Πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια στο Solid Rock βρίσκομαι σε δύσκολη θέση. Ο λόγος φυσικά δεν είναι άλλος από την κριτική της νέας δουλειάς της μπάντας που με έβαλε στο Heavy Metal αλλάζοντας κυριολεκτικά τη ζωή μου. Δεν ξέρω καν αν έχω το δικαίωμα να κρίνω εγώ την α-ν-τ-ι-κ-ε-ι-μ-ε-ν-ι-κ-ά καλύτερη μπάντα στον κόσμο, οπότε αρχική πρόταση μου είναι να ακούσετε μόνοι σας το “The Final Frontier”, λαμβάνοντας υπόψιν στο ελάχιστο την κριτική που θα διαβάσετε. 

Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από το εξαιρετικό “A Matter Of Life And Death”, οι Maiden μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο το όνομά τους, και το “The Final Frontier” είναι έτοιμο να τους οδηγήσει στην τελευταία (λογικά) δεκαετία τους. Το αξιοπρεπέστατο νέο άλμπουμ τους είναι δείγμα ότι και σε αυτήν την νέα δεκαετία κανένας δεν θα διεκδικήσει τον θρόνο τους αφού η απόσταση που τους χωρίζει από τους υπόλοιπους είναι τεράστια. Το “The Final Frontier” είναι ουσιαστικά χωρισμένο συνθετικά σε δύο parts. Τα πρώτα 5 τραγούδια αποτελούν και το πιο βατό μέρος του άλμπουμ και κινούνται ανάμεσα στον ήχο του “Dance Of Death” και (κατά την άποψή μου) του προσωπικού άλμπουμ του Dickinson “The Chemical Wedding”. Τα φοβερά “Mother Of Mercy” και “Coming Home” κλέβουν την παράσταση, ενώ τα ήδη γνωστά “Final Frontier” και “El Dorado” μπορεί να μην εντυπωσίασαν στο πρώτο άκουσμα αποτελούν όμως τελικά δύο πολύ καλά κομμάτια στο παζλ του νέου δίσκου. Στο δεύτερο μέρος του άλμπουμ βλέπουμε το συνθετικό κυρίως αλλά και στιχουργικό πρόσωπο των Iron Maiden εν έτει 2010. Προχωρώντας ακόμα περισσότερο το ύφος του “A Matter Of Life And Death” συναντάμε τη progressive/επική πλευρά της μπάντας με 5 συνθέσεις συνολικής διάρκειας 50 σχεδόν λεπτών! Αρκετά από τα στοιχεία που έκαναν τους Maiden την νούμερο ένα μπάντα στον κόσμο είναι εδώ, έστω και αν υπάρχουν ορισμένες στιγμές μειωμένης έμπνευσης. Η φωνή του Bruce, οι μελωδίες στις κιθάρες και φυσικά οι δαιδαλώδεις συνθέσεις του Steve Harris. Τα “Talisman” και “When The Wild Wind Blows” είναι ‘καταδικασμένα’ να γίνουν κλασικά, με το “Starblind” να ακολουθεί από κοντά θυμίζοντας το καταπληκτικό “Face In The Sand” από το “Dance Of Death”.

Στα αρνητικά του δίσκου τώρα, δεν μπορώ να μην σημειώσω την ποσοτική έλλειψη δισολιών (ίσως το κυριότερο στοιχείο που έκανε τους Maiden αυτό που είναι), τα μέτρια “Isle Of Avalon” και “The Man Who Would Be King” τα οποία συμπληρώνουν ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο, με αποτέλεσμα το φοβερό “The Talisman” π.χ. να χάνεται ανάμεσά τους, και την απουσία γενικότερα κορυφαίων δυναμικών στιγμών για έναν heavy metal δίσκο. Όλα αυτά και, επιπροσθέτως, η έλλειψη κομματιού από τον Harris επιπέδου “Sign Of The Cross” ή “The Nomad” (δεν το συζητώ για παλιότερα κομμάτια), με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο δίσκος με αφήνει μερικώς ανικανοποίητο, έστω και μετά από μια βδομάδα αποκλειστικών ακροάσεων του άλμπουμ.

Σε πείσμα των μεταλλοπατεράδων πολέμιών τους, που έχουν κάνει επάγγελμα την κακοπροαίρετη κριτική σε θρυλικά συγκροτήματα και ταυτόχρονα στο όνομα της προοδευτικότητας πλασάρουν τους System Of A Down ως metal συγκρότημα, και τον Serj Tankian ως τη φωνή της δεκαετίας (τι άλλο θα ακούσω Θεέ μου), οι Iron Maiden είναι εδώ δυνατότεροι από ποτέ με ένα εντελώς αντιεμπορικό άλμπουμ που αν του δώσετε την ευκαιρία μερικών ακροάσεων αποκλείεται να σας απογοητεύσει. Ευτυχώς, παρά τις αρχικές φήμες, το “The Final Frontier” από ότι φαίνεται θα έχει διάδοχο. Και επειδή η απαίτηση μου από τους Maiden δεν είναι να κυκλοφορούν απλά αξιοπρεπείς δίσκους, ο επόμενος, αν είναι ο τελευταίος τους, θα πρέπει να είναι ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας. Όπως ήταν το “Brave New World” για τα 00’ς…