Ίσως γίνομαι κουραστικός επαναλαμβάνοντας αρκετά συχνά ότι με την έλευση του grunge κινήματος στις αρχές της δεκαετίας του ’90 (το οποίο κίνημα βέβαια, για να είμαστε και εντελώς ειλικρινείς, κράτησε για λίγο διότι μετά πλάκωσε η μόδα με τα boy bands), οι Bon Jovi είναι ένα από τα πολύ λίγα σχήματα του χώρου που επιβίωσαν και αυτό πιστεύω ότι έγινε βάση της οξυδέρκειας του ηγέτη τους Jon Bon Jovi, που με έξυπνες προσεγγίσεις κατάφερε να αναγεννήσει την όλη τους ύπαρξη.

Κακά τα ψέματα. Τους Bon Jovi ή τους αγαπάς ή τους μισείς. Το σίγουρο είναι ότι είτε έτσι είτε αλλιώς δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την ύπαρξη τους στο προσκήνιο -δισκογραφικά τουλάχιστον- 25 χρόνια. Δεν είναι και λίγο…έστω και εάν τα τελευταία αρκετά χρόνια εφηύραν μια δική τους φόρμουλα (“It’s my life”) και σχεδόν ανά δυο χρόνια μας δίνουν ένα αντίστοιχο rock anthem που του μοιάζει -βλέπε “Everyday”, “Have a nice day”- με εξαίρεση το προηγούμενο album “Lost Highway”, όπου είχαν ακολουθήσει λίγο πιο country φόρμες οι οποίες μπορεί μεν να ξενέρωσαν του hard οπαδούς τους αλλά στην Αμερική τα πήγε περίφημα με βραβεία κ.λ.π. Οι ίδιοι πάντως όταν ανακοίνωσαν την ετοιμασία του 11^ου album τους με τίτλο “The Circle” είχαν δηλώσει επιστροφή στις ρίζες καθώς και κιθάρες μπόλικες οι οποίες η αλήθεια είναι ότι μας έχουν λείψει ολίγον τι!!!

Το πρώτο single του δίσκου “We weren’t born to follow” είμαι σίγουρος ότι όλο και κάπου θα το έχετε πετύχει. Ακολουθώντας λοιπόν την πιο πάνω πετυχημένη συνταγή έχουμε μια feel good διάθεση με τους απαραίτητους στίχους για να ανέβεις ψυχολογικά. Το ότι το ρεφρέν του είναι ένα λίγο πιο χαλαρό “Born to be my baby” δεν μας πτοεί και πολύ διότι πιστεύω ότι είναι κομμάτι που όσο το ακούς τόσο περισσότερο σου αρέσει. Στη συνέχεια και στο “When we were beautiful” ακούμε έκδηλες τις U2 επιρροές του Jon όσο ποτέ άλλοτε. Το “Work for the working man” έχει δυνατό ρεφρέν, δυνατούς στίχους και είναι ότι πρέπει για να σε βάλει στο “Superman tonight”, το οποίο έχει εκπληκτικούς στίχους. “Bullet” για τη συνέχεια όπου...ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ…έχουμε κιθάρες από τα παλιά με σόλο που έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε από τον Sambora!! Το “Thorn in my side” έχει αισθητική 2005 και συγκεκριμένα σε πάει στο “Complicated”. Από τις πολύ δυνατές στιγμές του album. Μετά το αρκετά καλό mid tempo “Live before you die” έχουμε το “Broken promised land”. Εδώ έχουμε το εξής θέμα: το κουπλέ του είναι ίδιο με το “All along the watchtower”…μα ίδιο…Το επόμενο “Love’s the only rule” είναι και η αδυναμία μου…πιστεύω ότι θα μπορούσε να βρίσκεται και σε out takes του “New Jersey”. Ωραίο, και κεφάτο! Το “Fast cars” μου έφερε στο μυαλό τις αδιάφορες στιγμές του “Crush” και το “Happy now” είναι ένα πάλι σε φόρμες U2 σπιντάτο κομμάτι με πολύ ωραία ερμηνεία. Όπως θα έχετε παρατηρήσει με τα μέχρι τώρα λεγόμενα μου, δεν έχω αναφέρει τίποτα για το σήμα κατατεθέν των Bon Jovi…τις μπαλάντες…Μετά λοιπόν από τόσα χρόνια καριέρας και δισκογραφίας, σας λέω ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει μπαλάντα στο δίσκο. Το πιο slow κομμάτι είναι και αυτό που κλείνει το δίσκο, το “Learn to love” αλλά δεν το λες μια τυπική μπαλάντα. Είναι ένα mid –tempo με πολύ καλό ρεφρέν και επερχόμενο hit κατά την κρίση μου.

Εν κατακλείδι, πρέπει να πω τα εξής: το γκρουπ στο συγκεκριμένο δίσκο έχει ρίξει δουλειά…τα τύμπανα είναι δυνατά, οι κιθάρες είναι παντού δυνατές οι μελωδίες καλές…θα είναι λάθος εάν χαρακτηριστεί άλλο ένα “Bounce” ή “Have a nice day” διότι δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι ούτε “Lost highway”. Εγώ αυτό που ξέρω, είναι ότι στην επερχόμενη περιοδεία τους, θα είμαι κάπου εκεί έξω για να τους δω…είπαμε…ή τους αγαπάς ή…(δεν υπάρχει το άλλο…)