Οι Heep μεγαλώσανε, αλλά μυαλό δε βάλανε. Συνεχίζουν δυσκογραφικά μετά από 41 χρόνια. Το back-catalogue τους έχει φτάσει τους 23 studio δίσκους. Τι λέει λοιπόν το 23ο “παιδί” των Βρετανών rockers;

Τώρα αν είσαι πιστός σε ένα δίσκο μουσικής, και να λέμε την αλήθεια οι Heep αλλάξανε λίγο τον ήχο τους στα 80s αλλά μείνανε πάλι μέσα σε αυτό που τώρα αποκαλούμε classic rock, έχεις θέματα μετά από τόσες συνθέσεις. Αυτές όμως είναι και το κλειδί. Αν παρουσιάζεις καλό υλικό δεν υπάρχει ανάγκη να αλλάξεις.

Οπότε ξέρουμε τι θα ακούσουμε, αλλά δεν ξέρουμε πόσο θα μας αρέσουν αυτά που θα ακούσουμε. Κι εδώ έρχεται το θέμα του πόσο μπορείς να συγχωρείς μία μπάντα που νιώθεις ότι σε “πρόδωσε”. Η σχέση ακροατή-μουσικού είναι εξάλλου μία ερωτική, για να μη πω πορνογραφική, σχέση.  Κι όπως όλες οι σχέσεις έχει την αρχή που ανακαλύπτεις τη μπάντα, το σημείο που τα “μουσικά τσαλιμάκια” τους από κει που σε πορώνανε τώρα σου φαίνονται κουραστικά και τελικά τη στιγμή που διαπιστώνεις ότι δε είναι πια η μπάντα που ερωτεύτηκες.

Αν έπρεπε να συγκρίνω το “Into The Wild” με κάποιο άλλο Heep δίσκο, αυτός θα ήτανε το “Different World” του 1991. Παραδόξως και τα δύο άλμπουμ στην αρχή μίας δεκατείας όπου οι Heep αλλάζανε status. Στα 90s οι Ηeep εξαφανίστηκαν κάτω από το “τσουνάμι» της grunge, βουλιάξανε από παλιά αλλά σταθερή αξία σε ξεχασμένοι πουρο-ροκάδες. Τώρα το 2011, θες λόγω επιμονής τους  - ειδικά σε θέμα περιοδείας, θες λόγω των εξαιρετικών l ive εμφανίσεων τους,  έχουν μπει στο πάνθεον του rock. Δε θες να βλέπεις ότι κυκλοφορούν κατ’ ανάγκη αλλά θες να τους βλέπεις live.

Έλα όμως που κυκλοφορήσανε  και σε τρώει το αυτί σου να ακούσεις. Δυστυχώς οι Heep δεν έχουν την ομορφιά που είχαν. Για το τελευταίο άλμπουμ είχα τις αμφιβολίες μου αλλά είχε δύο-τρια κομμάτια που σε έπειθαν να δώσεις μία δεύτερη ευκαιρία. Αυτό όμως ενώ έχει αναλαμπές σε διάφορα σημεία του δίσκου που σε αιφνιδιάζουν ευχάριστα δεν σε συγκινεί όπως παλιά.

Η παραγωγή του Paxman δε βοηθάει, ειδικά στα solo του Mick Box. Με τα ντράμς να σπρώχνουν τα κομμάτια σε σχεδόν μόνιμη επιτάχυνση – σημείο μου νομίζω ότι και οι ίδιοι σατυρίζουν τρόπο τινά με το “I Can See You” – το άλμπουμ αυτό είναι ένα από τα πιο γκαζάτα που έχουμε ακούσει τελευταία από τη μπάντα.

Το αίσθημα που  σου γεννά αυτός ο δίσκος έιναι το ίδιο τελικά με μία παλιά σου σχέση. Την θυμάσαι με χαρά αλλά δε θα την ξαναζούσες. Αλλά αυτό που σου μένει όταν τη βλέπεις στο άσχετο κάποια στιγμή, και θυμάσε το γιατί την ερωτεύτηκες τότε είναι κι αυτό που σου αφήνει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου “Hard Way To Learn”. Όσο κι αν είναι κομμάτι που λείπει από το τελευταίο άλμπουμ του David Coverdale, άμα οι Heep το θέλουνε το έχουνε να σε αφήσουν άφωνο. Δεν θα απορούσα αν είναι φόρος τιμής στον Gary Moore…