Πολλοί γνωρίζουν τον Jeff Scott Solo από την θητεία του στην μπάντα του Yngwie Malmsteen, καθώς ο ταλαντούχος τραγουδιστής εμφανίστηκε στα “Rising Force”, “Marching Out” και “Inspiration” του Σουηδού κιθαρίστα. Άλλοι ίσως να τον γνωρίζουν από τους Talisman, που έκαναν επιτυχία με την metal διασκευή στο Frozen της Madonna (είχαμε δεν είχαμε υποκύψαμε στην Madonna-mania που διακατέχει την Ελλάδα) κι άλλοι από τη σύντομη θητεία του στους Journey.

Βέβαια αν περιμένετε από το “Beautiful Mess” να ακούσετε τέτοια δείγματα power metal ή hard rock, θα απογοητευτείτε. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Jeff επέλεξε να εκδηλώσει την λατρεία του για το pop funk. Όχι τόσο ασυνήθιστο αν αναλογιστείτε οτι επί σειρά ετών τραγουδούσε στους Boogie Knights ένα σχήμα disco-funk διασκευών. Το σοκ για όσους γνωρίσανε τον Jeff μέσα από τους δίσκους του Μalmsteen ή του Axel Rudi Pell, μπορεί να είναι μεγάλο. Ειδικά όταν ακούσουν το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, το "21^st Century" και μετά διαπιστώσουν οτι είναι η πιο heavy στιγμή του άλμπουμ, με ένα riff που μοιάζει σα να το ‘γραψε ο Morello και να το ‘δωσε στους Extreme να το κάνουν κομμάτι. Mιας και μιλάμε για Tom Morello στο συγκεκριμένο κομμάτι θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδάει ο Chris Cornell και να μην μας κάνει καμία εντύπωση. Παρακάτω όμως περνάμε σε πολύ πιο pop rock μονοπάτια, καθώς το άλμπουμ κινείται μεταξύ Seal, με το “Cry Me A River” και Lenny Kravitz, με το “Mountain”. Η αποκορύφωση είναι οι R’n’B πινελιές του “Hey” με τον Jeff να προσπαθεί να γίνει Craig David στην θέση του Craig David.

Γενικώς το άλμπουμ αυτό ακούγεται μπερδεμένο. Εκεί που αρχίζει funky ξαφνικά στο πρώτο refrain εμφανίζονται οι παραμορφωμένες κιθάρες και το όλο σκηνικό γίνεται ένα αμάλγαμα από funk, pop, r’n’b και rock. Δεν είναι οτι τα κομμάτια είναι κακές συνθέσεις ή ότι οι ερμηνίες του Jeff είναι ελειπείς σε κάποιο βαθμό, απλά στα αυτιά αυτού του ακροατή ακούγεται σαν ο Soto να αποφάσισε να μπλέξει τα δύο του αγαπημένα “φαγητά”. Κι όσο και να σ’ αρέσει η fusion cuisine κάπου κάπου η μίξη τζατζίκι με cheesecake πάει πολύ...