Οι Spinal Tap είναι ένα ιδιαίτερο φαινόμενο στην μουσική βιομηχανία. Δημιουργήθηκαν κατ’ αρχάς ως ιδέα του σκηνοθέτη Bob Reiner για κάποια αμερικάνικη τηλεοπτική εκπομπή που δεν ευδοκίμησε. Τελικά βρήκαν σάρκα και οστά στα πρόσωπα των  Michael McKean (ο τραγουδιστής/κιθαρίστας David St. Hubbins), Christopher Guest (ο κιθαρίστας Nigel Tufnel) και Harry Shearer (ο μπασίστας Derek Smalls). Το πόστο του ντράμερ ποτέ δεν συμπληρώθηκε επίσημα και αυτό οδήγησε στην μυθολογία του γκρουπ, ότι ο ντράμερ τους πάντα πεθαίνει (κάτι που αποτελεί διακωμώδηση των θανάτων του Keith Moon και John Bonham). Με την ιδέα έτοιμη και ένα πλήθος χιουμοριστικών συμβάντων ή φημών για τα διάφορα ευτράπελα της rock σκηνής, γυρίστηκε το 1984 η ταινία “This Is Spinal Tap”. Αν και δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία με την κυκλοφορία της, γιατί το κοινό δεν κατάλαβε ότι πρόκειται για ψεύτικο ντοκιμαντέρ με μη-υπαρκτή μπάντα. Και εν τέλει αυτό δεν έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, αν οι Spinal Tap είναι η όχι υπαρκτή και πραγματική μπάντα…

Η απάντηση είναι ταυτόχρονα ναι και όχι. Οι ΜcKean, Guest και Shearer είναι όντως μουσικοί, εκτός από ηθοποιοί. Αλλά η μπάντα δεν υπάρχει με την έννοια ότι έχει κυκλοφορήσει μόνο 3 άλμπουμ, από τα οποία το ένα είναι το soundtrack της ταινίας και οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι μετρημένες στα δάκτυλα του χεριού ενός από του ντράμερ τους (πιθανότατα αυτού που εξερράγη). Η παγκόσμια περιοδεία για το άλμπουμ του οποίου την κριτική διαβάζετε, ονομάζεται “One Night Only World Tour” και αποτελείται από μία και μόνο εμφάνιση στο Wembley Arena του Λονδίνου!

Κι έτσι φτάνουμε και στο θέμα μας. Που είναι η επιστροφή των Spinal Tap με τον ταιριαστό τίτλο “Back From The Dead”. Βέβαια για ένα σχήμα που σκοπός του εξαρχής ήταν να διακωμωδήσει όλη τη rock-metal σκηνή, νομίζω ότι ήταν αναμενόμενο να έχουμε έναν δίσκο που περιέχει ουσιαστικά μόνο ένα-δύο καινούργια κομμάτια, καθώς η πλειονότητα του περιεχομένου είναι επανηχογραφήσεις των τραγουδιών από την ταινία. Βέβαια, αν αναλογιστούμε ότι το original soundtrack είναι από τα πιο δυσεύρετα τώρα πια το όλο εγχείρημα αποκτά κάποιο νόημα. Ανάμεσα στις επανεκτελέσεις αυτές βρίσκουμε κομμάτια όπως το “Sex Farm” να έχουν γίνει funk, το “Listen To The Flower People” να έχει γίνει reggae και το περίφημο “Jazz Odyssey” σε τρία μέρη. Βέβαια, αν δεν έχετε δει την ταινία αυτά δεν σας λένε τίποτα. Κι αυτό είναι το μόνο μειονέκτημα του δίσκου.

Αν δεν έχεις δει την ταινία μπορεί να πιάσεις την άκρη του χιούμορ τους αλλά δεν θα έχεις βγάλει άκρη με τον δίσκο. Για όσους όμως είναι Tappists, ειδικά αν δεν μπόρεσαν να βρούν το original soundtrack του έργου, αυτή η κυκλοφορία είναι ένα πάρα πολύ άξιο υποκατάστατο. Κι αν το αγοράσετε φροντίστε να πάρετε το special edition, διότι περιέχει διόραμα της μπάντας και DVD όπου οι Tap σχολιάζουν τα κομμάτια του δίσκου τους, σατιρίζοντας όλους τους ροκ σταρ όταν μιλούν για τα τραγούδια τους.