Η έλευση των τριών αυτών σχημάτων ήταν αναμενόμενη από διάφορες «φυλές» μεταλλάδων. Η προσέλευση αρκετά καλή, αφού στις 19:00 που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες υπήρχε αρκετό πλήθος έξω από το Gagarin 205 για να προκληθεί μία μικρή παρακώλυση της κυκλοφορίας στην Λιοσίων.  Δυστυχώς βιώσαμε μία αρκετή καθυστέρηση, που οφείλονταν σε κάποια μικροπροβλήματα αλλά λύθηκαν τελικά επιτρέποντάς μας να δούμε ένα χορταστικό line-up σε πολλή καλή φόρμα.

Πρώτοι στη σκηνή εφόρμησαν οι Sabbat. Το Βρετανικό κουιντέτο, ηγούμενο από την προσφιλή στους Έλληνες metal fans Martin Walkyier, έδωσε μία πολύ τίμια εμφάνιση η οποία διανθίστηκε από τις επιθέσεις το Martin προς τον Χριστιανισμό και τις ιαχές του κόσμου όποτε ακούγονταν το όνομα των Skyclad. Το setlist τους βασίστηκε στα δύο πρώτα τους άλμπουμ το οποίο ήταν αναμενόμενο αφού σε αυτά συμμετέχει ο Walkyier. Πολύ καλές εκτελέσεις αλλά προσωπικά παρατήρησα δύο μελανά σημεία. Πρώτον η lead κιθάρα έκανε αρκετά λάθη σε μερικά κομμάτια. Αυτό βέβαια μπορεί να οφείλεται σε χίλιους δύο παράγοντες αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται σε μία επαγγελματική μπάντα. Δεύτερον, ο κόσμος δεν φάνηκε να κατανοεί ακριβώς τι εννοούσε ο Martin όταν μας “κήρυττε” τον λόγο του Παγανισμού, με αποτέλεσμα οι οπαδοί είτε να πιάνονται από μία λέξη του και να αντιδρούν σε αυτή μόνο, κάτι που έγινε όταν μιλούσε για τους πολέμους που έχει ξεκινήσει ο Χριστιανισμός, ή αν τον κοιτάει με ύφος «Τι εννοεί ο ποιητής?».

Συνέχεια είχαν οι Entombed. Οι Σουηδοί μας ήρθαν με αρκετά κέφια και δικαιολογημένα αφού δεν ήτανε και λίγος ο κόσμος που είχε αγοράσει εισιτήριο μόνο για αυτούς. Το death ‘n’ roll τους αν και απέκλινε σημαντικά από τους προκάτοχούς τους στην σκηνή συμπλήρωνε άνετα την τριάδα, δίνοντας μία καλή συνολική συναυλιακή εμπειρία. Με έναν μεστό ήχο και αρκετά γκάζια, χωρίς όμως οι εντάσεις να τρέπουν σε φυγή όσους είχαν έρθει για τους Sabbat ή τους Exodus. Λιγομίλητος ο Petrov, ειδικά σε σχέση με τον Walkyier, αλλά δε μας χάλασε ιδιαίτερα αφού είχαμε περισσότερο χρόνο για μουσική.

Μετά από περίπου μία ώρα και σχεδον 20 κομμάτια ήρθε η ώρα για τους headliners. Υπό τις ιαχές του κοινού, που προς εκπληξή μου αποτελούσαν πολλοί νεαροί metalheads, οι Exodus εφορμούν στη σκηνή και ο πανικός ξεκινά. Πολύ γέλιο με την ατάκα του Rob Dukes «Αν περιμένετε να ακούσετε παλιά κομμάτια την πατήσατε… Piranhaaaa!!!» και γενικώς  μπάντα και κοινό σε φοβερά κέφια. O Nicholas Barker στα τύμπανα αν και γνωστός από τους Craddle Of Filth, απέδειξε για άλλη μία φορά πόσο αξιόλογος ντράμερ είναι. Ο Rob Dukes δέσποζε την σκηνή και σίγουρα ξεσήκωσε το κοινό αρκετά αφού δεν ήταν και λίγα τα φαινόμενα crowd surfing, παρά τις προσπάθειες των security.

Η ώρα αισίως έφτασε μία και μισή και όσοι μείναμε, που δεν ήμασταν και λίγοι, ξεχυθήκαμε από το Gagarin με σβέρκους καταπονημένους μεν, αλλά πολύ ευχαριστημένους δε…