Η ώρα πλησιάζει 7:30μ.μ. και οι πόρτες του συναυλιακού χώρου Gagarin έχουν ήδη ανοίξει για να υποδεχτούν κοινό με ποικίλα μουσικά γούστα, καθώς η συγκεκριμένη βραδιά αποτελείτο από εντελώς διαφορετικών μουσικών μπάντες.

Ως Άγγλοι, λοιπόν, εγκαινιάζουν τη βραδιά στις 7:30 ακριβώς οι Furnaze. Παρά τον ελάχιστο κόσμο που είχε καταφτάσει, οι Άγγλοι είχαν τρομερή ενέργεια και πραγματικά τα έσπασαν όλα! Γνωστοί για τον γνήσιο thrash ήχο τους, απέδειξαν στο ελληνικό κοινό ότι, για ακόμα μια φορά, ένα ολιγομελές συγκρότημα μπορεί να αποδειχθεί τρανό. Κομμάτια από την πρώτη τους κυκλοφορία “Lame Brain Society” και από την δεύτερη και τελευταία “No Stairway To Heaven” παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά live στο ελληνικό κοινό και κέρδισαν δυναμικά τις εντυπώσεις. Ήχοι heavy metal με επιρροές από Judas Priest και old school thrash, Slayer και Testament. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Olivier Vermeersch έκανε ότι καλύτερο για να ‘ζωντανέψει’ το λιγοστό, ακόμα, κοινό και η γυναικεία παρουσία της μπασίστριας Andie Cayne απέδειξε ότι και οι γυναίκες ‘got balls’!

Μετά από μισή ώρα ακατάπαυστου headbanging και όταν ο κόσμος άρχισε επιτέλους να γίνεται αισθητός, τη σκυτάλη πήραν οι Φιλανδοί Kings Of Modesty. Κάθε μέλος της μπάντας έχει τη δική του φιλοσοφία στο στυλ, αν εξαιρέσει κάποιος τον τραγουδιστή που αποτελεί την ‘αντανάκλαση’ του ήχου τους και εμπνέει το ότι πρόκειται για επικίνδυνο progressive metal. Αυτές τουλάχιστον ήταν οι υποψίες μου οι οποίες βγήκαν αληθινές. Για μισή ώρα, λοιπόν, κρατούσα τα αυτιά μου προκειμένου να προστατευτώ από το –επιτρέψτε μου- χαζοχαρούμενο progressive, που μπλεκόταν με groovy διάθεση και γρήγορα riffs. Η φωνή του τραγουδιστή ωστόσο ήταν ίσως το μοναδικό πράγμα που άξιζε, κλασική progressive φωνή, που έκανε φανερή την επιρροή του από τον Geoff Tate των Queensryche. Ο τραγουδιστής παρόλα αυτά έστελνε άπειρες φορές την αγάπη του στο κοινό με “ιπτάμενα φιλιά”, τα οποία κανείς, από ότι φάνηκε, δεν ήθελε να πάρει και έκανε συνεχώς ηλίθιες χειρονομίες.

Αφού άντεξα για μισή ώρα τους Kings Of Modesty ανυπομονούσα πώς και πώς για την εμφάνιση της πρώην ιέρειας των Nightwish. Η ώρα περνούσε και η αυτού μεγαλειότης δεν είχε δώσει σημείο ζωής. Στη σκηνή στήθηκαν πελώρια πλήκτρα και μεγαλειώδη τύμπανα, των οποίων εντύπωση μου έκανε το μπρούτζινο χρώμα τους και το γεγονός ότι τα πιατίνια έφταναν στο θεό! Παρατηρώντας τα δύο όργανα για ένα πράγμα ήμασταν όλοι σίγουροι… ότι με εκείνα επρόκειτο να παίξουν μόνο Τιτάνες. Μετά από μισή ώρα αναμονής ανεβαίνει στη σκηνή η Tarja και το κοινό παραληρεί φωνάζοντας δυνατά το όνομά της. Τραγούδια από την προσωπική της δουλειά έδωσαν πνοή στους πιστούς που αποθέωσαν τη δική τους θεά. Το καινούριο “Enough”, τα “My Little Phoenix”, “Wishmaster” –η πρώτη αναφορά της βραδιάς στο παρελθόν της Tarja με τους Nightwish-, “The Seer” και “Minor Heaven” κάλυψαν σχεδόν το πρώτο μισάωρο της εμφάνισης της ντίβας με το κοινό να τραγουδά συνεχώς μαζί της, ενώ από τα highlight της βραδιάς ήταν η ερμηνεία του πασίγνωστου “I Walk Alone”.

Λίγο αργότερα, μετά το “Ciaran’s Well”, ήταν η στιγμή για το σόλο του drummer Mike Terrana, ο οποίος πραγματικά μας καθήλωσε και μας άφησε όλους ανεξαιρέτως με ανοιχτό το στόμα! Ταχύτητα στο έπακρο, ανάποδα χτυπήματα και δύναμη που καθηλώνει! Η καταπληκτική θηλυκή παρουσία επανέρχεται για να ερμηνεύσει τo καινούριο κομμάτι “Tired of Being Alone”, το “Lost Northern Star” και τη γνωστή, πλέον, διασκευή στο “Poison”, το οποίο βέβαια προτιμώ να ακούω από τον μοναδικό Alice Cooper με την “αρρωστημένη” χροιά του παρά με τα οπερετικά φωνητικά της Tarja. Παρενθετικά να αναφέρω ότι η Tarja εμφανίστηκε με τέσσερα διαφορετικά εκθαμβωτικά κοστούμια, κάθε ένα από τα οποία ταίριαζε στο ύφος των κομματιών που ερμήνευε. Η ερμηνεύτρια έδωσε το δικό της solo πιάνου με το μαγευτικό “If You Believe” ενώ από τη βραδιά δεν θα μπορούσε να λείπει και η διασκευή στο “Over The Hills And Far Away” του Gary Moore, που η Tarja είχε ερμηνεύσει με την παλιά της οικογένεια, τους Nightwish, με πολύ μεγάλη επιτυχία και το σετ έκλεισε με το “Sing For Me”. Βέβαια, επειδή δεν θα μπορούσε η βραδιά να τελειώσει έτσι, το κοινό απαίτησε ακόμα περισσότερη Tarja και έτσι έγινε. Η μπάντα επανήλθε με ένα medley τραγουδιών από το “My Winter Storm” με την προσθήκη του καινούριου “Wisdom Of Wind”, για να κλείσει με τα  “Deep Silent Complete” και “Die Alive”.

Κλείνοντας, οφείλουμε να αποδώσουμε τα εύσημα σε όλους τους μουσικούς που πλαισιώνουν την Tarja, οι οποίοι είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι και έχουν δέσει με το ύφος της τραγουδίστριας. Μετά από μιάμιση ώρα και κάτι ενός απολαυστικού live, η Tarja και η μπάντα της μας αποχαιρετούν δίνοντάς μας την ελπίδα ότι θα τους δούμε ξανά στην Ελλάδα. Τέτοια live αξίζει να τα βλέπει κανείς ακόμα και αν δεν είναι φαν του συγκεκριμένου είδους. 

 
Διοργάνωση: DiDi Music


_{Copyright © 2009-2010 solidrock.gr.}