Oι Great White έχουν γίνει διάσημοι για δύο πράγματα. Το ένα καλό και το άλλο κακό. Το καλό είναι το “Once Bitten, Twice Shy”, που αποτέλεσε έναν από τους ύμνους του glam metal κινήματος και ένα από τα πιο feel good κομμάτια των ‘80s. Το κακό ήτανε η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2003 στο The Station στο Rhode Island των Η.Π.Α. Μία πυρκαγιά που στοίχησε την ζωή σε 100 άτομα, μεταξύ τους και αυτή του Ty Longley, κιθαρίστα του συγκροτήματος.

Ας εστιάσουμε όμως στα καλά και στην σχέση που έχουν αυτά με τον δίσκο για τον οποίο διαβάζετε αυτό το review. Οι Great White λοιπόν, κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ μετά την επανένωση τους το 2007 και το ενδέκατο τους συνολικά.  Για μία μπάντα που η επιτυχία πέρασε σχεδόν στιγμιαία πριν από είκοσι χρόνια, παραμένουν ακόμα κεφάτοι. Από το εναρκτήριο “Situation” που μαζί με το “All Or Nothin’” που ακολουθεί ακούγονται πιο AOR από glam metal. Το “I Don’t Mind” είναι πιο μελωδικό και χαλαρό και θυμίζει λίγο ‘πρώιμους’ Toto, το “Shine” είναι η προσπάθεια του Jack Russell  να ακουστεί σαν τον Coverdale, ενώ  το “Loveless” ξαναγυρνάει σε AOR μονοπάτια και περιέχει το γνωστό συστατικό της επιτυχίας τους, ματζόρε αίσθηση και πολύ πιασάρικο ρεφρέν. Το άλμπουμ συνεχίζει με το “Is It Enough” που είναι η πιο Αμερικάνικη και συνάμα αδύναμη στιγμή του άλμπουμ. Κάπου εδώ αν το είχα σε βινύλιο θα γύριζα τον δίσκο για να ακούσω και την άλλη πλευρά και θα το ‘κανα και ανυπόμονα λίγο γιατί μέχρι στιγμής καλά πάμε...

Όμως αντί γι’ αυτό πατάω το skip και προσγειώνομαι στο “Last Chance” που με ταξιδεύει στους Uriah Heep και συγκεκριμένα στις συνθέσεις του Ken Hensley. Καλά πάμε αφού τα παλικάρια ξέρουν να αποδίδουν καλά τις επιρροές τους. Το “Danger Zone” που το ακολουθεί θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας κύριος εν ονόματι Bon Jovi αν συνεργαζόταν με τον Kenny Loggins αντί για τον Richie Sambora, τον οποίο απλά θα έβαζε να παίξει το solo. Τι έχουμε μετά; Τρομπέτες και wah-wah; Kι όμως οι Whitesnake το γυρίζουν στο funk στο “Down On The Level” και το αποτέλεσμα καταλήγει σε δίσκο των Great White. Το “Only You Can Do” είναι μία από εκείνες τις μπαλάντες που έχεις ακούσει ένα εκατομμύριο φορές, ενώ το προτελευταίο “My Sanctuary” με το Hammond και την φυσαρμόνικα κλείνει το μάτι στον κύριο Paul Rodgers. Κι αφού πάμε όλο και πιο πίσω στις επιρροές τι πιο ταιριαστό από το να κλείσει ο δίσκος με το “Let’s Spend The Nite Together” που αποτίει φόρο τιμής στους Rolling Stones;

Συνολικά λοιπόν, ποιά είναι η εικόνα του άλμπουμ; Αν χρειαζόταν να το παρομοιάσω με κάτι αυτό θα ήταν με μία βραδιά στο αγαπημένο μου μπαράκι απ’ όπου θα παρέλαυναν πολλοί παλιοί φίλοι. Σίγουρα δεν θα ήτανε η καλύτερη βραδιά της ζωής μου αλλά θα ήτανε σαφώς ένας πολύ όμορφος τρόπος να περάσω ένα Σαββατόβραδο…