Η αλλαγή τραγουδιστή ή τραγουδίστριας είναι μεγάλο θέμα σε μία μπάντα. Υπάρχουν τόσα παραδείγματα περιπτώσεων που ή αποχώρηση σημάδεψε την αρχή μίας ανοδικής πορείας για το μέλος που αποχώρησε και μίας καθοδικής για το συγκρότημα που εγκατέλειψε. Επιγραμματικά ας αναφέρουμε μερικές από τις πιο γνωστές: Iron Maiden – Bruce Dickinson, Judas Priest – Rob Halford, Nightwish – Tarja Turunen.

Όταν φτάσουμε λοιπόν στο σημείο όπου μία μπάντα που έχει καθιερωθεί με μία συγκεκριμένη φωνή ψάχνει να βρει τον αντικαταστάτη της, έχει δύο δρόμους που μπορεί να ακολουθήσει. Ο ένας είναι να χαράξει καινούργια πορεία με το να πάρει τραγουδιστή ή τραγουδίστρια η οποία να διαφέρει ριζικά από τον ή την προκάτοχό του, πχ. Tristania – Mariangela Demurtas. Ο άλλος είναι να διαλέξει μία φωνή που να είναι όσο πιο κοντά στον αποχωρήσαντα γίνεται, πχ. Judas Priest – Tim “Ripper” Owens.

Κάπου εδώ ακούω φωνές από το βάθος (μεταξύ τους και του αρχισυντάκτη) να φωνάζουν «Μπες στο ψητό!». Οκ, οκ…  Λοιπόν πριν από δύο χρόνια περίπου η Anneke van Giersbergen ανακοίνωσε την αποχώρηση της από τους Gathering. Το 2009 ανακοινώνουν την εύρεση της αντικαταστάτριας της και την ηχογράφηση του καινούργιου άλμπουμ. Αυτό είναι το “The West Pole” του οποίου την κριτική διαβάζετε τώρα. Οι Gathering από το 1998 και το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “How To Measure A Planet” απέδειξαν ότι ήθελαν να αποχωρήσουν από τα στεγανά του gothic/doom metal το οποίο είχαν ταυτιστεί στην αρχή της καριέρας τους. Όπως και οι Anathema, επέλεξαν μία πιο εναλλακτική μουσική κατεύθυνση η οποία άνθισε στα επόμενα άλμπουμ τους και βρίσκει για άλλη μία φορά διέξοδο στο τελευταίο τους πόνημα.

Οι κιθάρες παραμένουν παραμορφωμένες αλλά η παραμόρφωση αυτή θυμίζει περισσότερο σχήματα του alternative rock παρά metal. Τα πλήκτρα αν και δεν παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιζαν σε προηγούμενα άλμπουμ διατηρούν μία θέση στον ηχητικό θίασο του σχήματος και η συμπάθεια της μπάντας για μεγάλης διάρκειας κομμάτια έχει για μία ακόμη φορά την τιμητική της, δημιουργώντας έτσι την ταξιδιάρικη αλλά και μελαγχολική ατμόσφαιρα που έχουμε συνηθίσει.

Και τώρα για την φωνή… Εξάλλου όλα τα παραπάνω τα περιμένατε πάνω κάτω, αλλά αφού άρχισε το review με το θέμα της φωνής έτσι πρέπει να τελειώσει. Η Silje Wergeland η οποία αντικατέστησε την Anneke δεν ακούγεται σαν την προκάτοχό της. Κυρίως γιατί είναι mezzo soprano εκεί που η Anneke χαρακτηρίζεται ως Light lyrical soprano. Για όσους δεν γνωρίζουν την διαφορά ας χρησιμοποιήσουμε ένα εύκολο παράδειγμα. Μία πολύ γνωστή mezzo soprano στη metal είναι η Simone Simons των Εpica. Παρακαλώ λίγο αέρα σε όσους λιποθύμησαν με τη σκέψη ότι οι Gathering το γύρισαν στο symphonic metal. Δεν ισχύει αυτό. Βέβαια κάποια κομμάτια όπως το “The Constant Run” με το οποίο κλείνει το άλμπουμ θα μπορούσαν να θυμίσουν Nightwish στο πάρα πολύ alternative τους αλλά επ’ ουδενί δεν υπάρχουν τα επικά στοιχεία στο άλμπουμ. Τη φωνή της Siljie θα την χαρακτήριζα περισσότερο προς Maggie Reilly με στοιχεία Dolores O'Riordan στο συγκεκριμένο άλμπουμ αν και πολύ πιο αιθέρια. Εν κατακλείδι πιστεύω ότι κέρδισε το στοίχημα…