Από τις λίγες φορές που ένα live ξεκινά στην ώρα του, όταν μπήκαμε μέσα οι Evocation ήδη έχωναν. Βέβαια το 'έχωναν' είναι σχετικό γιατί η μπάντα ήταν η πιο μελωδική της βραδιάς. Κλασσικό γερμανικό death metal Σουηδικού τύπου (!) έπαίξε το κουιντέτο, δηλ. μετριότητες. Είχαν όρεξη, προσπάθησαν αλλά κάτι ο τυπικός ήχος support σχήματος, κάτι το ούτως η άλλως μέτριο (και χιλιοπαιγμένο) στυλάκι τους, που στα μελωδικά του μας έφερε στο νου τους Opeth, άφησαν αδιάφορο το κοινό. Το 20λεπτο που διήρκησε το set τους ήταν υπεραρκετό για μια μπάντα που μάλλον δεν θα ξαναδούμε στην Ελλάδα αλλά, τουλάχιστον, διαπιστώσαμε το γιατί με τα μάτια μας.

Οι, επίσης Γερμανοί, Obscura  άκουσαν το όνομά τους ρυθμικά από τον αυξανόμενο κόσμο και βγήκαν με αρκετό αέρα, ύστερα κι από το τελευταίο τους, ενδιαφέρον άλμπουμ “Cosmogenesis”. Η μπάντα αποτελούμενη από τον πρώην μπασίστα των Pestilence και δύο πρώην Necrophagist σε κιθάρα και τύμπανα είχε πολύ τεχνικό στήσιμο με ήχο σαν πιο βίαιοι Atheist, χοντρικά. Δυστυχώς η ρυθμική κιθάρα (τόσο σημαντική στο metal κι ειδικά στο death metal…) δεν ακουγόταν καθόλου καλά κι αυτό τους στέρησε δύναμη. Πάντως όλοι ευχαριστήθηκαν, έστω κι έτσι, το πολύ συμπαγές setlist και τις εκρηκτικές επιλογές του που περιλάμβανε και διασκευή Death.

Ήρθε, επιτέλους κι η ώρα για τα ‘τζοβένια’ από το New Brunswick του  New Jersey, Burnt By The Sun να παίξουν στη χώρα μας. Αργά και αθόρυβα έστησαν τον εξοπλισμό τους και με το που ξεκίνησαν… Χαμός! Με playlist που επικεντρώθηκε, κυρίως, στον καινούριο “Ηeart Of Darkness” δίσκο τους (το review προσεχώς) και κομμάτια όπως τα “Inner Station”, “The Great American Dream Machine”, μας γρονθοκόπησαν τα στομάχια! Το κέφι άναβε με κάθε προτροπή  για circle pit και ο Μike φαινόταν να το απολαμβάνει μη σταματώντας να πηγαίνει πέρα δώθε. Πανωλεθρία δε έγινε με τα γνωστά “Dracula With Glasses” και “Forlani” όπου και αποθεώθηκαν. Αρνητικό και πάλι το ‘θάψιμο’ της ρυθμικής κιθάρας αλλά και το σκέπασμα του ταμπούρου από τα trigger στις κάσες (στα blast κυρίως). Στο τέλος ο Mike φάνηκε να υπόσχεται σύντομη επιστροφή και μακάρι να μην είναι αληθινές οι φήμες περί τελευταίων συναυλιών και παύσης.

Το, περίπου σαραντάλεπτο των Burnt διαδέχτηκε το στήσιμο για το δεύτερο αμερικανικό σχήμα της βραδιάς. Στους βετεράνους, πλέον, Dying Fetus από τη death metal ‘μητροπολιτεία’ Maryland υπάρχει μόνο ο ηγέτης John Gallagher. Το τρίο είχε πιθανότατα τον καλύτερο ήχο της βραδιάς αφού όλα ακούγονταν χωρίς να χρειάζεσαι ωτοασπίδες, όπως συνέβη αργότερα. Ακούστηκαν αρκετά κομμάτια από τους δύο τελευταίους τους δίσκους όπως το videoclip “Shepherd’s Commandment” και το “Homicidal Retribution” αλλά δεν παραμέλησαν να μας φιλοδωρήσουν με “Grotesque Impalement”, “Kill Your Mother, Rape Your Dog”, “One Shot, One Kill” και κλείσιμο με το “Praise The Lord (Opium Of The Masses)” όπου έγιναν μπάχαλα! Το stage diving έδινε κι έπαιρνε και η μπάντα ανταπέδιδε με περισσή ενέργεια. Ειδικά, ο μπασίστας Sean Beasley με το κλασικό tapping αλλά κι ο ‘αρχηγός’ με την τόσο μα τόσο gore φωνή έφτασαν την πώρωση στα άκρα.

Οι Cannibal Corpse καθυστέρησαν περισσότερο με το soundcheck αλλά όταν βγήκαν ο ήχος ήταν πανίσχυρος! Πανίσχυρος; Ε, περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο άνθρωπος μάλλον!!! Τα φωνητικά του –δε θα σταματήσω ποτέ το headbanging- Corpsegrinder ήταν υπερβολικά μπουκωμένα (πώς λέμε Παγωμένο Πτώμα Μπουκωμένο με Πρέζα!) ενώ σε κάποια φάση κλάταρε και το μόνιτορ του Paul Mazurkiewicz. Αν εξαιρέσουμε αυτά οι Cannibal ήταν άριστοι επαγγελματίες, όπως πάντα άλλωστε (ακόμα κι όταν ο Fischer ρέφτηκε!!!), με το setlist, ωστόσο, να γεμίζει σιγά σιγά με τα νέα τους άλμπουμ από τη δεκαετία των ’00s και συνεπώς να μην κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παλαιότερων fan. Μπροστά γινόταν της κακομοίρας ενώ έβλεπες όταν έμπαιναν κάτι “Fucked With A Knife”, “I Cum Blood” ή “Vomit The Soul”, εκστασιαζόταν κι η οπισθοφυλακή των πρεσβύτερων! Το κανονικό set τελείωσε, παραδόξως, με το “Hammer Smashed Face” ενώ το κομμάτι για το κλείσιμο ήταν το “Stripped, Raped & Strangled”! Ήταν η πέμπτη επίσκεψη των Cannibal στην Ελλάδα και αναμφισβήτητα ο κόσμος τους τίμησε ιδιαίτερα και πάλι σε μια, κατά γενική ομολογία, πολύ καλή εμφάνιση που προβλημάτισε λόγω του υπερβολικά, δυνατού ήχου.

Είναι πολύ ευχάριστο που περιοδείες συγκροτημάτων φτάνουν πλήρεις και όχι σκοροφαγωμένες μέχρι την Ελλάδα, κάτι που φάνηκε και από την προέλευση του κόσμου. Η γεύση που άφησε το live ήταν γλυκόπικρη γιατί χορτάσαμε κοπάνημα από την μία αλλά όχι ακριβώς με τον ήχο που θα θέλαμε από την άλλη. Ας έρχονται τέτοιες μπάντες και κάποια στιγμή θα τον βρούμε και τον ήχο… Μια χαρά!

 

Report By: Ιλιάνα Γκεβρέκη, Διονύσης Κόλλιας

_{Copyright © 2009-2010 solidrock.gr.}