Μπορεί οι Judas Priest να έθρεψαν δάφνες επιμεταλλώνοντας το Βρετανικό τους - μέχρι τότε - ροκ, σίγουρα οι Motorhead έδωσαν νέα ώθηση στο βρώμικο ροκεντρολλιάρικο Metal, σαφέστατα οι Iron Maiden έθεσαν τις βάσεις για σχεδόν όλη την εξάπλωση του σκληρού ήχου σε Ευρώπη και Αμερική, όμως υπήρξαν και κάποιες άλλες μπάντες στη Γηραιά Αλβιόνα περισσότερο ή λιγότερο πλέον γνωστές που πριμοδότησαν το Heavy Metal με βασικές αξίες όπως αυτές λειτούργησαν και (ελπίζουμε) άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου. Κι αν π.χ. οι Diamond Head προσέδωσαν λυρισμό, οι Angelwitch δράσανε σαν μάντει του Κακού και οι Venom ασπαστήκαν την ακρότητα σε όλο της το μεγαλείο, ένα τρίο από το Newcastle συμπαρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά της με το ντεμπούτο άλμπουμ της πίσω στο 1981, δίνοντας νέο όρισμό στις λέξεις “ταχύτητα” και “μανία”. Raven, (πολύ) καλώς μας ήρθατε.

Κάπου στα μέσα του 1965,ένας νεαρός αφροαμερικανός έκλεινε πίσω του την πόρτα της ιστορικής 101ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας, μετά από μια σύντομη καριέρα ως απείθαρχος και τεμπέλης φαντάρος, που, προφανώς, δεν ήταν κομμένος για να γίνει στρατιωτικός.

Ο Jimi Marshall Hendrix από τον ένα χρόνο που πέρασε στο Fort Campbell του Kentucky, κράτησε μονάχα τον ήχο του αέρα κατά την πτώση με το αλεξίπτωτο και την απέχθειά του για τη στρατιωτική πειθαρχία και τους αυστηρούς κανονισμούς. Μαζί με έναν φίλο από το στρατό, μετακόμιζε στην Clarksville και έφτιαχνε το πρώτο του συγκρότημα (The King Kasuals).

Επι σειρά ετών οι Venom κέρδιζαν τον άχαρο ρόλο για το “χειρότερο συγκρότημα της χρονιάς” στα μονοπωλιακά εκείνα δημοψηφίσματα περιοδικών και ραδιοφωνικών σταθμών τη δεκαετία του ’80 (το γεγονός ότι οι Iron Maiden κερδίζανε τον αντίστροφο τίτλο “καλύτερη μπάντα της χρονιάς” χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει ούτε απόσπασμα πρόβας μες στη σεζόν μάλλον εξηγεί πολλά). “Λέγε λέγε όλο κάτι και θα μείνει” αναφέρει το γνωμικό, και έπρεπε να έρθει το τέλος των 80s και κυρίως η δεκαετία του ’90 και η έλευση και άνοδος του λεγόμενου ‘ακραίου’ Metal που θα έσωζε – αρέσει δεν αρέσει – την ίδια την ύπαρξη του Heavy Metal (σε στιγμές που οι μισοί Metal ήρωες διαλύανε και οι άλλοι μισοί πηγαίναν με το ρεύμα της εποχής) για να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση η ‘κουλή’ τριάδα από το Newcastle της Αγγλίας να μην ευθύνεται έστω και σε ένα μικρό ποσοστό για τον ήχο, το attitude ή τη φιλοσοφία όλων (ανεξαιρέτως) τον συγκροτημάτων του Thrash/Death/Black ήχου. Και το “Welcome To Hell” υπήρξε η Γένεση η ίδια, μου φαίνεται...

To Hard Rock και το Heavy Metal οφείλουν στο “Metal Health” πολλά παραπάνω απ’ όσα ο μέσος οπαδός φαντάζεται. Ίσως άτομα άνω των 40 – πόσοι από αυτούς, αλήθεια, είναι ακόμα ‘όμηροι’ της αγαπημένης μας μουσικής; - να μπορούν να φέρουν αδρά στη μνήμη τους την ατμόσφαιρα που επικράτησε όταν στα Αμερικάνικα charts το εν λόγω άλμπουμ εξοστράκισε το μυθικό “Synchronicity” των Police διακυρύσσοντας ότι το 80s Heavy Metal/Hard Rock ερχόταν να μείνει στην κορυφή για πολλά χρόνια πλέον. Τα νέα δε μπορούσαν να διαδοθούν αμέσως σε προ-Internet εποχές, αλλά το MTV και επιτελικά έντυπα και ραδιοφωνικοί σταθμοί τηε εποχής εμπέδωσαν τη μαγεία του Σκληρού Ήχου. Οι δυνατές κιθάρες, τα ωρυόμενα φωνητικά και τα καταιγιστικά ντραμς δονούσαν πλέον το σύμπαν και επισήμως από την κορυφή. Το “Metal Health” θεωρείται το πρώτο Metal (με την ευρεία έννοια του όρου) άλμπουμ που σκαρφάλωσε στο Νο.1 παγκοσμίως. Και, ναι, αν είστε φανς της 7ης τέχνης δε μπορεί παρά να θυμάστε το ομώνυμο τραγούδι να κοσμεί την έναρξη της πρόσφατης ταινίας “Ο Παλαιστής” με τον Μίκυ Ρούρκ.