Το σκωτσέζικο αυτό κουαρτέτο αυτοχαρακτηρίζεται ως «True Scottish Pirate Metal», το οποίο για να μπείτε στο κλίμα πρέπει να ακολουθείται από ένα «Γιαααρρρ!» κάθε φορά που το λέτε. Με τον Davey Jones (δηλαδή τον Rock ‘N’ Rolf ) να έχει χαθεί στα βάθη του Ωκεανού και το σκαρί που λέγεται Running Wild να έχει μετατραπεί σε πλοίο φάντασμα, μήπως ήρθε η ώρα των Alestorm, σαν άλλον Jack Sparrow να γίνουν οι νέος τρόμος στα πελάγη του metal?

Εννοείται ότι μόνο και μόνο λόγω θεματολογίας η σύγκριση με τους Running Wild είναι αυταπόδεικτη. Όχι ότι οι ίδιοι θα αρνιόντουσαν κάτι τέτοιο αλλά κατόπιν ακροάσεως του άλμπουμ καταλαβαίνεις ότι οι επιρροές του σχήματος δεν αρχίζουν και τελειώνουν στα πονήματα του Rolf Kasparek. Kατ’ αρχάς, τα φωνητικά πλησιάζουν πολύ περισσότερο τον Martin Walkiyer από οτιδήποτε άλλο. Η ύπαρξη πλήκτρων είναι επίσης κάτι που διαφοροποιεί τον ήχο των Σκοτσέζων από το “αντίπαλο πλήρωμα” των Γερμανών, αφού προσθέτει ένα πιο επικό χαρακτήρα στη μουσική και μία καλή μπαλάντζα στις τραχιές κιθάρες.

Συνολικά το άλμπουμ μπορεί να μην είναι το πιο καινοτόμο πράγμα που έχετε ακούσει αλλά για τους λάτρεις των πρωταρχικών “πειρατών της metal” σίγουρα αποτελεί μια πολύ καλύτερη δόση από μία επανακυκλοφορία, ενός live, ενός best of ή ενός tribute άλμπουμ. Όσο για τους υπόλοιπους από εμάς που ποτέ δεν νιώσαμε την ανάγκη να βάλουμε eye patch, ξύλινο πόδι και παπαγάλο στον ώμο, πιστεύω ότι μπορεί αυτή τη φορά μπορεί και να το κάνουμε…