Oι Iron Maiden ξανά στην Ελλάδα λοιπόν και γιατί όχι άλλωστε; Κόσμος που θα πηγαίνει να τους δει θα υπάρχει πάντα άφθονος και, εκτός αυτού, υπάρχει στην τελική και άλλο συγκρότημα που παρουσιάζει συνολικά κάθε φορά αναλόγου μεγέθους και ποιότητας show από άποψης έντασης και απόδοσης; Για το stage-show θα ήταν ιεροσυλία να μιλούσαμε. Απλησίαστο για κάθε άλλη μπάντα του βεληνεκούς τους. Έτσι κι αλλιώς αυτό είναι οι Maiden.

Συγκρότηματα που έχτισαν και διατηρούν το μύθο τους πάνω στη σκηνή σε όλον τον κόσμο, με τρέξιμο και άλματα του Bruce, με πυροβολισμούς του Harris, με τον ίδιο ιδρώτα που κυλάει στο σώμα του οπαδού από κάτω που πάλλεται μαζί τους. Κι αν τα media διαχρονικά δεν τους αποδίδουν αυτά που η ιστορία τους έχει αναγνωρίσει, η απάντηση ήρθε για άλλη μια φορά από τους οπαδούς…

Στο χώρο ήμουν από τις 1 το μεσημέρι, λόγω της συνέντευξης που θα έκανα με την κόρη του Steve Harris, τη Lauren. Έτσι παρακολούθησα το στήσιμο της σκηνής, τον Εddie να ανεβοκατεβαίνει, όλο το soundcheck. Ωραία στιγμή ήταν όταν ένας τεχνικός κιθάρας των Μaiden άρχισε να παίζει το ριφ του “ Highway To Hell” και σιγά σιγά μπήκαν όλοι οι υπόλοιποι, μπάσου, ντραμς ακόμα και αυτός που τσέκαρε το μικρόφωνο και άρχισαν να το παίζουν σαν κανονικά μπάντα. Αυτά είναι.

Η ώρα πέρασε και η χαριτωμένη Lauren Ηarris με την μπάντα της ανέβηκε στη σκηνή. Η μουσική  της χαρούμενo hard rock, με ωραία ρεφραίν,  κλασική περίπτωση take it or leave it για τον οπαδό. Ο ήχος καλός, η μπάντα άρτια, ιδιαίτερα ο κιθαρίστας μορφή και ξεκάθαρα λάτρης Zakk Wylde, σε στήσιμο και παίξιμο και η Lauren φιλότιμη σαν front woman και ξυπόλητη προσπάθησε να μας διασκεδάσει. Σίγουρα δε μας κούρασε…

Και ήρθε η ώρα για τους Maiden. To κείμενό μου θα αλλάξει τώρα. ¨Ημουν μπροστά μπροστά. Μέσα στο χαμό. Θα τα πω όπως τα είπα σε φίλους. Αποσπασματικά. Στιγμές.

Φωτογραφίες της μνήμης.Γιατί κατά τη διάρκεια δεν ήμουν reporter.Ήμουν άλλος ένας σε αυτούς που κινούνταν μεταξύ ασφυξίας και εκστατικής συγκίνησης. Λοιπόν: Ο λόγος του Γουίνστον Τσόρτσιλ στους Βρετανούς που δέχονταν επίθεση στο Β’ Παγκόσμιο ακούγεται. Ετοιμαστείτε για μάχη. Το “Aces High” σκάει. Ο κόσμος απογειώνεται. Πατάω στα πόδια μου ή όχι; Είμαι στον αέρα από το στρίμωγμα; Είμαι στον αέρα από το τραγούδι; “Two Minutes To Midnight” και συνεχίζουμε…Revelations και οι πρώτες ανατριχίλες για ένα τραγούδι  διαμάντι… Scream For Me Αθήνα - όχι Athens - φωνάζει ο Bruce και τι να κάνουμε, λαιμός είναι, αν χαλάσει θα πάρουμε καινούριο. “Trooper”, στα αλήθεια χρειάζεται να σας πω κάτι εγώ; Μόνο το παράπονο του οπαδού. Γιατί πάλι αυτά τα κλασικά κομμάτια, “Trooper”, “Number Of The Beast”, “Run To The Hills”, γιατί το “Fear Of The Dark” ρε παιδιά; Somewhere Back In Time είπαμε. Ένα “Stranger…”, ένα “Infinite Dreams”, δεν είπαμε να παίξετε και τα ομώνυμα από τα cd όπου ανήκουν τα τραγούδια. Τέλος πάντων, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν πολλοί νέοι οπαδοί που λαχταρούν να ακούσουν τα κλασικά.

Γι’ αυτό και κλείνω την παρένθεση. Συνεχίζουμε. “Number Of The Beast”, ένα διαβολικό κόκκινο ζώο της οικογένειας των αιγοπροβάτων αναδύεται στη σκηνή και φωτιές που πετάγονται και καίνε τα μέτωπά μας. Εντυπωσιακό. “Rime Of The Ancient Mariner” και το μεγαλείο, η ατμόσφαιρα, η θεατρικότητα, το έπος και η επιτομή όλων όσων είναι οι Maiden, όλων όσων είναι το μέταλ. Κόπηκαν ανάσες και άλλαξαν ρυθμοί στις καρδιές εδώ. “Powerslave”, ο Dickinson φοράει τη μάσκα του από το Live After Death και ένα από τα πιο μυσταγωγικά κομμάτια των Maiden…”Heaven Can Wait” και το σημείο όπου επιλεγμένοι οπαδοί ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή. Πάρτυ. .. Τhe IRON MAIDEN και στη μέση η πυραμίδα πίσω από τον Nicko ανοίγει στα 2 και βγαίνει ο Eddie- μούμια και είναι σαν να πετάει πάνω από το συγκρότημα. Παύση. Encore. “Moonchild”. Και οι τελευταίοι παραδίνονται. Σκοτεινός ύμνος. Το κάτι παραπάνω. “Clairvoyant” και ο Eddie cyborg από το Somewhere In Time επιτέλους βγαίνει. Τεράστιος.

Φήμες ότι θα κληθεί σε απολογία για άσεμνη χειρονομία που έκανε προς το κοινό η αναιδής μασκότ ελέγχονται. Ακούγεται ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άτομα που μπορούν να το επιβεβαιώσουν…Τελευταίο κομμάτι αυτό που αν μου έβαζαν το μαχαίρι στο λαιμό λέγοντας μου να πω με το ζόρι πιο είναι το κορυφαίο στην ιστορία της Παρθένας  και να πω μόνο ένα θα έλεγα: “Hallowed By Thy Name”.

Για  την απόδοση του συγκροτήματος τι να πω; Πάντα άρτιοι. Για τον Dickinson, τι να πω; Αεικίνητος και τσαντίλας και ευφάνταστα είρωνας. Για τον άθλιο με το λέιζερ; Ταλαίπωρος και βαλτός. Για αυτούς με τα καπνογόνα; Δε σέβεστε τίποτα. Για τον κόσμο που παρευρέθηκε διστάζω να κάνω εκτίμηση. Σίγουρα ήταν πάρα πολλοί. Κάποιοι που είχαν παρευρεθεί στη συναυλία του Manu Chao μου είπαν ότι το πλήθος στους Maiden ήταν το ίδιο με τότε αλλά αρκετά πιο πυκνό, μια έγκυρη πηγή στο internet έγραψε για 35.000 άτομα. Εγώ λέω ότι ο κόσμος σίγουρα προσέγγιζε τις 23-25.000. Αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει μπροστά στο ότι η συναυλία ήταν εκπληκτική.

Για τους Maiden; Ελάτε πάλι και του χρόνου. Δε θα σας βαρεθούμε ποτέ. Έτσι κι αλλιώς, έχει βρεθεί και τίποτα καλύτερο που να έχει διαρκέσει; Όταν βρεθεί, τότε ξανασυζητάμε για τις μονομανίες του μέταλ κοινού στην Ελλάδα, στον κόσμο…