Θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό των  Gamma Ray μιας και έχω όλη την δισκογραφία τους αλλά και έχω βρεθεί σε όλες τους τις εν Ελλάδι εμφανίσεις του. Φυσικά δύσκολα θα ξεπεράσουν -με βάση τα δικά μου δεδομένα- το live που έδωσαν έχοντας σαν support τους Hammerfall κάπου στα μέσα των 90s. Έτσι λοιπόν ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού συμπεριέλαβε την χώρα μας φέρνοντας μαζί τους Freedom Call και του Secret Sphere. 

Δεν θέλω να δώσω καμία ηλίθια δικαιολογία  για το γεγονός ότι έχασα τους Secret Sphere. Απλά με βάση την πρότερη εμπειρία μου σχεδόν σε όλες τις ελληνικές συναυλίες δεν “πίστεψα” στο χρονοδιάγραμμα που έδωσαν στην δημοσιότητα οι διοργανωτές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βρω επί σκηνής τους τεχνικούς που ετοίμαζαν τα πάντα για τους Freedom Call. Αφήνοντας στην άκρη την μικρή απογοήτευση χάρηκα γιατί είναι πλέον καιρός να βλέπουμε συναυλίες στις οποίες ακολουθείτε το πρόγραμμα κατά γράμμα. Δεύτερη καλή εντύπωση μου έκανε το νέο Fuzz που επιτέλους έχει τα φόντα να γίνει ένας αγαπημένος συναυλιακός χώρος. Μεγάλη σκηνή και πολύ ψηλό ταβάνι που δεν αφήνει την ατμόσφαιρα να “μπουκώσει” από όλων των ειδών τα αέρια. Το μόνο που μπορώ να χαρακτηρίσω είναι το πλακάκι στο δάπεδο που μετά από ιδρώτα και μπύρα μετατρέπεται σε πίστα πατινάζ αλλά νομίζω ότι είναι κάτι που διορθώνεται.

Όπως  και είπα στην αρχή το πρόγραμμα  τηρήθηκε 100% και οι  Freedom Call “μπήκαν” με το “We Are One” μαζί με την όρεξη που σχεδόν όλες οι Γερμανικές Power Metal μπάντες έχουν. Αυτό σημαίνει κινητικότητα επί σκηνής, πλατιά χαμόγελα και την πρόθεση να “ζεστάνουν” και να ξεσηκώσουν το κοινό με όλα τα αναμενόμενα “κόλπα”. Ο τραγουδιστής της μπάντας Chris Bay ήταν αεικίνητος και προσπάθησε τα μέγιστα να “πείσει” το ελληνικό κοινό να τραγουδήσει τα μελωδικότατα ρεφρέν που πολύ χαρακτηρίζουν παιδαριώδη. Είναι αλήθεια ότι το Power Metal και δη περισσότερο της γερμανική προέλευσης είναι πολύ κοντά στο να χαρακτηριστεί “παιδικό” μιας και ακολουθεί πολυ-χρησιμοποιημένες συνταγές που στο CD φαίνονται βαρετές. Όμως όταν αυτή μουσική δίνεται με τέτοια όρεξη επί σκηνής τότε πρέπει πραγματικά να είσαι δύστροπος ώστε να μην αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί. Και αυτό ακριβώς κάναμε τραγουδώντας όλες τις μελωδίες και ας μην ξέραμε όλους τους στίχους (δεν είναι και δύσκολο να καταλάβεις τι λένε...). Τα "Thunder God" και "Legend Of The Shadowking" από το τελευταίο άλμπουμ έδωσαν κάτι παραπάνω και φυσικά πήραν το ζεστό χειροκρότημα αυτών που βρίσκονται στις πρώτες γραμμές. Μάλιστα στο τέλος του σετ τους κάποιοι φώναξαν ρυθμικά το όνομα της μπάντας αναγνωρίζοντας την προσπάθεια που έκαναν. Να σημειώσουμε ότι πίσω από τα ντραμς δεν ήταν ο Daniel Zimmerman που από ότι λέγεται έχει αποσυρθεί από την μπάντα.

Ακολουθώντας  το πρόγραμμα με χαρακτηριστική ευλάβεια οι Rays κατέλαβαν τη σκηνή του Fuzz μετά την κλασσική εισαγωγή “Welcome” με το “Gardens Of the Sinner” από το πολύ καλό “Powerplant”. Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι οι Γερμανοί έτυχαν αποθεωτικής υποδοχής γιατί δεδομένης της αγάπης του ελληνικού κοινού ήταν κάτι το αναμενόμενο. Και φυσικά οι Gamma Ray δεν το άφησαν ανεκμετάλλευτο. Με οδηγό τον συμπαθέστατο και άκρως προσιτό Kai Hansen έδειξαν σε όλους πώς είναι μια συναυλία από μια μπάντα που γουστάρει αυτό που κάνει. Με σύμμαχους τον πολύ καλό φωτισμό και τον δυνατό ήχο η μπάντα απέδωσε τα μέγιστα κερδίζοντας ακόμα και τους δύσπιστους που αρκετές φορές κακολογούν το Power Metal.

Με ψιλο-προβαρισμένη την σκηνική τους παρουσία οι Gamma Ray έριξαν στο τραπέζι όλα τα δυνατά τους χαρτιά “The Saviour," "Abyss Of The Void,” "Rebellion In Dreamland" και το "Man On A Mission” (εδώ έγινε της εκδιδομένης γυνής το κάγκελο) αλλά κάνοντας δυνατές αναφορές στον τελευταίο άλμπουμ με αποκορύφωμα το “To The Metal” που όσο και αν ακούγεται κλισέ στο λάιβ πήρε μια πιο true μορφή δίνοντας σε όλους μας άλλη μια ευκαιρία να ταλαιπωρήσουμε τις φωνητικές μας χορδές. Στην περίπου-μπαλάντα “No Need To Cry” o Dirk Schlachter άφησε το μπάσο του για την κλασική κιθάρα και ανέλαβε και τα φωνητικά στα μέσα του τραγουδιού ενώ η μπάντα είχε αποσυρθεί στο πλάι. 

Ενώ το σετ πλησίαζε στο τέλος οι πρώτες φωνές που ζητούσαν το “Future World” άρχισαν να ακούγονται. Προσωπικά έχω βαρεθεί το εν λόγω τραγούδι και ενδόμυχα παρακαλούσα να μην το παίξουν. Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε και όταν η μπάντα επέστρεψε για το encore ακούσαμε το χαρακτηριστικό riff του “I Want Out” και επικράτησε γενικός πανικός. Αλλά το καλύτερο δεν είχε ακόμα έρθει. Μόλις τελείωσε το τραγούδι χωρίς καμία δικαιολογία μεγάλο μέρος του κοινού άρχισε να ζητά το “Ride The Sky”!!! Ο Kai με ένα πλατύ χαμόγελο γύρισε να συμβουλευτεί την υπόλοιπη μπάντα και εντυπωσιάζοντας τους πάντες δέχθηκε να το βάλουν στο πρόγραμμα αν και δεν το είχαν προβάρει. Ο Henjo Richter έδειξε φανερά αγχωμένος (πάντα με το χαμόγελο) δείχνοντας ότι δεν θυμόταν 100% τα riff και το σόλο. Αλλά πραγματικά ποιος νοιάστηκε όταν το χαρακτηριστικό riff του “Ride The Sky” έβαλε φωτιά στο club; Κανείς διότι το party επί σκηνής επεκτάθηκε σε όλους μας που δώσαμε το χαρακτηριστικό χτύπημα στις φωνητικές χορδές μας. Το παρατεταμένο χειροκρότημα όλων μας προς την μπάντα υπογράμμισε την αγάπη μας για τους γερμανούς οι οποίοι έκλεισαν την δυνατή εμφάνισή τους με το “Send Me A Sign”.

Πρέπει  να ομολογήσω ότι είχα πολύ καιρό  να χαρώ live επί ελληνικού εδάφους  και πραγματικά εύχομαι αυτό να είναι μια αρχή για τέτοιες συναυλίες που θα περιορίσουν στο μέγιστο τα δικαιολογημένα μας παράπονα. Όσον αφορά στη μπάντα ένα μεγάλο “ευχαριστώ” διότι όλα αυτά τα χρόνια έχουν κρατήσει ένα τέτοιο χαμηλό προφίλ που συνάδει 100% με τις αρχές του Metal με τις οποίες μεγαλώσαμε.

01. "Gardens Of The Sinner"

02. "New World Order"

03. "Empathy"

04. "Mother Angel"

05. "Fight"

06. "Deadlands"

07. "No Need To Cry"

08. "The Saviour" / "Abyss Of The Void"

09. "Armageddon"

10. Drum solo

11. "To The Metal"

12. "Rebellion In Dreamland"

13. "Man On A Mission"

Encore

----------

14. "I Want Out"

15. "Ride The Sky"

16. "Send Me A Sign"


Διοργάνωση: DiDi Music

_{Copyright © 2009-2010 solidrock.gr.}