσα του 1990, οι ηχογραφήσεις οι μίξεις και γενικά όλο το αποτέλεσμα, ολοκληρώθηκε μέσα σε 36 ώρες (!). Κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου του 1969 και περιέχει 9 κομμάτια, 7 συνθέσεις της μπάντας και 2 διασκευές σε κομμάτια του θρυλικού μπασίστα και κορυφαίου συνθέτη της blues, Willie Dixon. Ο ακατέργαστος ωμός ήχος αυτού του δίσκου, έκανε τους Zeps ιδιαίτερα αγαπητούς και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού.

Επιστρέφουμε στην ιστορία του εγχειρήματος λοιπόν και βρισκόμαστε στον Αύγουστο του 1968 όπου πλέον οι Yardbirs έχουν διαλύσει οριστικά και ο κιθαρίστας τους Jimmy Page ο οποίος είχε και δικαιώματα για το όνομα των Yardbirds επιστράτευσε τους John Paul Jones στο μπάσο, τον Robert Plant στη φωνή και τον John Bonham στα τύμπανα για μια τουρνέ που ήδη είχε κλειστεί για το Σεπτέμβριο του 1968 στις Σκανδιναβικές χώρες. Το γκρουπ περιόδευσε κάτω από το όνομα The New Yardbirds. Στα show αυτά, πέραν των τραγουδιών των Yardbirds, παίζονταν και τα “Communication Breakdown”, “I Can’t Quit You Baby”, “You Shook Me”, “How Many More Times” και “Babe I’m Gonna Leave You” τα οποία είχαν πάρα πολύ θετική ανταπόκριση από το κοινό. Όταν λοιπόν αρχές Οκτώβρη η μπάντα επέστρεψε, o Page αποφάσισε να αλλάξει το όνομα της μπάντας σε Led Zeppelin και να ηχογραφήσουν το υλικό.

Πίσω από τις ηχογραφήσεις και το οικονομικό του πράγματος κρύβονταν ο manager του Page και της μπάντας Peter Grant, ο οποίος και πλήρωσε τα πάντα και αυτό διότι δεν υπήρχε Εταιρία για να επωμιστεί αυτό το βάρος. Αυτό επέτρεψε στην μπάντα να κάνει αυτό που καλλιτεχνικά ήθελε ακριβώς χωρίς καμία παρέμβαση από οποιαδήποτε Εταιρία. Όταν δε το τελικό αποτέλεσμα το πήγαν στην Atlantic, είδαν πολύ θετικές αντιδράσεις από τους ανθρώπους εκεί και τους υπέγραψαν άμεσα. Για να μη μπλέξουμε με ποσά, αξίζει απλά να αναφέρω ότι οι πωλήσεις μέχρι τώρα του album είναι επί τουλάχιστον 2.000 φορές το ποσό που επενδύθηκε στην ηχογράφηση του!!! Επίσης στο δίσκο ο Page παίζει με μια Fender Telecaster, δώρο του φίλου του Jeff Beck και τα ακουστικά μέρη τα έχει ηχογραφήσει με μια Gibson G-200 δανεική από τον Big Jim Sullivan.

Στο άλμπουμ παραγωγή έχει κάνει ο Page με μηχανικό ήχου το γνωστό από τις δουλειές του με τους Beatles, Rolling Stones και Who, Glyn Johns. Σύμφωνα με τον Page ο δίσκος αυτός είναι live και φτιάχτηκε με σκοπό να είναι έτσι. Άλλαξε τον τρόπο που στηνόντουσαν τα μικρόφωνα ως επί το πλείστον στη δεκαετία του ’60 και έβαλε επιπλέον μικρόφωνα λίγο πιο μακριά από τους ενισχυτές της κιθάρας με αποτέλεσμα να αποκτήσουν ένα ασυνήθιστο βάθος στον ήχο τους όπου σήμερα αναφέρεται σαν μικρόφωνο «χώρου». Επίσης ο δίσκος ήταν ένας από τους πρώτους που κυκλοφόρησε σε stereo μορφή.

Στο εξώφυλλο του άλμπουμ απεικονίζεται ένα ασπρόμαυρο τύπου Hindenburg αερόστατο δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του και το οποίο έχει πάρει φωτιά. Η εικόνα αυτή παραπέμπει ουσιαστικά στο πως η μπάντα πήρε το όνομά της…όταν παλιότερα οι Page, Jeff Beck, Keith Moon (drummer των Who) και John Entwistle (μπασίστας των Who), συζητούσαν για τη δημιουργία ενός project, ο Moon αστειευόμενος είπε “Ohhh, I would probably go over like a lead balloon” και ο Entwistle επίσης συμπλήρωσε “ah…a Lead Zeppelin”. Τις φωτογραφήσεις για το δίσκο τις επιμελήθηκε ο Chris Dreja ο ρυθμικός κιθαρίστας των Yardbirds. Όσον αφορά δε στο εξώφυλλο, δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος χαρακτηρισμός του από αυτόν που του έδωσε το 2001 ο συντάκτης του Rolling Stone Greg Kot, ο οποίος είπε ότι: «αυτή η εικόνα έκανε τη δουλειά που έπρεπε πριν ανακαλύψει τη μουσική του δίσκου…μας δείχνει το Hindenburg σε και όλη τη “φαλική” του δόξα, να πέφτει φλεγόμενο. Δηλαδή σεξ, καταστροφή και πράγματα να καίγονται…».

Το 2003 δε, σε μια έρευνα που έκανε το γνωστό και έγκυρο περιοδικό Rolling Stone, κατέταξε το “Led Zeppelin I”, στο νούμερο 29 των 500 καλύτερων άλμπουμ όλων των εποχών. Το 2001 επίσης το VH1 κατέταξε το δίσκο στο νούμερο 44 των καλύτερων όλων των εποχών. Το Q το 2004 κατέταξε στο νούμερο 7 της μουσικής που άλλαξε τον κόσμο αυτόν τον δίσκο.

Ένα πολύ ενδιαφέρον κόλπο που επινόησε ο Jimmy Page, ήταν η διάρκεια του κομματιού στο οπισθόφυλλο του δίσκου για το κομμάτι “How Many More Times” όπου έχει αναφερθεί ότι είναι 3:30 λεπτά ενώ στην πραγματικότητα είναι 8:28. Αυτό το έκανε για να ξεγελάσει τους dj στους ραδιοφωνικούς σταθμούς έτσι ώστε να μην το παραλείπουν από το playlist τους.

Η αλήθεια είναι ότι για τέτοια άλμπουμ, τα πράγματα που μπορούν να ειπωθούν είναι απείρως πολλά. Μιλάμε για έναν από τους κολοσσούς της ροκ μουσικής, όπου αφήνει κληρονομιά χωρίς προηγούμενο. Έχουμε να κάνουμε με δίσκο ο οποίος πάρα πολύ συχνά αναφέρεται σαν ο δίσκος ορόσημο της στροφής της ροκ προς το hard rock και το heavy metal. Δε νομίζετε ότι μόνο και μόνο αυτό είναι ικανό να τον κάνει τουλάχιστον αξεπέραστο;

Track list:

Side A:

1.         Good Times Bad Times (Bonham, Jones, Page)

2.         Babe, I’m Gonna Leave You (Page, Plant, Anne Bredon)

3.         You Shook Me (W. Dixon, J.B. Lenoir)

4.         Dazed & Confused (Page)

Side B:

1.         Your Time Is Gonna Come (Jones, Page)

2.         Black Mountain Side (Page)

3.         Communication Breakdown (Bonham, Jones, Page)

4.         I Can’t Quit You Babe (W. Dixon)

5.         How Many More Times (Jones, Page)