Οι Queensrÿche είναι ένα Αμερικάνικο progressive metal κουιντέτο (πλέον, κουαρτέτο). Ιδρύθηκαν το 1980 στο Seattle και  έκαναν την πρώτη τους επιτυχία το 1983 με το ομώνυμο EP, το οποίο περιείχε το κομμάτι “Queen Of The Reich”, που ήταν και ενδεικτικό της τότε τους μουσικής κατεύθυνσης. Ταχύτατα ο Geoff Tate, τραγουδιστής της μπάντας, αναγνωρίζεται ως μια από τις κορυφαίες φωνές του metal. To 1988 όμως κάνουν την στροφή, και το απόγειο της καριέρας τους για πολλούς, κυκλοφορώντας το concept άλμπουμ “Operation: Mindcrime”. Από κει και πέρα ακολουθούν 7 άλμπουμ που συνάντησαν διάφορα επίπεδα αποδοχής από το κοινό.

Και φτάνουμε στο 2009 και τον δέκατο δίσκο των Queensrÿche με τίτλο “American Soldier”. Σύμφωνα με τον Τate, ο δίσκος σκοπεύει να δώσει μία εικόνα του πολέμου μέσα από τα μάτια αυτών που πολέμησαν. Γι' αυτόν τον σκοπό ανέλαβε μία έρευνα δύο ετών, όπου συνάντησε και μίλησε με βετεράνους από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τον πόλεμο στο Ιράκ για να μπορεί να γράψει στίχους που να αντανακλούν τις εμπειρίες και τις σκέψεις αυτών των ανθρώπων.

Προσοχή! Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με το πολεμοκάπηλο ύφος του “Glorious Burden” των Iced Earth ή ανάλογους δίσκους Αμερικάνικων σχημάτων. Είναι περισσότερο κοντά στο “Master Of Puppets” στιχουργικά. Μουσικά τώρα παραμένει progressive και μάλιστα σε σημεία χαρακτηριστικά progressive, δηλαδή υπάρχουν κομμάτια που άνετα θα μπορούσαν να χρησιμοποιήστε σαν δείγμα του τι εστί progressive metal, μαζί με τους Dream Theatre και τους Fates Warning. Όμως αντίθετα με τους άλλους δύο «γίγαντες» του ήχου αυτού,  οι Queensrÿche  δεν σου δίνουν  την εντύπωση των βιρτουόζων και βέβαια τα λίγα πλήκτρα που υπάρχουν περιορισμένα στον ηχητικό φόντο τους διαχωρίζουν από αυτό που ονομάζεται πια κλασσικός ήχος προοδευτικού metal. Επίσης σε σημεία διαφαίνονται ξεκάθαρα οι επιρροές τους από Beatles και Pink Floyd, ενώ κάπου τρυπώνει και το glam metal παρελθόν τους.

Τώρα όμως εδώ έρχεται η δυσκολία στο να κρίνεις τον δίσκο. Αφού το ζήτημα είναι να μην ωραιοποιείται ο πόλεμος, πως το «ντύνεις» μουσικά χωρίς να καταλήξεις σε ένα άλμπουμ που θα είναι σκοτεινό και καταθλιπτικό; Μάλλον οι Queensrÿche δεν είχανε καμία επιθυμία να το πετύχουν αυτό και ως αποτέλεσμα μας δίνουν έναν δίσκο που ναι μεν ξεκινάει δυναμικά αλλά μετά πέφτει αρκετά σε ταχύτητες καταλήγοντας στο τέλος να σε φορτίζει συναισθηματικά. Για τους fans των Dream Theatre και των Pink Floyd θα ακουστεί αρκετά ευχάριστα ο δίσκος. Για όσους όμως θέλουν να μυηθούν στο progressive σίγουρα δεν θα το συνιστούσα.