Θα μου επιτρέψτε να ξεκινήσω με το να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα. Έχω όλα τα studio άλμπουμ των Uriah Heep όπως και μερικά live και best of  τους. Ξόδεψα αρκετό χρόνο ψάχνοντας για ένα συγκεκριμένο box set τους που αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο να το βρώ και όταν το βρήκα, έγινε μόνιμο στο CD player μου για πολύ καιρό.

Τι έχει αυτό να κάνει με το άλμπουμ; Λοιπόν, όταν έβαλα αυτό το CD στο CD player μου σοκαρίστηκα. Δεν ήταν όχι μόνο η ένταση του πρώτου κομματιού, διότι οι Uriah Heep έχουν την τάση να ξεκινάνε τους δίσκους τους πιο ήρεμα, ήταν επίσης η επιθετικότητα και φυσικά η εμφανής αίσθηση της δεκαετίας του '70. Αλλά μετά από εκείνο το πρώτο κομμάτι απογοητεύτηκα. Βλέπετε κάτι μου ακουγόνταν λάθος. Οι κιθάρες ήταν μπροστά και τα πλήκτρα ήταν πάρα πολύ πίσω. Το μπάσο του Trevor Bolder, που συνήθως υφαίνει μοναδικές μελωδίες μέσα στα τραγούδια δεν ακουγόνταν πουθενά και η σταθερή τυμπανοκρουσία του Lee Kerslake που αγαπούσα αντικαταστάθηκε από μια τεχνική και γρήγορη επίθεση στα ντραμς από τον αντικαταστάτη του. Και το χειρότερο όλων ήταν ότι θα μπορούσα να ακούσω σημεία από προηγούμενα άλμπουμ στα νέα τραγούδια. Πρέπει να πω ότι ήμουν απογοητευμένος στην αρχή… αλλά μόνο στην αρχή…

Εντάξει, και τι άλλαξε ρωτάτε; Θα σας πω… Είμαι δυστυχώς ένας από αυτούς που κρίνω έναν δίσκο από το πρώτο άκουσμα, έτσι κανονικά αυτός ο δίσκος θα έμενε στο ράφι με τα CD μου χωρίς ποτέ να ξανακουστεί. Με αυτό το άλμπουμ όμως υπήρξε κάτι που με ωθούσε να το ακούσω και πάλι. Το έκανα και ξέρετε τι διαπίστωσα; Είναι σα να έχεις έναν παιδικό φίλο που δεν έχεις δει για 10 χρόνια. Ξαφνικά συναντιέστε και έχει αλλάξει εντελώς. Στην αρχή είσαι συγκλονισμένος. Αλλά εάν τους δώσεις λίγο χρόνο, ανακαλύπτεις ότι ό,τι αγαπήσες σ’ αυτούς είναι ακόμα εκεί. Απλά σου φαίνεται διαφορετικός. Και ποιος δεν είναι μετά από 10 χρόνια;

Εντάξει, εντάξει… Αρκετά με το συναίσθημα… Τι γίνεται με το άλμπουμ? Το άλμπουμ είναι καλό. Μπορεί να μην είναι ένας από εκείνους τους δίσκους που σε αρπάζουν με την μία, αν και πιστεύω ότι οι πρώτες νότε του “Wake The Sleeper” θα κάνει σίγουρα πολλούς να το προσέξουν ακόμα κι αν η μόνη επαφή τους με τους Heep είναι το “Lady In Black”. Και είναι επίσης μια απάντηση στο αν οι Heep μπορουν ακόμα να αποδώσουν όπως έκαναν στο απόγειό της καριέρας τους. Μπορούν. Είναι ένα επιθετικότερο άλμπουμ από αυτό που θα  περίμενες από μια μπάντα που κοντέβουν τα 60 και πολύ όμορφο να βλέπεις μπάνες σ’ αυτή την ηλικία να παίζουν έτσι. Σίγουρα έχουν ακόμα ζωή μέσα τους. Εάν έπρεπε να συμπτύξω την κριτική του άλμπουμ σε μια πρόταση θα έλεγα το “Wake The Sleeper” σαν μια μίξη του “Sea Of Light” με όλα τα κλασσικά τους άλμπουμ από την δεκαετία του ‘70. Ηχεί να ήτανε ντεμπούτο αλλά από μια μπαντα που έχει κατορθώσει να έχει 40 χρόνια καριέρα Και ακριβώς αυτό είναι που το κάνει να αξίζει πολύ περισσότερο από μια ακρόαση.