Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι οι Rotting Christ δεν είναι ο απόλυτος πρέσβης της Ελλάδας στο χώρο του metal; Ρητορικό φυσικά το ερώτημα διότι η εν λόγω μπάντα έχει κάνει τόσα δισκογραφικά βήματα όσα όλη η Ελληνική σκηνή και ακόμα παραπάνω. Σε αυτό έχει βοηθήσει το χαμηλό προφίλ της μπάνταw που δεν έχει ξεχάσει στιγμή από που και πώς ξεκίνησε. Ο Σάκης ξέρει πολύ καλά ότι τα 'αγαθά κόποις κτώνται' και γι αυτό δαπανά τόσο χρόνο στο στούντιο διαρκώς “ψάχνοντας” τον ήχο των Rotting Christ ώστε σε καμία περίπτωση να μην θεωρηθούν επαναλήψιμοι.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο “Aealo” που μας έρχεται με ένα πακέτο με αρκετά νέα στοιχεία που όμως δεν αποποιούνται το μουσικό στίγμα της μπάντας. Φυσικά εδώ θα “πεταχτούν” πολλοί και θα πουν “μα αυτό δεν είναι Black Metal” ή “δεν είναι αυτό Rotting Christ” και άλλα “μίζερα” κατ' εμε σχόλια που απλά δεν έχουν καταλάβει ότι η Ελληνική μπάντα ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι ανήκει σε κάποιο χώρο. Όχι πως δεν αναγνωρίζουν τις Black Metal ρίζες τους· τουναντίον, ξέρουν πολύ καλά από που προέρχονται κάτι που φαίνεται σε κάθε συναυλία τους. Απλά η μπάντα βρίσκεται σε συνεχή κίνηση εξελίσσοντας τον ήχο που αναπόφευκτα απομακρύνεται από το -πολλές φορές- περιορισμένο χώρο του κλασικού Black Metal.

Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου πατάμε το play και ξαφνιαζόμαστε από τις ηπειρώτικες μελωδίες που συνήθως συναντάμε σε παραδοσιακά γλέντια. Χωρίς υπερβολή, ο παραδοσιακός ήχος δένει άψογα με τις “κλασσικές” Rotting Christ κιθάρες και με τα φωνητικά του Σάκη που εδώ παρουσιάζονται με περισσότερη παραμόρφωση. Με την επιπλέον παραμόρφωση “κρύβεται” αρκετά έξυπνα η αδυναμία του Σάκη στην προφορά που παρ' όλα αυτά χαρακτηρίζει τη μουσική της μπάντας. Το αρχαιοελληνικό στοιχείο κυριαρχεί στο δίσκο αλλά ελπίζω μην βρεθεί κανένας γραφικός που να αρχίσει τις βαρετές διαμαρτυρίες κατηγορώντας την μπάντα για σωβινισμό. Έλεος δηλαδή! Κανένας δεν ενοχλείται από τις πλέον χρησιμοποιημένες αναφορές στην κέλτικη μυθολογία/ιστορία, οπότε γιατί να το κάνει τώρα;

Το άλμπουμ συνεχίζει με ένα μέσο tempo με διάσπαρτα ξεσπάσματα (όχι blast beats) έχοντας πιο “βαρύ” ήχο από τις χαμηλά κουρδισμένες ρυθμικές κιθάρες. Τα κιθαριστικά leads έχουν το κλασσικό Rotting Christ στίγμα με επαναλαμβανόμενες φράσεις που θυμίζουν εποχές “Dead Poem” ή και “Theogonia”. Τρανό παράδειγμα είναι το “Demonon Vrosis” όπου τα riffs υπογραμμίζουν τις μελωδίες αλλά και “αγκαλιάζουν” το πολύ καλό σόλο που σχεδόν κλείνει το τραγούδι. Ο Σάκης δείχνει να επιμένει στα ηπειρώτικα περάσματα και ξανα-χρησιμοποιεί την τσαμπούνα σε αρκετά σημεία και μάλιστα στο “...Pir Threontai” “δανείζει” τον ήχο της στην κιθάρα που πλησιάζει τις αρμονικές της. Παρεμπιπτόντως, το εν λόγω τραγούδι είναι εξαιρετικό έχοντας ένα στακάτο βαρύ ρυθμό ακόμα μια δόση από τα riff που γουστάρουμε να ακούμε από Christ.

Πριν κλείσω την αναφορά/σχολιασμό (σιχαίνομαι τον όρο “κριτική”) σε αυτό τον δίσκο θα πρέπει να αναφερθώ στη διασκευή των Christ στο “Orders from the Dead” της Diamanda Galas, τραγούδι που αναφέρεται στη γενοκτονία Ελλήνων, Ασσυρίων και Αρμενίων κάτω από τις “ευλογίες” της Τούρκικης κυβέρνησης την περίοδο 1914-22. Η μουσική ανήκει στην Ελληνική μπάντα ενώ τα φωνητικά είναι αυτά που βρίσκονται στην αυθεντική έκδοση. Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό το αποτέλεσμα και επιτρέψτε μου να πω ότι τα φωνητικά της avant-garde τραγουδίστριας δένουν μοναδικά με τη μουσική των Rotting Christ δημιουργώντας “ζωντανές” εικόνες από τα εφιαλτικά γεγονότα, που όπως συνήθως συμβαίνουν από τον φανατισμό του ανθρώπου (πολιτικό, θρησκευτικό, εθνικό).

Συνεπώς το “Aealo” είναι άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ από μια μπάντα που δεν της αρέσει να μένει στάσιμη. Είναι πραγματικά κρίμα που έφυγε η πρώτη δεκαετία του 2000 και δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε αυτό το δίσκο στη λίστα με τα καλύτερά της. Κρίμα...