Το συγκρότημα από την Ολλανδία ξεκίνησε ως Occult to 1992. Όσοι ‘λέουρες’ τους γνωρίζουν από τότε θα θυμούνται ότι α) Έπαιζαν black/thrash και β) Τραγουδούσε για καιρό μια απαράδεκτη τύπισσα (απ’ όλες τις απόψεις) ονόματι Rachel, που ύστερα πέρασε και (από;) τους Sinister. Μάλιστα, όταν είχε σκάσει ένας ιός ονόματι κοξάκης κι είχε αναβληθεί η εμφάνισή τους με τους Hypocrisy στο Ρόδον, είχαμε δει τους Sinister δωρεάν (!) με τη frontwoman αυτή και… άστα να πάνε! Ο αντικαταστάτης της Maurice Swinkels τότε συνεχίζει ακόμα να τραγουδά στο τωρινό σχήμα με το νέο όνομα και μόνο ο μπασίστας έχει αλλάξει από τότε.

Στις δύο προηγούμενες δουλειές τους πρόσφεραν άφθονο thrash τύπου ’80s Destruction (κι όχι μόνο) με blackmetal-ίστικα φωνητικά, δίκαση στο full και ήχο τύπου ’90s death metal. Τα ίδια προσφέρουν κι εδώ. Ακόμα και στην φετινή επανεκτέλεση του “Elegy Of The Weak” των Occult (με τίτλο “Feel The Blade”) ακούσαμε αυτό το μουσικό στυλ, μόνο με τον πιο ογκώδη ήχο κι όχι τόσο πριμαριστό όσο τότε. Ούτε καν η θεματολογία έχει αλλάξει. Η αλλαγή του ονόματος αλλά και του χαρακτηρισμού τους σαν death/thrash κι όχι black/thrash μάλλον ήταν εμπορική κίνηση!

Όλα στο “Cult Of The Dead” είναι σωστά βαλμένα. Η μπάντα είναι πολύ δεμένη αφού είναι και πολλά χρόνια μαζί. Ύστερα από 5 ακροάσεις, ωστόσο, δεν υπήρξε ούτε μια ενδιαφέρουσα στιγμή. Ούτε ένα riff δεν ξεχωρίζει. Ακούγονται όλα χιλιοπαιγμένα. Δυνατά, επιθετικά, heavy αλλά αδιάφορα. Δεν έχουν να πουν τίποτα σε αφτιά που έχουν εκπαιδευτεί στο είδος. Δεν ενθουσιάζεσαι, να πεταχτείς, να χτυπηθείς, να τα σπάσεις. Πολύ τυποποίηση, όπως κι η φωνή του τύπου. Έτρωγε η Rachel το κράξιμο ότι ήταν μόνο pitchshifter αυτό που ακουγόταν αλλά κι ο Maurice δίνει μια ανούσια, ξερή ερμηνεία χωρίς δευτερόλεπτο διαφοροποίησης σ’ όλη τη διάρκεια.

Κάποτε είχα διαβάσει ένα review ότι “δίσκοι σαν το “A Vision Of Misery” των Sadus είναι υπεύθυνοι για τη μιζέρια του thrash των early ’90s”! Διαφωνώντας κάθετα για το δίσκο αυτό, θεωρώ ότι ισχύει απόλυτα για το “Cult Of The Dead” εν έτη 2009. Eίναι thrash… μόνο στα χαρτια...