Το όνομα και μόνο του Metal God στο εξώφυλλο του δίσκου καθιστά αυτήν την κυκλοφορία σημαντική. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά μιας και το καταπληκτικό “Nostradamus” συγκλόνισε τη metal κοινότητα συθέμελα. Αλλά μια στιγμή, τι σημαίνει ο τίτλος “Winter Songs” και γιατί ο Metal God ατενίζει χιονιοσκέπαστα τοπία;

Η απάντηση μάλλον σοκάρει αφού ο Halford αποφάσισε ανάμεσα στα καινούργια τραγούδια να το ρίξει στα Χριστουγεννιάτικα! Βέβαια, θα μου πείτε γιορτές πλησιάζουν, το δεντράκι θα στολίσουμε, οπότε γιατί να μην το κάνουμε ακούγοντας μεταλλικές Χριστουγεννιάτικες μελωδίες; Μα γιατί απλώς τα Χριστούγεννα δεν είναι metal γιορτή, πώς να το κάνουμε. Δεν ταιριάζουν τα φωνητικά του Halford σε χαρωπές μελωδίες που ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε στο φροντιστήριο Αγγλικών της γειτονιάς μας. Ευτυχώς, ο εν λόγω δίσκος έχει και κανα δυο τραγούδια που μας θυμίζουν το λαμπρότατο βιογραφικό μιας από τις καλύτερες φωνές στο metal στερέωμα. Φυσικά αναφέρομαι στο στακάτο “Into The Spirit”, όπου οι κιθάρες κλέβουν την παράσταση με τα γρήγορα riff από το εκπληκτικό δίδυμο των Roy Z. και Metal Mike Chlasciak. Φυσικά όλα ‘σωπαίνουν’ και κατεβάζουν το κεφάλι με σεβασμό όταν οι ψηλές οκτάβες της φωνής του Halford  παίρνουν τα ηνία. Είναι μάλλον cliché αλλά αναπόφευκτο να ειπωθεί ότι η εν λόγω φωνή είναι σαν το παλιό κρασί, όσο περνούν τα χρόνια ακούγεται και καλύτερη. Μάλιστα ο Halford συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε στο “Nostradamus”, όπου και παρουσίασε ακόμα περισσότερες πτυχές των φωνητικών δυνατοτήτων του. Το metal στοιχείο αρχίζει να χάνει την αρχική του λάμψη αμέσως μετά την είσοδο του δεύτερου τραγουδιού που «ακούει» στον «χαρούμενο» τίτλο “We Three Kings”. Ευτυχώς οι κιθάρες σώζουν κάπως την κατάσταση με αρκετά hammer-ons και pull-offs ακολουθώντας μια συνταγή που ‘μυρίζει’ Judas Priest από μακριά. Απλά είναι πολύ δύσκολο να ακούς τον Metal God να τραγουδάει με οίστρο «Hallelujah» με όλα τα χαρούμενα παρελκόμενα. Ουσιαστικά όλος ο δίσκος ακολουθεί αυτή την «καραμελωμένη»  συνταγή· φωνητικά για σεμινάριο και κιθάρες που ακροβατούν ανάμεσα σε Judas Priest και Iron Maiden με σόλο που θα ζήλευαν πολλές μπάντες. Δεν είναι και σπουδαίο μυστικό ότι ο Roy Z έχει κάνει σπουδαία πράγματα με Halford αλλά και Bruce Dickinson τον οποίον και είχε αναστήσει στο “Balls To Picasso” αλλά κυρίως στο “Accident OF Birth”. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Πραγματικά δεν ξέρω τι μπορεί να μας αφήσει το “Winter Songs” μουσικά. Ξεκινώντας από το ότι δεν θα ακούγεται το καλοκαίρι  και καταλήγοντας στο ότι κανένα τραγούδι (εκτός από το πρώτο) δεν κολλάει σε κανένα live του καραφλού τότε σίγουρα θα αναρωτηθείτε τι σκεφτόταν ο ποιητής… Πραγματικά αν το Cd player μου είχε κουμπί διαγραφής θα το είχα πατήσει στο γλυκανάλατο ομώνυμο τραγούδι διαγράφοντας μια ακόμα μελανή σελίδα στο βιογραφικό της υπέρτατης φωνής (τους Two ακόμα δεν τους έχω ξεχάσει). Προσπεράστε χωρίς πολλά πολλά εκτός και αν θέλετε μουσική υπόκρουση όταν θα ζυμώνεται τη ζύμη για τα μελομακάρονα…

ΥΓ: Το «What Child Is This?» θυμίζει ανατριχιαστικά τις τελευταίες δουλειές του Blackmore…