|
Συντάχθηκε απο τον/την Chrisanthi Demopoulos
|
Magnum
"Into The Valley Of The Moonking"
Label: SPV
Έχω την ευχαρίστηση να κάνω μια ακόμα παρουσίαση για μία από τις μεγαλύτερες βρετανικές AOR μπάντες, τους Magnum. Το καινούριο τους άλμπουμ διατίθεται στα καταστήματα από μέσα Ιουνίου κα αποτελεί το 15ο στούντιο άλμπουμ τους με τον τίτλο "Into the Valley of the Moonking". Ο τίτλος με προκάλεσε να το ακούσω αμέσως. Το line-up έχει ως εξής: Bob Catley στα φωνητικά, Tony Clarkin στην κιθάρα, Αl Barrow στο μπάσο, Mark Stanway στα πλήκτρα και Harry James στα ντραμς. Την παραγωγή του άλμπουμ έχει αναλάβει η Sheena Sear και ο κιθαρίστας τον Magnum Tony Clarkin, Το άλμπουμ ξεκινά με ένα εισαγωγικό κομμάτι που συνδυάζεται με το πρώτο τραγούδι "Cry To Yourself". Αν και έχει χαρακτηριστικό παλιό καλό ήχο Magnum της δεκαετίας του 80, έχω να πω ότι υπάρχουν και 70’s στοιχεία σε σχέση με την κιθάρα και φωνητικά. Το “All My Bridges” είναι το αγαπημένο μου τραγούδι στο album αυτό. Είναι γεμάτο ενέργεια και μελωδίες στυλ Magnum που συνοδεύονται από μεγαλειώδη φωνητικά. Το ίδιο ισχύει και για το "Take Me to the Edge" και “Feels Like Treason". Το "The Moonking" είναι ένα blues τραγούδι όπου η φωνή του Catley ‘κολλάει’ άρτια δίπλα στις κιθάρες. Το "No One Knows His Name" είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που σιγά-σιγά κορυφώνεται σε ένα εμπνευσμένο ρεφραίν με συγκινητικούς στίχους. Θα έλεγα ότι είναι σαν μια ανακεφαλαίωση του "On A Storytellers Night". Επιπλέον, με κομμάτια όπως το "Time To Cross the River” και το "A Face In The Crowd" η ακρόαση γίνεται πιο χαλαρωτική και ‘chill out’, αν και λίγο βαρύ για την όρεξή μου. Τέλος, οι Magnum μας προσφέρουν ένα αισιόδοξο τραγούδι που ονομάζεται "Blood On Your Barbed Wire Thorns”, το οποίο μπορείτε να σκεφτείτε λίγο σε στυλ AC / DC στο ρυθμικό τμήμα με bluesy πλήκτρα να συνοδεύουν στο πίσω μέρος. Γενικά, πρόκειται για ένα καλό άλμπουμ, αλλά διαφορετικό σε σύγκριση με τα παλαιότερα άλμπουμ. Λείπει, θα έλεγα, η σπίθα των Magnum που πραγματικά κάνει το κοινό να βρυχάται στις συναυλίες. Σίγουρα κινείται σε βραδύτερους ρυθμούς, πράγμα που δεν είναι κακό, αλλά μην περιμένετε να χοροπηδάτε με τη σκέψη πως θα ακούσετε κάτι σαν το "Vigilante". Μπορείτε όμως να συνεχίσετε να ροκάρετε! |