Οι Αμερικανοί δεν είναι νέοι στην πιάτσα. Καθιερώθηκαν, κυρίως, με τα 3 πρώτα άλμπουμ τους και περιόδευσαν αρκετά στην Ευρώπη, όπου κι έκαναν μεγαλύτερο όνομα απ’ ότι στην πατρίδα τους. Κλείνουν δυο δεκαετίες ζωής με ένα μικρό κενό 4 περίπου χρόνων που διέλυσαν από το 2001 μέχρι το 2005. Κινούνται στο χώρο του crossover αναμειγνύοντας rap φωνητικά με επιθετικές, heavy κιθάρες και πολλούς δυνατούς ρυθμούς.

Ο δίσκος της επανασύνδεσης, “Southern Born Killers” έδειξε μια κάποια φθορά που στο “The Great Revival” έχει αυξηθεί, όπως η γάγγραινα στο σάπιο πόδι! Ξεκινούν καλά με κομμάτια όπως το "15 Minutes Of Fame" ή το "The Flood", τα οποία με τίποτα δεν συγκρίνονται με τους δυναμίτες που είχαν βγάλει στα ’90s. Αυτά τα 3-4 κομμάτια όμως συνοδεύονται από ένα πακέτο 5-6 τύπου Kid Rock που και δεν έχουν λόγο ύπαρξης και είναι τελείως αδιάφορα στο συγκεκριμένο στυλ. Ο νέος τραγουδιστής Lord Nelson, δυστυχώς, δεν τα καταφέρνει να καλύψει επάξια το κενό του Bonzy, όπως και να προσπαθήσει να τραγουδήσει ενώ όταν τραγουδάει ο Ward, εύχεσαι να μην το είχε κάνει ποτέ!

Αν προσέξατε ποια εταιρία κυκλοφορεί το άλμπουμ δεν θα έπρεπε να προβληματίζεστε για την κατάντια του συγκροτήματος. Είναι αυτό που λένε: “Ό,τι πιάνει γίνεται χρυσός”! Ε, καμία σχέση!