Δεν νομίζω ότι χρειάζονται πολλά λόγια για τους Epica στο ελληνικό κοινό. Μία μικρή μερίδα τους ήξερε πριν το 2007, αλλά η παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα στο March Metal Day στην ίδια σκηνή με Tiamat, υποβοηθούμενη πολύ από την εμφανίσιμη Simone Simons, τους έκανε ευρύτερα γνωστούς στους Έλληνες metalheads.

Ο δίσκος αυτός, ο δεύτερος μετά την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, είναι και το μεγάλο τους στοίχημα. Με τους Nightwish και την Tarja να μεταφέρονται περισσότερο προς pop μονοπάτια, σύμφωνα τουλάχιστον με τις πρόσφατες κυκλοφορίες τους, τους After Forever να έχουν παύσει να υφίστανται και τις υπόλοιπες female fronted μπάντες να είναι ακόμα στην “B’ Εθνική” το βάρος πέφτει στους Epica να εκπροσωπήσουν επάξια το symphonic metal.

Και το καταφέρνουν με περίσσια ορμή. Ο δίσκος είναι πάλι concept album και αυτή τη φορά πραγματεύεται την σύνδεση κβαντικής φυσικής και ανθρώπινης σκέψης. Μια ασυνήθιστη θεματολογία για gothic metal μπάντα. Κι εδώ είναι το ‘κλου’ της υπόθεσης. Η νέα κυκλοφορία των Epica έχει αρκετά ανεβασμένη την progressive αίσθηση. Μάλιστα χωρίς τα φωνητικά του Mark θα μπορούσαμε να μιλάμε για κάτι που θα κυκλοφορούσαν οι Symphony X αν ο Russell Allen ήταν μία μαγευτική κοκκινομάλλα mezzo soprano από την Ολλανδία. Και μιας και το πιάσαμε το θέμα της φωνής, είναι γνωστό ότι η Simone έχει επηρεαστεί από την Tarja και δεν είναι λίγες οι φορές που έχει εκφράσει δημόσια τον θαυμασμό της για την Φιλανδή λυρική soprano, αφού το “Oceanborn” των Nightwish ήταν και ο λόγος που ξεκίνησε μαθήματα τραγουδιού. Βέβαια οι φωνές τους διαφέρουν αλλά υπάρχουν στιγμές στο άλμπουμ, ειδικά στο “Unleased” (που είναι και το videoclip του δίσκου), όπου η “μαθήτρια” βάζει τα γυαλιά στην “δασκάλα”.  Μεγάλη κουβέντα; Ακούστε το κομμάτι και μου λέτε…

Όσο για τον υπόλοιπο δίσκο, η μεταγραφή του Isaac Delahaye από τους God Dethroned δεν ξέρω αν πρόλαβε να επηρεάσει την συγγραφή του δίσκου αλλά δεν θα μου κάνε εντύπωση αν δεν είχε βάλει το χεράκι του σε ένα-δύο riffs. Επίσης τα φωνητικά του Mark Jansen τώρα περνάνε και σε black metal screams πέρα από τα γνωστά death metal grunts. Ο Ariën van Weesenbeek στον πρώτο του δίσκο του ως μόνιμο μέλος του σχήματος εξαπλώνει το ταλέντο του στα drums και τα πλήκτρα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τις κιθάρες, άλλες φορές συμπληρώνοντάς τες κι άλλες φορές θέτοντας τις “ράγες” πάνω στις οποίες η υπερταχεία των Epica παρασέρνει τον ακροατή στην ξέφρενη πορεία της προς την κορυφή του symphonic metal.

Αδιαμφισβήτητα το καλύτερο άλμπουμ της μέχρι τώρα καριέρας τους. Ένα άστρο που δεν λάμπει πιο έντονα λόγω τις έλλειψης άλλων ουράνιων σωμάτων στο στερέωμα αλλά που στέκεται και θα στέκεται άνετα δίπλα σε δίσκους όπως το “Oceanborn” και το “The Silent Force”.