Οι TNT  δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, αποτελούν σημαντικό κομμάτι του Hard Rock – Poser των 80’ς και 90’ς. Όμως η σύνθεση δεν είναι αυτή που γνωρίζουμε καθώς από τα αρχικά μέλη έχουν απομείνει ο drummer και o κιθαρίστας. Ωστόσο η αλλαγή που τους στιγμάτισε είναι στα φωνητικά με την αντικατάσταση του Tony Harnell, έπειτα από την αποχώρηση του, από τον Tony Mills (ex-SHY).

Το "Atlantis" είναι η  δεύτερη κυκλοφορία της μπάντας με τον Tony Mills στα φωνητικά και με το πρώτο άκουσμα θα την χαρακτήριζα άμεσα προοδευτική. Το ύφος δεν έχει να κάνει σχεδόν τίποτα με το παρελθόν. Είναι αυτό που περιμέναμε? Όχι απαραίτητα, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι λογικό ένας καλλιτέχνης να εξελίσσεται και να ωριμάζει. Και στην περίπτωση μας είναι ακριβώς αυτό, το  "Atlantis" αποτελεί ίσως το πιο ώριμο μουσικά άλμπουμ της καριέρας τους.

Οι συνθέσεις διακρίνονται για τις τέλειες ενορχηστρώσεις και τα ευρηματικά ρεφρέν και «περάσματα» που σηκώνουν την μπάντα σε άλλο επίπεδο, ξεφεύγοντας από το κλισέ του Hard Rock. Εγώ διέκρινα στοιχεία από Beatles, Rush & Quenn συνδυασμένα με το αυτοφυές μελωδικό τους ύφος.

Ο Ronnie Le Tekro δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα στο μουσικό στερέωμα για να καθιερωθεί, ο άνθρωπος είναι καταξιωμένος και αυτό είναι κάτι που γνωρίζει τόσο ο ίδιος όσο και εμείς. Οι κιθάρες είναι άριστα παιγμένες και στιγματίζουν τα κομμάτια με την ευρηματικότητα και την ωριμότητα τους. Ο Tony Mills έχει κάνει το ιδανικό fit in με το σύνολο και δίνει τον δικό του χαρακτήρα δημιουργώντας το δικό του κεφάλαιο στους TNT.

Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια tracks που ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα, και αυτά είναι τα “Hello Hello”, “Me And My Dad”, “Bottle Of Wine”, “Baby’s Got A Rhythm”.

Συνολικά αυτό είναι ένα δυνατό comeback από τους TNT, οι οποίοι επανέρχονται στο μουσικό στερέωμα με νέες ιδέες και μελωδίες.