Για όσους δεν είναι πωρωμένοι οπαδοί του AOR ή δεν ακολουθούν φανατικά την καριέρα της πάλαι ποτέ ηγετικής φωνής του Ευρωπαϊκού power metal, Michael Kiske, ας αρχίσουμε με το να ξεκαθαρίσουμε ότι οι Place Vendome δεν είναι συγκρότημα. Είναι ένα project του ιδρυτή της Frontier Records, Serafino Perugino, ο οποίος μάζεψε τους Kiske, τους Κώστα Ζαφειρίου, Dennis Ward και Uwe Reitenauer από τους Pink Cream 69 και κόλλησε τον Gunther Werno από του Vandenplas στα πλήκτρα. Ενδιαφέρον line-up θα πείτε… Έχει και συνέχεια. Για κάποιον λόγο αποφάσισε την σύνθεση των κομματιών να την αναθέσει σε 3 άλλους . Συγκεκριμένα τα “Dancer”, “Changes”, “Believer” και το ομώνυμο “Streets of Fire” τα έχει συνθέσει ο Torsti Spoof των Leverage, τα “Surrender Your Soul”, “Completely Breathless” και “A Scene In Replay” τα έγραψε ο Ronny Milianowicz (Saint Deamon και συνθέτης για τους Primal Fear), ενώ τέλος ο Robert Sall από τους Work of Art και W.E.T πρόσφερε τα “Follow Me” and “Valerie”.

Πάει το «ορεκτικό» και πάμε στο «κυρίως πιάτο». Το άλμπουμ είναι καθαρά AOR με τα “Follow Me”, “Μy Guardian Angel” και το “Breathless” να σηκώνουν ψηλά την σημαία του συγκεκριμένου είδους, ενώ τo ομώνυμο και το “Changes” να έχουν πιο metal και pop στοιχεία αντίστοιχα. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι σχετικά καλό. Ίσως όχι τόσο όσο να σας αρπάξει από την πρώτη ακρόαση αλλά με μία πιο προσεκτική ματιά μπορεί να βρείτε κάτι να σας αρέσει, αν είστε βέβαια οπαδός του AOR. Η φωνή του Kiske ακούγεται, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, λίγο περίεργη εκτός Helloween και υπάρχουν στιγμές που προσεγγίζει το παλιό του συγκρότημα και άλλες που θυμίζει τα solo του άλμπουμ.

To πρόβλημα όμως δεν είναι στη φωνή αλλά στις εκτελέσεις. Χωρίς να έχουν κάποιο λάθος, απλά και μόνο με το γεγονός ότι τα τραγούδια είναι συνθέσεις άλλων πέρα από τους μουσικούς, θεωρώ ότι τα κομμάτια παίζονται χωρίς πραγματική φλόγα από τους μουσικούς, κάτι που ένας κιθαρίστας πχ. θα παρατηρήσει από τα κιθαριστικά σόλο. Επίσης, πέρα κάποιων εξαιρέσεων, όπως το “I’d Die For Your” με το οποίο κλείνει το άλμπουμ, υπάρχει μία προφανής έλλειψη ενορχήστρωσης.

Τελικό συμπέρασμα. Αν σ’ αρέσει το AOR αξίζει να του ρίξετε μία ματιά. Αν περιμένατε την πολυδιαφημιζόμενη επιστροφή του Kiske στον σκληρό ήχο, θα απογοητευτείτε από την πλειονότητα του δίσκου, αλλά το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι θα σας θυμίσουν τι φωνάρα έχει ο Γερμανός, όταν το θέλει…