Συχνά αναφέρεται από πολλούς ότι μπάντες  που μεσουράνησαν στα 80’s δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης εν έτη 2009. Οι Megadeth με την τελευταία τους δουλειά “Endgame” είναι εδώ για να δείξουν σε όλους αυτούς ότι θα πρέπει να το ξανασκεφτούν  σοβαρά.

Το νέο 12o πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους  κυκλοφορεί επίσημα από την Roadrunner στις 15 Σεπτεμβρίου, η παραγωγή έγινε από τον Andy Sneap και στις τάξεις της μπάντας βρίσκεται πλέον ο lead κιθαρίστας Chris Broderick (πρών Jag Panzer, Nevermore) ο οποίος πλαισιώνει τα  εδώ και κάποια έτη προϋπάρχοντα  μέλη  Shawn Drover στα drums και James Lo Menzo στο μπάσο. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Vic’s garage, το ιδιόκτητο στούντιο που φτιάχτηκε για τη συγκεκριμένη ηχογράφηση (και λογικά και τις επερχόμενες των Megadeth).

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Το ξεκίνημα γίνεται με το instrumental “Dialect Chaos”, έναν φοβερό καταιγισμό από εναλλασσόμενα riffs και solo, τα οποία μας μεταφέρουν στην εποχή του “Rust In Peace” (μην φανταστείτε ότι είναι ένα κομμάτι ή άλμπουμ αντιγραφή, αναφέρομαι στην ατμόσφαιρα που έχει το κομμάτι, καθώς και στην τεχνική). Αν νομίζατε ότι στην κιθαριστική δουλειά της μπάντας δεν θα υπήρχε πλέον ζωή μετά τον Friedman, o Broderick είναι εδώ για να σας διαψεύσει. Αμέσως μετά το διαδέχεται το έντονο και γρήγορο “This Day We Fight” που ξεκινάει με ένα κλασικό Megadeth riff από αυτά που τόσα χρόνια μας συνηθίζει ο Mustaine και μια καταπληκτική κιθαριστική δουλειά από τον Broderick. Από τις πιο δυνατές στιγμές, το “44 Minutes” μπαίνει με μια μελωδική εισαγωγή και συνεχίζει με ένα όμορφο και αρκετά μελωδικό riff σε πιο mid tempo ρυθμό από τα υπόλοιπα «δυνατά» του άλμπουμ, καθώς και το “Bodies Left Behind”, με το αξιομνημόνευτο chorus και  τα μανιασμένα solo του Mustaine να διαδέχονται αυτά του Broderick στο τέλος του κομματιού, επαναφέροντας τις δόξες του παρελθόντος (πράγμα που επίσης συμβαίνει και στο ομότιτλο “Endgame”). Άλλο  ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ, το “1320”, θυμίζει έντονα  εποχή “So Far, So Good, So What”, ιδίως το δυναμικό thrashy εναρκτήριο riff και τα καταιγιστικού ρυθμού drums. Ένα από τα αγαπημένα μου, το ”The Ηardest Part Of Letting Go…Sealed With A Kiss”, ξεκινάει με  στοιχεία μπαλάντας, με μια όμορφη εισαγωγή σε ακουστική κιθάρα και τη φωνή του Mustaine να σε ανατριχιάζει με τον συναισθηματισμό της και το πόσο κάθε φορά αισθάνεσαι ότι εννοεί αυτά που  τραγουδάει. Εντάξει, είναι γεγονός ότι η φωνή του δεν αποτελούσε ποτέ πρότυπο τραγουδιστή, ιδιαίτερα στα πρώτα άλμπουμ, οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε πέρα από το ότι η πορεία του παρουσιάζει έντονη βελτίωση (σε αντίθεση δυστυχώς με πολλούς καλούς τραγουδιστές), ότι βγάζει έντονο συναίσθημα με τη χροιά του και τον χαρακτηριστικό  τρόπο που τονίζει τις λέξεις, καθώς και με την οργή που βγάζει μέσα από κάθε λέξη στα “thrashy” και γρήγορα  κομμάτια. Μη βιαστείτε να πιστέψετε ότι πρόκειται για μια χαζοχαρούμενη, εμπορική  μπαλάντα, το κομμάτι συνεχίζει σε heavy ρυθμό με έντονο συναισθηματισμό και εναλλαγές. Άλλο ένα κλασικό είναι το 10ο :”How The Story Ends”, με την «πιασάρικη» αλλά ταυτόχρονα δυναμική μελωδία του.

Συνολικά, από κανένα κομμάτι δεν λείπουν τα πολλαπλά και διαδοχικά σόλο,  σήμα κατατεθέν της μπάντας, που όμως δεν τα συνήθιζε πλέον στα πιο πρόσφατα άλμπουμ της, καθώς επίσης και κανένα κομμάτι δεν κάνει «κοιλιά», έτσι ώστε να θες να πατήσεις το next, όλα είναι σε υψηλά στάνταρ και με ενδιαφέροντα σημεία.

Οι Megadeth επέστρεψαν για τα καλά και ωρίμασαν,  με την σωστή έννοια του όρου, όχι την λανθασμένη της υπερ-απλουστευμένης και ‘εμπορίζουσας’ μελωδικότητας ή της αντιγραφής ενός επιτυχημένου άλμπουμ, αλλά  με την έννοια μιας μπάντας που περικλείει πλέον στον ήχο της στοιχεία από όλες τις περιόδους της, δοσμένα με εμπνευσμένες συνθέσεις και επαγγελματική απόδοση. Η πιο τεχνική, ολοκληρωμένη και μελωδική speed metal μπάντα από τα 80’s μέχρι σήμερα, είναι εδώ και σας περιμένει να το διαπιστώσετε και μόνοι σας.