Oπως σε όλα τα Φεστιβάλ (γιατί και αυτό μίνι φεστιβάλ ήταν) παγκοσμίως έτσι και στο δικό μας , η πρώτη μπάντα έχει τον ρόλο να ζεστάνει το κοινό αλλά και τους ηχολήπτες ώστε να βρουν τον ιδανικό ήχο. Οι Γερμανοί ανταποκρίθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν στον ρόλο τους. Μια μπάντα που είναι τουλάχιστον 28 χρόνια πάνω στο σανίδι, έχει την εμπειρία και την ικανότητα να ξεπεράσει τον όποιον κακό ήχο υπήρχε στην αρχή του σετ και έπειτα να προσπαθήσει να κερδίσει και το κοινό, που κακά τα ψέματα στην Ελλάδα είναι πεινασμένο για Hard Rock.
Ο τραγουδιστής της μπάντας Claus Lessmann ήταν ιδιαίτερα κεφάτος και ομιλητικός και προσπαθούσε να επικοινωνήσει αλλά και να ξεσηκώσει τον κόσμο. Η φωνή του ήταν σε καλή κατάσταση και βοήθησε στην ικανοποιητική εκτέλεση των κομματιών. Βέβαια, ο ήχος συνολικά στο σετ τους αν και δεν ήταν κακός ήταν κάπως «μπουκωμένος», με το μπάσο κάποιες στιγμές να εκπέμπει περισσότερο από το κανονικό τις χαμηλές συχνότητες του. Η υπόλοιπη μπάντα έδειχνε και ήταν κάπως στατική. Ο Hans Ziller (κιθάρα), από τα ιδρυτικά μέλη της μπάντας μαζί με τον τραγουδιστή , έπαιξε τα σόλο του πιστά όπως στα άλμπουμ τους . Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν θερμές απέναντι στους Bonfire, ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως τα “Sweet obsession” , “Hot to Rock”, “Never Mind” κατά τη διάρκεια των οποίων έγινε ο ανάλογος «πανικός» και όλοι ζεσταθήκαμε για τα καλά. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στην στιγμή που ο Claus αναφέρθηκε στο δυσάρεστο γεγονός του θανάτου του Steve Lee, για τον οποίο μίλησε με συγκινητικά λόγια και ο κόσμος ακολούθησε φωνάζοντας ρυθμικά το όνομα του εκλιπόντος .
Έπειτα από αυτό έπαιξαν το “Ι’m on my way” των Gotthard, στη μνήμη του Μεγάλου Steve Lee. Γενικότερα η εμφάνιση της γερμανικής πεντάδας μουσικών ήταν στο ίδιο σταθερό επίπεδο με την προηγούμενη εμφάνιση τους στην χώρα μας πριν 4 χρόνια. Αυτό βέβαια ήταν σχεδόν κάτι αναμενόμενο , η μέτρια επιλογή τραγουδιών, όπως ήταν η ατυχής έμπνευση τους να παίξουν ένα από τα χειρότερα, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, κομμάτια τους , το “Proud of my country”, δεν βοήθησε ώστε ο κόσμος να «απογειωθεί» και τελικά να απολαύσουμε μια ανεπανάληπτη εμφάνιση από τους άλλοτε δεύτερους πιο επιτυχημένους εμπορικά (πίσω από τους απλησίαστους Scorpions) Γερμανούς Hard Rock ήρωες.
Πάνος Παναγιωτόπουλος
Ύστερα από την –σχετικά αδιάφορη κατά την άποψή μου- εμφάνιση των Bonfire (δυστυχώς!), το ρολόι δείχνει 9 και κάτι και η στιγμή για τους Δανούς Pretty Maids έχει φτάσει. Αφενός με μια μπάντα ‘οπλισμένη’ με νέο άλμπουμ δυναμίτη και ένα setlist που επικεντρώνεται στην κλασική περίοδο της (Red, Hot & Heavy, Future World, Jump The Gun) και αφετέρου έχοντας ήδη, προσωπικά, εμπειρία του τι εστί Pretty Maids επί σκηνής, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία πως αυτή η ΜΠΑΝΤΑΡΑ θα βγει και θα «θερίσει» σε σημείο που να ακυρώνει –αν μου επιτρέπεται η έκφραση- τις υπόλοιπες μπάντες του billing. Πράγμα που και έκαναν με μεγάλη άνεση!
Η εισαγωγή του ομότιτλου “Pandemonium” ήδη απλώνεται στην ατμόσφαιρα και οι Pretty Maids βγαίνουν στη σκηνή γεμάτοι ενέργεια και έτοιμοι να δώσουν το 100% του εαυτού τους. Ο Ronnie Atkins, καταπληκτικός frontman, επικοινωνεί άψογα με το κοινό, ξεσηκώνει τους πάντες (εξαιρούνται πάντα εκείνοι που μονίμως στέκονται στις συναυλίες λες και παρακολουθούν μελοδραματική ταινία στον καναπέ) και δημιουργεί πραγματικό «πανδαιμόνιο»! Το setlist ονειρικό και με αρκετές εκπλήξεις, όπως εκείνη του απίστευτου “Savage Heart” που πραγματικά με ανατρίχιασε. Ο αναμενόμενος πανζουρλισμός έλαβε μέρος στα “Rodeo”, Please Don’t Leave Me”, “Back To Back”,“Red, Hot & Heavy”, "Love Games", τραγούδια τα οποία δεν γίνεται να λείπουν από ένα πλήρες Pretty Maids setlist. Εκπληκτική επίσης ήταν η αντίδραση του κόσμου στο νέο single και video της μπάντας, "Little Drops of Heaven", κάτι που προφανώς δεν το περίμεναν ούτε οι ίδιοι οι Pretty Maids σε τέτοιο βαθμό!
Η ανταπόκριση του κόσμου γενικά στους Pretty Maids ήταν θεωρώ η καλύτερη από ότι στις υπόλοιπες μπάντες και αυτό, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν τυχαίο. Οι Pretty Maids έβγαλαν ψυχή και έδειξαν ότι πάνω από όλα, γουστάρουν οι ίδιοι να ροκάρουν. Και αυτό είναι που έχει σημασία για έναν καλλιτέχνη, μια μπάντα: να νοιώθει αυτό που κάνει και να αισθάνεται τη μουσική μέσα στην ψυχή του. Και μόνο για το γεγονός ότι οι Pretty Maids απέδειξαν, για άλλη μια φόρα, ότι είναι μια από τις τίμιες μπάντες (όπως λέει και ένας καλός φίλος), υποκλίνομαι στο όνομα τους!
Pretty Maids Setlist: Pandemonium , I.N.V.U. , We Came To Rock , Walk Away , Queen of Dreams , Savage Heart, Little Drops of Heaven , Back To Back , Rodeo , Please Don’t Leave Me , Love Games -Encore- Future World, Red, Hot & Heavy.
Χάρης Μπακόπουλος
Περίπου 40 λεπτά αναμονής και τα φώτα έσβησαν ξανά μαζί με τα πρώτα σημάδια κόπωσης που είχαν αρχίσει εδώ και ώρα να εμφανίζονται στα πόδια μας. Άλλωστε σε ένα ξέφρενο πεντάωρο πάρτι η όποια κούραση δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια. Οι Firehouse όρμησαν στη σκηνή με το “Love Is A Dangerous Thing” και η αρχική χαλαρότητα του κοινού εξαφανίστηκε στις πρώτες νότες των τεράστιων “Lover’s Lane” και “All She Wrote” που ακολούθησαν. Το τι έγινε στα επόμενα 80 περίπου λεπτά δεν είναι και πολύ δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Ένα μεγάλο πάρτι στήθηκε ξανά στο γεμάτο Gagarin, τέτοιο που μόνο από αντίστοιχα γκρουπ έχουμε βιώσει στο παρελθόν, στις hard rock συναυλίες που γίνονται δυστυχώς που και που στην Ελλάδα.
Η μπάντα, παρουσίασε ένα show καρμπόν με αυτό δύο χρόνια πριν με μοναδική αλλαγή το φοβερό “Helpless”, το μοναδικό κομμάτι που τόσο μας είχε λείψει από εκείνο το live και στο οποίο όπως αναμενόταν επικράτησε πανικός. Έχοντας φοβερή απόδοση, με τον C.J. Snare να τραγουδάει λες και είναι 20 χρονών αλλά και τον Bill Leverty να παραδίδει μαθήματα κιθάρας, οι Firehouse έδειξαν ότι είναι άνετα μέσα στα 5 καλύτερα γκρουπ του είδους αλλά και ότι δικαίως ήταν οι headliners αυτής της μεγάλης βραδιάς. Μιας και ήταν ήδη αρκετά αργά και πολλοί εργάζονται την επόμενη μέρα, ο C.J. ανακοίνωσε μέσω χειροκροτημάτων ότι θα αποφύγουν το στημένο διάλλειμα του encore, και έτσι χωρίς περιττές διακοπές, τα “Reach For The Sky” και φυσικά το “Don’t Tread Me Bad” έκλεισαν μια από της καλύτερες και σίγουρα την διασκεδαστικότερη συναυλία της χρονιάς. Επόμενο πάρτι σε λίγους μήνες. Στη συναυλία της χιλιετίας…
Αλέξης Πλιάκος
Firehouse Setlist:
Love Is A Dangerous Thing
Lover’s Lane
All She Wrote
Oughta Be A Law
Holding On
When I Look Into Your Eyes
Helpless
Shake & Tumble
Door To Door
Drum Solο
Door To Door pt.2
Guitar Solo
Overnight Sensation
Love Of A Lifetime
Reach For The Sky
Don't Tread Me Bad
Copyright © 2010-2011 solidrock.gr.
