Καταιγισμός, σκοτωμός, πανικός, μακελειό! Αυτά έρχονται στο μυαλό των ανυποψίαστων ακροατών με το που μπει το “Strongarm”, το εναρκτήριο κομμάτι του νέου, 13^ου παρακαλώ, άλμπουμ των τεράστιων Βρετανών. Η επιστροφή της μπάντας μετά την απώλεια του κιθαρίστα Jesse Pintado (R.I.P.) σηματοδοτεί ουσιαστικά ότι όλος ο συνθετικός φόρτος περνάει στον Mitch Harris και στον Shane Embury, οι οποίοι δεν δείχνουν να διαφοροποιούνται από τις υπόλοιπες δουλειές της μπάντας στα 00s.

Για πέμπτη συνεχόμενη δουλειά, λοιπόν, η μπάντα αντιμετωπίζει το grindcore/death metal μίγμα της με ιδιαίτερη βία κι επιθετικότητα. Τα κομμάτια είναι ισοπεδωτικά από την αρχή μέχρι το τέλος με ανελέητα blast beats, εντυπωσιακά brutal φωνητικά από τον Barney κι ουρλιαχτά από τον Mitch κι ένα αδιαπέραστο τείχος εγχόρδων, πραγματικά ογκώδες! Οι επιρροές στα θέματά τους προέρχονται από το hardcore κι από το παλιό thrash αλλά κι από το σύγχρονο grind ή το black metal, όλα φιλτραρισμένα ώστε ν’ ακούγονται απόλυτα Napalm Death. Αυτό που εκπλήσσει, όμως, είναι η ποιότητα των συνθέσεων. Το συγκρότημα έχει βρει ένα συνθετικό ρυθμό τα τελευταία χρόνια και βάζει τα γυαλιά στους υπόλοιπους ανταγωνιστές της extreme metal κούρσας ξανά. Ως καθαρά προσωπικές προτιμήσεις θ’ αναφερθούν τα “Feeling Redundant”, “Fallacy Dominion”, “Strongarm” και “Diktat”.

Αυτό που με προβληματίζει είναι αν ισχύει η ατάκα-τραγούδι της Ρίτας Σακελλαρίου: "είναι οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες;;;". Γίνεται οι 45άρηδες εδώ μέσα να τα θερίζουν όλα κι οι 25άρηδες να παλεύουν ακόμα για το ποιος είναι ο γρηγορότερος; Πάντως, επειδή το grindcore έχει ανεβεί σε απήχηση τα τελευταία χρόνια, αξίζει ν’ ακούσετε σε πόσο καλά επίπεδα βρίσκονται εκείνοι που ξεκίνησαν τη φάση…