Ο Jack Starr, περισσότερο γνωστός ως ο πρώην κιθαρίστας των Virgin Steele, παρόλη τη μακρόχρονη δισκογραφική του παρουσία με τα προσωπικά του σχήματα, τους “Jack Starr’s Burning Star” και τους “Guardians Of The Flame”, κυκλοφορεί με τους πρώτους, μέσω της Magic Circle Music του Joey De Maio και άλλων μελών των Manowar, το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “Defiance”.

Τον Jack Starr πλαισιώνουν ο Ned Meloni (Devil Childe, Phantom Lord, Ghost, Guardians Of The Flame) στο μπάσο και ο Todd Michael Hall (Harlet) στα φωνητικά. Επίσης συμμετέχουν διάφοροι guest μουσικοί, όπως ο Rhino, ο οποίος έχει αναλάβει τα drums σε όλα το κομμάτια πλην του “Black Clouds Of Thanos” (στο οποίο παίζει ο Chris Shaefer), ο Joe Stump (Holyhell), ο οποίος έχει αναλάβει τις κιθάρες στο “The King Must Die”, o Francisco Palomo στα keyboards, o Lars Ramcke στις κιθάρες του "Evil Never Sleeps” και οι Alex Guth και Falko Reshoeft στις κιθάρες και τα drums του "Evil Never Sleeps" αντίστοιχα.

Το άλμπουμ αποτελείται από 11 κομμάτια (στην ουσία 10 και τη διασκευή του “Catch The Rainbow”). Οι συνθέσεις είναι πολύ καλές σε επικό ύφος, και περιλαμβάνουν όλα όσα μπορεί να ζητήσει κανείς από μια κυκλοφορία του power/epic ήχου. Καλές ενορχηστρώσεις, πολύ ωραία σόλο, ενδιαφέρουσες μελωδίες στην κιθάρα, δυναμικά ρεφρέν με επικό συναίσθημα, πολύ καλά και ταιριαστά φωνητικά και δεμένο rhythm section. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το ομώνυμο: “Defiance”, το “Evil Never Sleeps”, τα επιβλητικά “Insquisitor” και “Once and Future King”, το “Black Clouds Of Thanos”, καθώς και το ιδιαίτερο “Indian Nation” με το ατμοσφαιρικό intro (ένα από τα αγαπημένα μου). Γενικά δεν υπάρχουν υποτονικά κομμάτια στο άλμπουμ, όλα κυμαίνονται σε πολύ καλά επίπεδα, όπως και η διασκευή του “ Catch the Rainbow”. Η μόνη μου ένσταση, που (δυστυχώς για το άλμπουμ και τις συνθέσεις του) τραβάει την προσοχή, είναι η πολύ μέτρια και αδύναμη παραγωγή, η οποία κάνει τα κομμάτια να ακούγονται επίπεδα και σχετικά αδύναμα. Ακόμα και οι κιθάρες ακούγονται πίσω στη μίξη, σαν να πρόκειται για κάποιο low budget ποπ/ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του 80!

Σίγουρα περίμενα περισσότερη προσοχή από τον De Maio, καθώς σε άλλες μπάντες που έχει αναλάβει η εταιρία του η παραγωγή ήταν πολύ καλή και, αν μη τι άλλο, αυτές οι συγκεκριμένες συνθέσεις το αξίζουν με το παραπάνω. Όσοι, πάντως, αρέσκεστε στο εν λόγω είδος (όπως και η γράφουσα) σίγουρα έχετε ανεχτεί στο παρελθόν και ανέχεστε ακόμα πολύ χειρότερες παραγωγές για να σας πτοήσει αυτό το γεγονός, οπότε συστήνεται ανεπιφύλακτα σαν ένα από τα καλύτερα στο είδος και μακάρι να δούμε περισσότερα τέτοια άλμπουμ στο μέλλον.